niedziela, 13 lipca 2014

Rozdział IX

Na szczęście w nocy Magdalenie nic się nie śniło. Kiedy wszyscy wrócili zrobiło się trochę głośno i się na chwilę przebudziła, jednak potem z powrotem zasnęła. W dzień siedziała z Davym, Marielle, prawie siedmioletnim Gabrielem, Toni MacPhie i jej córeczką Tarą Jane, która ma również sześć lat lat. Dzieciaki pokazywały jej swoje stroje. Gabriel miał śliczny garnitur i prostą elegancką maskę, Tara Jane piękną różową sukienkę i śliczną kryształową maskę. Kiedy wszystkie wampiry się obudziły zrobił się popłoch, więc szybko poszła do pokoju. Wykąpała się wysuszyła włosy i zakręciła lokówką, teraz opadały jej na plecy. Założyła sukienkę i zrobiła sobie lekki makijaż i kreski na oczach. Założyła płaskie buty, na koniec maskę. Przejrzała się w lustrze. Wyglądała pięknie, tiul opadał jej warstwami, maska była tak dopasowana, wydawało się że zrobiono ją specjalnie dla niej. Pomyślała że jej mama zrobiła świetną robotę. Schowała małe lusterko, chusteczki i telefon do torebki. Musiała się w dzień spakować bo za jeden dzień będzie w Budapeszcie. Zeszła na dół, po drodze nikogo nie spotkała, tata miał na nią czekać w salonie. W pokoju było pełno ludzi, kobiety w sukniach balowych, a mężczyźni w eleganckich garniturach. I oczywiście wszyscy w maskach. Zauważyła rude włosy ojca. Wszyscy zaczęli się teleportować. Podbiegła do niego i się przytuliła. Teleportowali się. Lena odsunęła się od ojca i spojrzała na elegancki strój. Potem zerknęła na twarz. Wpatrywał się na nią z podziwiam. Uśmiechnęła się do niego.
-No co.?-zapytała.
-Nie nic, tylko moja córka już nie jest nastolatką tylko dojrzałą kobietą.
-Jeszcze nie taką dojrzałą.-roześmiała się.-Gdzie mama, nie pokazała mi jaką ma sukienkę.
-Powinna być gdzieś tam, teleportowała się z Davym. O tam są.-wskazał na kobietę w czerwonej sukience.
-Jeju jaką mama ma śliczną sukienkę. Dobra ja lecę.
-Tylko masz zatańczyć z ojcem.-zaśmiał się.
-Oczywiście, jak zawsze.- Pobiegła do mamy która rozmawiała chyba z Caitlyn.- Cześć.- za ćwierkotała.
-Lena.?- zapytała blondynka.-To ty.?
-No pewnie że ja.
-Pięknie wyglądasz.-uśmiechnęła się.
-Ty również Caitlyn. A no i ty mamo, czemu nie mówiłaś że masz taką piękną sukienkę. Nie mogłam się doczekać aż zobaczę w jakiej kreacji przyjdziesz. Jest piękna.-powiedziała bardzo szybko. Obie się roześmiały, a Lena zobaczyła że na parkiecie tańczą pary dostrzegła Emiliano i Terese.
-Czy oni nie wyglądają słodko.?-wpatrzyła się w to jak tańczą.
-No właśnie od wczoraj się tak zachowują. Wcześniej się przez cały czas kłócili, a teraz jak nowo narodzeni.-dziwiła się Caitlyn.
-Zawsze się sobie podobali, a ja się wczoraj zabawiłam w doktora miłości.-posłała im szelmowski uśmiech, a do nich podszedł Davy.
-Hej Lena, zatańczymy.-zapytał się.
-Jasne.-złapała jego rękę, a ten poprowadził ją na parkiet. Leciała spokojna muzyka. Davy w czasie tańca rozbawiał ją, bardzo go za to lubiła. Kiedy piosenka się skończyła poszli do Angusa, któremu obiecała taniec. Ojciec zaprowadził ją na parkiet i zatańczyli. Kiedy wrócili do stoliku, gdzie siedziała jej mama, Roman, Shanna z Sofią na kolanach i jak podejrzewała siedział jeszcze tutaj Zoltan, miał na sobie elegancki garnitur i czarną maske i właśnie  się jej przyglądał. Tata zajął miejsce koło mamy więc jest zostało między Zoltanem i Romanem. Usiadła i wzięła kieliszek szampana ze stołu. Wypiła i odstawiła, ponieważ nigdy nie lubiła pić alkoholu. Zoltan wstał wyciągnął do niej rękę.
-Zatańczysz ze mną.?-zapytał się miękko. Wstała ujęła jego dłoń i odpowiedziała.
-Tak.-zobaczyła jeszcze uśmiechniętą Shannę i kciuk w gore. Teraz pewnie Shanna zacznie rozmawiać z jej rodzicami o niej i Zoltanie, już sobie to wyobrażała. Zoltan poprowadził ją na parkiet, gdzie aktualnie dość dużo par tańczyło. Złapał ją w talii, a ona mu rękoma szyje, przysunął się do niej jeszcze bliżej i szepnął.
-Pięknie wyglądasz.-uśmiechnął się zmysłowo.
-Dziękuje.-zarumieniła się, była bardzo spięta co Zoltan zauważył.
-Rozluźni się. Przecież czuje że jesteś spięta.-mocniej ja objął w talii, a ona się rozluźniła.
-Widzisz, teraz lepiej.?
-Tak.-uśmiechnęła się.
-Wiesz, bardzo chciałbym cię teraz pocałować.-powiedział nadzwyczaj zmysłowo.
-Ale nie możesz.-przekomarzała się z nim.
-Ah tak. Tak uważasz.?-kiedy kiwnęła głową, a piosenka się skończyła, zeszli z parkietu.
-Za pięć minut w altance.-mruknął do niej.
-No nie wiem.-ponownie zaczęła się z nim przekomarzać. Spojrzał na nią z uśmieszkiem mówiącym "i tak wiem że przyjdziesz".
-Dobra.-uśmiechnęła się i poszła po torebkę. Przy stoliku nikt nie siedział, wszyscy tańczyli. Wyszła przez otwarte drzwi szklane i skierowała się do altanki, w której czekał Zoltan. Weszła do niej i zobaczyła że on siedzi na barierce, zszedł z niej i podszedł do Leny. Przyciągnął ją do siebie, owinął sobie wokół palca pąk jej loka od włosów. Uśmiechnął się i zapytał.
-Naprawdę tego chcesz.?-spojrzała mu w jego piękne oczy w kształcie podobnym do migdałów i kiwnęła głową. Przybliżył swoje wargi do jej i lekko ich dotknął. Poczuł jak przechodzi przez nich prąd ale się tym nie przejmował. Ponownie to zrobił i pocałował ją. Oddała mu pocałunek wkładając całą miłość i pożądanie jakie do niego czuła. Zoltan nie pozostawał w tyle, uświadomił sobie że to nie tylko pożądanie ale także miłość, chęć chronienia tej dziewczyny i chęć bycia z nią. Pogłębił pocałunek i przycisnął ją jeszcze bliżej do siebie, teraz się całkowicie stykali, Zoltanowi oczy zmieniły się na intensywną czerwień. Lena otworzyła oczy i zaczęła się śmiać, zdezorientowany mężczyzna nie wiedział o co chodzi.
-Co jest.?- w końcu powstrzymała śmiech, ale uśmiech nie schodził z jej twarzy.
-Nie, tylko te czerwone oczy, dużo wspomnień.
-Ale jak i gdzie.?
-Powiem ci, ale nikomu nie mów bo będzie po mnie.-uśmiechnęła się zalotnie.
-No okej.
-Dobra, bo to było jak miałam szesnaście lat. Wtedy jeszcze nie wiedziałam co to oznacza. Siedzieliśmy z rodzicami u dr. Lee w Teksasie, bo nie chciałam jechać do chirurga żeby mi założył gips, złamałam sobie nadgarstek, mniejsza z tym. Siedzimy w poczekalni a tu nagle tacie robią się czerwone oczy. Zapytałam się co to oznacza. Tata zrobił się cały czerwony, a mama musiała siedzieć i mi tłumaczyć że to oznacza podniecenie itd. Inne wampiry w  poczekalni patrzały się na nas jak na wariatów. Jednak już na przyszłość wiedziałam że jak ojcu lub matce robiły się czerwone oczy no to ten..-dalej nie dokończyła bo się za bardzo wstydziła.
-No dokończ.-był bardzo ciekawy jak to powie.
-To chcieli się kochać. Zadowolony.-łypnęła na niego oczami złego wilka.
-Bardzo. Teraz wiesz co chce z tobą robić.-spojrzał na jej wielkie rozszerzone oczy.
-Ty chcesz się mną kochać.?-zapytała przerażona.-My się znamy dopiero kilka dni.
-A co do mnie poczułaś przez te kilka dni.?-zapytał się.
-Ja nie wiem, ale to jest coś czego nigdy w życiu nie czułam.-odparła i schowała głowę w ramiona.
-To miłość skarbie.- spojżał na nią z uczuciem, a jej dech zaparło. Wspięła się na palcach i pocałowała go. W pocałunek włożyła największe uczucie którym go darzyła. Oderwała się od niego z trudem i zaczęła łapać powietrze.
-Masz racje.-powiedziala między oddechami.-Miłość. To jest to co do ciebie czuje.
-Kocham cię.-szepnął jej do ucha.
-Ja ciebie też.-odszepnęła i się do niego przytuliła, na dworze było słychac muzykę ze środka. Zaczeli się kołysać w rytm muzyki. Było idealnie do momentu kiedy zapiszczał telefon Leny, dostała sms.
-Dlaczego teraz.?-zapytała zła na tego który jej przerwał.-Poczekaj sprawdzę kto mi nie daje świętego spokoju.-wyciągnęła telefon z torebki.-To na pewno Jamie, zabije tego..-i tu urwała gdy spojrzała na wyświetlacz.
                 ''Jesteś następna na liście Blackwell. W Stanach się nie ukryjesz. Nawet MacKay cię nie ochroni suko. Pilnuj się. Umrzesz jak twoi rodzice. Boleśnie. Polowanie się zaczęło."
Telefon wypadł jej z ręki i upadł na podłogę w altance. Zoltan szybko sięgnął po telefon, a Lena wybiegła z altanki, nawet się za siebie nie oglądając. Spojrzał na telefon, przeczytał wiadomość, wściekł się. Już wcześniej wiedział że Rosjanie na nią polują, ale i tak w tej chwili był mocno wściekły na tych drani. Teleportował się do sali podbiegł do Angusa, właśnie w tej chwili kiedy do sali wbiegła przerażona Lena, która krzyknęła.
-Tato.! Oni chcą mnie zabić.-nie wytrzymała i się popłakała. Angus i Emma momentalnie byli przy niej. Connor i Robby już mieli w rękach miecze.
-Angus, zabierz ją do mojego gabinetu.-krzyknął Roman kiedy tylko do nich podbiegł. Angus złapał Lenę i szybko się teleportował. Zoltan także tak jak Roman i Emma. Lena już siedziała na fotelu, cała przerażona, nie miała już maski na sobie. Zoltan też ją zdjął.
-Dostała wiadomość.-Podał telefon Angusowi.-Tam jest groźba, oni na nią polują.-Angus spojrzał na Lene którą właśnie przytulała Emma. Roman szukał czegoś w szafkach, coś z niej wyciągnął.
-Dać jej coś na uspokojenie, może zaśnie.?-zapytał, a kiedy Angus kiwnął trzymając telefon i wertując wiadomość. Zoltan usiadł na jeden z foteli, a Roman dawał Lenie leki uspakajające.
-Czy ona jest na coś uczulona.?-zapytał zanim dał jej do połknięcia płyn. Emma spojrzała na etykietkę.
-Na to nie. Już kiedyś to brała. Spokojnie można jej to dać.-Lena nic nie powiedziała aż do teraz.
-Nie dawajcie mi nic. Nie chce być truta.-wstała i zaczęła chodzić po gabinecie. Zobaczyła kartki i długopis. Sięgnęła po to.-Mogę.?-zapytała Romana, ten tylko kiwnął głową. Zaczęła coś rysować, nikt się nawet nie odezwał. Po jakiś pięciu minutach skończyła. Podała kartkę Angusowi.-Wcześniej w  snach byli zamazani, dopiero teraz jak tu przyjechaliśmy widzę je dokładnie. To oni prawda.?-Angus tylko kiwnął głową.-I co..co teraz będzie.?-mówiła lekko drżącym głosem.
-Musimy zapewnić ci jak najlepsze bezpieczeństwo.-oznajmił Zoltan.
-Tak. W dzień będzie cię pilnował Davy i Phil. Jutro wieczorem teleportujemy cię do Zoltana, tam będziesz się ukrywać. Wyślemy tam jeszcze Phineasa i Davego na dzienną zmianę. Zoltan zajmie się Leną w nocy. Zgadzasz się Zoltan.?-spojrzał na niego.
-Tak, oczywiście że pomogę twojej córce.-uśmiechnął się smutno.
-Reszte wyślemy w teren. Trzeba złapać tych skurwieli.
-To chyba za słabe określenie. W ogóle dlaczego oni jeszcze żyją.?! Nie zasługują na to. Są mordercami, zwykłymi nic nie wartymi mordercami.-w Lenie buzowała się wściekłość i nienawiść.-Co ja im takiego zrobiłam. Nawet nie wiem kim są.
-Byłaś światkiem. To wystarczy. Chyba że to nie tylko o ciebie chodzi. Może oni chcą się zemścić na nas. I to przez nas jesteś w niebezpieczeństwie.-jej ojciec był załamany. Lena podeszła do niego i go przytuliła, już nie czuła strach ani złości, teraz była zdeterminowana.
-Nawet tak nie mów. Im nie chodzi o was, tylko o mnie. Wtedy mnie nie zabili i teraz będą próbować, ale nie uda im się. To nie jest twoja wina. Ty mnie tylko uratowałeś.-wtuliła się w niego.
-Lena ma racje. Nie obwiniaj się Angus. Teraz musimy zająć się znalezieniem tych malkontentów.-oznajmił Roman. Lenie chciało się już spać i od nadmiaru stresu i od całej złości. Dobrze chociaż że namalowała ten rysunek. To jej pomoże. Spojrzała na Zoltana, patrzył się na nią. Wiedziała że jej nie zostawi i będzie ją bronił, a także kochał. Na tę myśl zrobiło sie jej dobrze na sercu.
-Zoltan dziękuje że chcesz nam pomóc.-oświadczyła Emma.
-Jestem waszym przyjacielem, nie zostawie was ani waszej córki w potrzebie.-mówił cicho, patrząc na Lenę. Chciało jej się już spać co zauważyła Emma.
-Kochanie, jesteś śpiąca.?-Lena ledwo co sama stała na nogach.-Teleportować cię.?-zapytała.
-Nie ty tu jesteś potrzebna.-oznajmił ponuro Angus patrząc na żonę z troską i przepraszającą miną.
-Ja ją zabiorę. Później tu wróce.-wtrącił szybko Zoltan.
-Nie musisz później tutaj wracać. Już i tak dużo zrobiłeś.-Emma podeszła do Zoltana.
-Mam do ciebie prośbę. Mógłbyś być przy niej. Nie wiadomo jak się teraz zachowa, nie może być teraz sama w kamienicy z wielu względów.-poprosiła go.
-Jasne.
-Jak wszyscy wrócimy do kamienicy to omówimy wszystko.-powiedział Angus kiedy Lena podchodziła do Zoltana. Ten złapał ją w tali, przycisnął ją do siebie i teleportował.

wtorek, 8 kwietnia 2014

Rozdział VIII

-Connor.!- właśnie teleportowali się do Romatechu, gdzie przyjechało wiele osób bo jutro miał być bal maskowy. Shanna zaczęła go organizować cztery lata temu, Lena nie była tylko na jednym rok temu, bo miała egzaminy wstępne. Connor właśnie robił obchód, pobiegł do nich.
-Lena.! Jak miło cię widzieć.-uściskał ją.-Ale wypiękniałaś. No i gratulacje.
-Dziękuje. Marielle też tu jest.?
-Aye w środku z Gabrielem.-Tak miało na imię dziecko Marielle i Connora. Lena słyszała że dziecko ma wiele zdolności nie tylko wampirzych, ale też anielskich.
-To ja tam pójdę. Narazie chłopaki.- pomachała im idąc w stronę drzwi od stołówki które były otwarte.        
-Narazie.-odpowiedzieli razem. Weszła do stołówki gdzie krzątało się dużo osób. Znalazła swoją mamę rozmawiającą z Phineasem.
-Cześć.-uścisnęła ją na powitanie.
-Lena.? Jeju jak ty wydoroślałaś. - zaczął wampir, uścisnął ją.
-No wkońcu za kilka miesięcy będę miała dwadzieścia jeden lat.-uśmiechnęła się.-Ale w tym roku już dużo osób przyjechało.
-Tak, jutro nie będziesz sama nas pilnowała. Dużo osób będzie dzisiaj nocować w kamienicy Romana.
-To z kim będę was pilnowała w dzień.?- zapytała się.
-Z Davym.-odpowiedział Angus podchodząc do nich.-Witaj córeczko.-uściskał ją.
-Cześć tato.
-A no właśnie Lena, jak się spało. Wczoraj Zoltan do mne dzwonił i mówił że już wróciliście. Mówiłam mu żeby dopilnował abyś spała bo ostatnio masz problemy z zaśnięciem, prawda.?- mama spojżała na nią z współczuciem.
-Tak, nie było tak źle. Dopiero tutaj nie mogę tak spać.-Angus poszedł gdzieś z Phineasem, a Emma zapytała szeptem.
-To przez te sny. Znowu.?-złapała ją za ramiona.-Nie pozwól żeby cię opanowały, przecież przez całe życie nie będziesz mogła żyć na tabletkach nasennych.
-Wiem, ale wcale nie próbowałam ich brać. Przedwczoraj jak zaczęłam krzyczeć, to Zoltan się teleportował i mnie obudził, wczoraj było tak samo tylko że wczoraj to było koło 23:00,potem jak poszłam spać to obudziłam się dopiero po 5. Całą noc spałam możesz się zapytać Zoltana, ponoć miał sprawdzać.-przytuliła się do niej. Teraz były równe bo Emma miała buty na obcasie, a Lena swoje białe nike air za kostke.
-Wierze ci. Ale jakby się to codziennie powtarzało masz mówić, nawet jak już będziesz mieszkać u Zoltana. Tabletkę możesz wziąść w razie ostatecznym.
-Okej.-nagle jej telefon zadzwonił.
-Kto to.?-zapytała Emma.
-Ojej to Jamie.-Lena się uśmiechnęła. Jamie był jej najlepszym przyjacielem ze szkoły.
-Halo, Jamie.?-odebrała, w słuchawce słyszała muzykę i zauważyła że jest włączona na głośnik.
-Lena, kochanie co tam u ciebie.?- odezwał się Jamie.
-Okej, a u was.?
-Jest cudnie, przyjeżdzaj do nas.- zaćwierkotała jej koleżanka Emily.
-Nie mogę jestem w Stanach.
-Buuuu.- usłyszała odgłosy protestu.
-Nie możesz nam tego zrobić Lena, bez ciebie nie ma zabawy.!!-Lena wiedziała że są już zalani alkoholem.
-Jak wytrzeźwiejecie to zadzwońcie.- zaczęła się śmiać.
-No dobra. Kochamy cię Lena. Narazie.- powiedział Jamie i się odłączył.
-Ja też was kocham.- powiedziała sama do siebie i schowała telefon do kieszeni. Jej mama gdzieś już poszła, w rozejżała się po sali i zobaczyła że w jej stronę idzie Emiliano. Uśmiechnęła się do chłopaka.
-Witaj Lena.-przytulił ją, puścił ją i się jej przyjżał.-Ale wyładniałaś.
-Dziękuje, ty także. I jak tam.?- już od dawna z nim nie rozmawiała, wogóle z nikim od dawna nie rozmawiała.
-Wszystko w porzątku, widziałaś gdzieś Terese nie mogę jej nigdzie znaleźć.
-Nie. Jak ja was wszystkich długo nie widziałam. Tęskniłam.-to prawda za wszystkimi tęskniła.
-My wszyscy też. Jak tam w szkole.?-wiedziała że chodzi mu o egzaminy.
-Idealnie, wszystko zdane, dyplom odebrany. Właśnie miałam telefon od przyjaciela, jeszcze świętują.
-Po dwóch tygodniach.?-był trochę zdziwiony.
-Żebyś wiedział. Prawie codziennie u Jamiego jest imprezka, byłam na kilku ale potem przyjechałam tutaj. -roześmiała się.-Jamie ledwo co zdał i od razu jak rozdali nam świadectwa zapraszał wszystkich na impreze. A jak tam u ciebie.?-zapytała się.
-Praca, malkontenci i te inne sprawy. Oni nigdy nie znikną, a zwłaszcza Rosjanie.
-Wiem. A gdzie stacjonujesz.?
-Narazie u Jacka. Potrzebni są dzienni strarznicy w całej Europie i tutaj.
-Tak, ja też po balu będę w Budapeszcie u Zoltana.- uśmiechnęła się.
-To fajnie.
-No tak, a..a jak tam z Teresą.?-Wiedziała że panterołak od dawna kocha się w panterołaczce, chyba z wzajemnością.
-Narazie to za dobrze nie jest. Ciągle się o coś obraża nawet jak coś źle powiem, a teraz mi gdzieś uciekła.-uśmiechnął się.- Wy wszystkie takie jesteście.?
-Niestety ale tak, tylko ona ma gorzej ode mnie. Ja jestem człowiekiem, a w niej żyje jeszcze pantera.-spojżała na Emiliana.-Nie obawiaj się, przejdzie jej. Na pewno. Idź jej szukać.
-Dzięki Lena. To do zobaczenia.- uściskał ją jeszcze i poszedł.
Rozejżła się po sali, przez te pięć lat wszystko się zmieniło, niektóre kobiety ktore wyszły za wampiry, same są już wampirami, ich dzieci dorastają. Jej rodzice rozmawiają z Romanem i Shanną przytuleni do siebie. A za nią ktoś stał, nie kto inny jak Zoltan. Poczuła to, ręce jej zadrżały. Odwróciła się i uśmiechnęła. Stał oparty o ściane i ręku trzymał telefon i obracał go, też się uśmiechnął. Ktoś zaczął krzyczeć jej imie.
-Lena.!- to była Teresa. Niemal na nią wpadła. Przytuliła się od niej, bardzo mocno.
-Teresa. Ja nie mogę oddychać.- puściła ją.- Witaj, ale wyładniałaś.- była pełna podziwu, kiedy ostatni raz widziła Terese, to ta bardzo mocno się malowała, teraz miała tylko oczy pomalowane tuszem i trochę podkładu na twarzy. Jej rysy i kształty stały się bardziej kobiece.
-Gdzie tam, ty lepiej spójż na siebie. Taka piękność. Jak tam u ciebie.?- zapytała cała uśmiechnięta.
-No co tam mówić, zdałam egzaminy, skończyłam szkołę, mam prace i będę stacjonowała w Budapeszcie.-uśmiechnęła się do niej, to z Teresą się najlepiej dogadywała, bo to ona była jedyną dziewczyną w podobnym wieku.-Wiesz Emiliano cię szukał.
-Wiem i mam nadzieje że nie znajdzie.- widać było że była smutna.
-Ej co się dzieje.?-zaniepokoiła się.
-Nie nic takiego.
-Przecież widzę, mnie nie oszukasz. No mów co się dzieje.
-Mamy jak to sie mówi problemy. On nie rozumie że już nie jesteśmy dziećmi i się o wyszystko obraża.- mówiąć to rozglądała się. W tym czasie Lena wystukała numer Emiliano i zadzwoniła, miała nadzieje że skuma o co jej chodzi jak widac podziałało bo sie nie odzywał.
-Zabawne, powiedział mi to samo. Teresa, musisz z nim porozmawiać. Tak samo jak on musisz powiedzieć co czujesz. Chyba że nie wiesz.?-tym razem dawała jej szanse na wyznanie swoich uczuć. Wiedziała że Emiliano słucha.
-Ale ja wiem co do niego czuje. Ja go kocham.-popatrzała jej prosto w oczy.-Tak naprawde, nie żadne zauroczenie tylko prawdziwa miłość.
-To idź i mu to powiedz. Mam nadzieje że czuje to samo. Już pięć lat temu się sobie podobaliście i to jak na siebie patrzeliście. Nie ważne czy miłość od kilku lat czy też od pierwszego wejżenia.-tu się zwróciła do Zoltana, wiedziała że podsłuchuje.-to nadal miłość.
-Jezu dobrze gadasz Lena. Ale skąd..
-Mam kolegę, gada nie od rzeczy, ale nie raz mnie pocieszał i cały czas paplał o miłości. Jak widać pomogła i teraz zaczynam rozumieć na czym to wszystko polega. A tak poza tym dziewczyno co ty tu jeszcze robisz idź go poszukać i mu wszystko powiedz. No już.- ponagliła ją.
-Dzięki Lena. Na ciebie można zawsze liczyć.- przytuliła się jeszcze do niej i pobiegła. Magdalena przyłożyła telefon do ucha.- Idż na dwór właśnie wybiegła w stronę altanki. Powodzenia. Nie, nie dziękuj, tylko powiedz jej co czujesz.-odłączyła się, właśnie podeszła do niej Brynley, żona Phineasa.
-Cześć, widziałaś Phina.?- zapytała.
-Tak, niedawno tu był, poszedł gdzieś z tatą. Gdzieś tam.-wskazała miejsce palcem, gdy Brynley odchodziła zawołała.-Powiedz mu że ukradłam mu posadę doktora od miłości.
-Nie będzie zachwycony.- odkrzyknęła.
-Właśnie o to mi chodzi.- uśmiechnęła się pod nosem. Odwróciła się Zoltan stał w dokładnie tym samym miejscu co przedtem, uśmiechał się i dawał jej do zrozumienia że wszystko słyszał. Też się usmiechnęła, a on do niej podszedł.
-Phineas raczej nie będzie zadowolony że ukradłaś mu stanowisko.-posłał jej uśmieszek, a ona parsknęła.
-Haha. Jak mógł się nazywać doktorem miłości, nic nie robił. Ja chociaż próbuje, co jak podejżewam udaje mi się.-tu posłała mu najsłodszy uśmiech.-Jest już na to za stary, ma żonę i dzieci. Już nie wie o co w tym chodzi.
-A ty wiesz.?- zapytał się patrząc jej w oczy.
-Nie mam zielonego pojęcia dlaczego się jeszcze pytasz. Nie udawaj że nie słyszałeś.
-Ależ gdziesz bym śmiał.- żartował sobie z nią.
-Tak, jaasne. Udam że to prawda.- roześmiała się, ale nie tak jak wcześniej się śmiała, to było bardziej od serca. Zoltan się uśmiechnął i rozejżał po sali.
-Wiesz że przez twój śmiech Angus i Emma zaczeli na nas patrzeć.-powiedział cicho żeby usłyszała tylko Lena.
-Wiem że pewnie zwrócili na to uwagę, rzadko się tak śmieje.-uśmiechnęła się smutno.
-Dlaczego dziewczyna mądra, piekna i zabawna za często się naturalnie i spontanicznie nie śmieje.?-zapatrzył się na nią przenikliwym wzrokiem.
-Nie wiem, po prostu rzadko się śmieje. Przepraszam rzadko się śmiałam do teraz.
-I niech tak zostanie.-podszedł do niej i szepnął.-Też uważam że jest wiele sposobów na miłośc, czy od wieloletniej przyjaźni, czy też od pierwszego wejżenia.-spojżał na nią,  jej oczy mówił "wiedziałam że podsłuchiwał".-Idziesz ze mną do Angusa.?
-To chodźmy.-poszli w ich stronę, Lena stanęła miedzy jej ojcem, a Zoltanem. Angus objął ją ramieniem i sie zapytał.
-Co cię tak rozśmieszyło.?
-Aaa..to, to Zoltan mnie rozśmieszył.-uśmiechnęła się.-I to bardzo.
-No właśnie widzieliśmy.-obaj jej rodzice się usmiechali, zrobiło jej się ciepło na sercu. Domyślała się że wiedzieli iż podjeli dobrą decyzję wysyłając ją do Budapesztu, ponieważ Zoltan zapewni jej bardzo dobrą ochronę w nocy, ponieważ reszta będzie w terenie a Zoltan był mistrzem klanu, kiedy wszędzie grasują złe wampiry które chcą ją dorwać, a na dodatek świetnie się dogadują, według Leny aż za świetnie.
-Kiedy wracasz do Budapesztu Zoltan.?-zapytał Roman
-Natępnej nocy po balu, razem z Magdaleną.-Shanna tutaj spojżała znacząco na Lenę, ta się trochę speszyła i ziewnęła bo trochę chciało jej się spać, w dzień też zanim się obejżała a zasnęła, ale na krótko bo obudził ją budzik na zdanie raportu. Nie miała koszmarów i miała nadzieje że w nocy ich też nie będzie miała. Było już po 22.
-Kochanie jestes juz zmęczona.?-zapytała jej matka.
-Tak, możesz mnie teleportować do kamienicy.?-zapytała.
-Jasne. Chodź mam jeszcze coś dla ciebie.-Lena pożegnała się ze wszystkimi i poszła z mama, która chciała jej coś dać. Jak się okazało byłato sukienka i maska. Sukienka była ciemnoniebieska z cekinami, długa do ziemi, a w pasie robiła się szersza, od pasa do samej ziemi spływał tiul. Maska była czarna, prosta i elegancka, miała granatowe koraliki. Ten zestaw był genialny.
-O Matko Boska. Mamo, to jest piękne. Jak mówiłam ci żebyś kupiła mi jakąś sukienkę nie myslałam że coś takiego. Dziękuje.-zarzuciła jej ręce na szyje i mocno przytuliła.
-Nie ma sprawy. Przeciez jesteś moją córeczką.
-I zawsze nią będę. Nie zapominaj, nawet jak będę miała męża i dzieci, to ty i tata będziecie najważniejsi. Wy na ziemi i oni w niebie.- czuła że Emma się popłakała ze wzruszenia potem zaczęła się śmiać. Lena zetarła jej łzy, chwyciła sukienkę z maską i teleportowały się.

piątek, 14 marca 2014

Rozdział VII

Cały dzień się nudziła oprócz tego że nabazgrała niewyraźne twarze morderców jej rodziców, oglądała telwizję, kilka razy składała raporty ochronie w Romatechu, przejżała pocztę na laptopie. Wkońcu godzinę przed zachodem słońca pobiegła na góre po skrzypce, które zabrała ze sobą. Jeszcze przebrała spodenki na obcisłe rurki i założyła białe adidasy nike za kostkę. Wróciła do salonu, ustawiła stojak położyła na nim nuty. Ułożyła sobie skrzypce w odpowiedniej pozycji i zaczęła grać. Nawet nie zauważyła że grała ponad godzinę, jak skońcyzła na dół schodziła Emma, więc szybko schowała skrzypce do pokrowca i wyszła na hol.
-Cześć, chyba dzisiaj pójdę na zakupy.- oznajmiła swojej matce.-Idziesz ze mną.?
-Wiesz co chciałabym, ale z ojcem musimy załatwić coś jeszcze.
-Dobra, to pójde sama.- weszła do kuchni i podała Emmie kilka butelek krwi, ta je wstawiła do mikrofalówki.
-Sama.? Jesteś pewna.? Może ktoś z tobą pójdzie.?
-Ciekawe kto.?
-No to może ja.?- Zoltan właśnie wszedł do kuchni, włosy miał jeszcze wilgotne.
-Było by super, prawda Lena. Zoltan cię ochroni w razie niebezpieczeństwa.- ucieszyła się żona Angusa.
-Tak, jasne.- bąknęła Magdalena, wiedziała że jak zaczie się kłócić to jeszcze jej mama każe mu ją dzisiaj śledzić, wolała już z własnej woli się z nim dzisiaj włóczyć po sklepach.- Tylko musze wziąść prysznic i sie przebrać, poczekaj.- oznajmiła Zoltanowi.
Wbiegła na górę do swojego pokoju, rozebrała sie w pokoju, weszła do łazienki i wzięła szybki prysznic. Ubrała czarne rurki i białą rozwiewną koszule, na nogi założyła czarne buty na wysokim koturnie. Wyprostowała sobie szybko włosy, złapała małą czarną kopertówkę i wyszła.
Czekał na nią w salonie, sam, pewnie rodzice już wyszli pomyślała.
-Jestem gotowa.- powiedziała do niego. Miał ubrane dzinsowe spodnie i niebieską koszule. Wstał wziął kluczyki od samochodu i skórzaną kurtkę, Lena jeszcze włączyła alarm. Wyszli na dwór, noc dzisiaj nie była ciepła, ale też nie było zimno. Wsiedli do samochodu i pojechali.
-Dziękuje.- przerwała ciszę.
-Za co.?
-No za to że wczoraj przyszłeś jak miałam koszmar i że dzisiaj ze mną jedziesz.- uśmiechnęła się do niego.
-Nie ma sprawy. To gdzie najpierw.?
-Cztery przecznice stąd jest sklep muzyczny, muszę tam wejść.
-Po co.?- dopytywał się.
-Po struny do gitary i skrzypiec.-oświadczyła.
-Czyli to ty dzisiaj grałaś na skrzypcach.?
-Tak.
-Bardzo pięknie grasz.- spojżał w jej stronę, a ona się zarumieniła.
-Dziękuje.- dojechali i Zoltan zaparkował przed sklepem. Odpieli pasy i wysiedli z samochodu. Skierowali się do sklepu w którym było pełno gitar. Len podeszła do lady i podała ekspedientce kartke która jak zaczarowana gapiła się na Zoltana, który przyglądał się kostką do grania.
-Mogłaby to pani szybko załatwić.?-miała juz dość tego że się tak na niego patrzy, czyżby była zazdrosna. Nie to nie możliwe, a może jednak.
-Tak, jasne.- nareszcie obudziła się z amoku.-Akurat mamy na zapleczu. Zaraz przyniosę.
-Dobrze.- Zoltan zacząłna nia patrzeć, jak sprawdzała godzinę w iphonie.-Możesz się na mnie nie patrzeć.?-zapytała, ale i tak się zarumieniła.
-Nie.-odpowiedział zmysłowym głębokim głosem. Podszedł do niej i złapał ją w talii i powiedział.
-Ładnie wyglądałaś z tą miną żądzy na tej ekspedientce. Czyżbyś była zazdrosna.?
-Po moim trupie. Albo twoim.- nie mogła się nie uśmiechnąć. Zoltan już coś chciał powiedziec kiedy wyszła ekspedientka z małymi pudełkami. Połozyła je na ladzie wbiła cenę do kasy i podała cenę. Magdalena sięgnęła do torebki po portfel, kiedy Zoltan powiedział.
-Ja zapłace.
-Nie, ja zapłace. Nie musisz za mnie płacić.-odparowała.
-Nie, nie zapłacisz. Chcę za ciebie zapłacić.-wyjąła pieniądze i dał je ekspedientce.-Reszte możesz zatrzymać dla siebie.- Wyszli ze sklepu, najpierw trochę narzekała że za nią zapłacił, ale wkońcu i tak podziękowała.
-To teraz gdzie.?-zapytał.
-Możemy tutaj zostawić samochód. O ile pamiętam, niedaleko tutaj jest fajny sklep z sukienkami, potem możemy tutaj wrócić.
-Okej. A po co kupujesz sukienkę, jeśli mogę zapytać.- weszli w stronę danej ulicy, przed nimi pojawiały się witryny różnych sklepów.
-Powiem tak, sukienkę ostatni raz miałam ubraną na rozdaniu świadectw, a przedtem na sobie miałam ubraną sukienkę o ile pamiętam jakieś trzy razy. Jednak, po rozdaniu świadect polubiłam je, więc chce sobie kupić kilka na lato ponieważ mam w szafie dwie sukienki. Zadowolony.?
-Tak i to bardzo.- przyciągnął ją do siebie i złapał w talii.- Na serio.? Ale jak byłaś mała to nosiłaś sukienki.?
-Jak byłam mała to uczyłam się jeździć na rolkach i zdrapywałam rany na kolanach.-rozejżała się i zobaczyła że kilka osób na nich patrzy.-Zoltan, kilka osób się na nas patrzy.-wyszeptała.
-Niech patrzą.-odszeptał, ale jednak odsunął się i łapiąc ją w talii poszli do sklepu o który chodziło Lenie.
Przywitała ich ekspedientka. Zoltan poszedł usiąść w poczekalni gdzie na szczęście nie było luster, a Lena poszła z ekspedientką do garderoby wybrać sukienkę. Nie wiedziała jaką sukienkę ma wybrać. Ku jej zaskoczeniu pomogła jej ekspedientka, która miała na imię Jenna.
Wybrała dla niej granatową obcisłą sukienkę, na rękawach była koronka. Podobała się jej, według Jenny podkreślała jej kształty i pasuje jej do koloru włosów. Dała jej kartę kredytową a ta wyszła żeby uregulować rachunek. Patrzała w lustro i chyba nawet podobał jej się ten widok. Przyjaciółki z uczelni zawsze jej wytykały że nie nosi sukienek, a kiedy przyszła na rozdanie świadectw, cały wydział mówił ze wygląda olśniewająco w sukience i że powinna je nosić częściej. Teraz zobaczyła że naprawdę ślicznie wygląda w sukience i jakie w tym jej nogi zrobiły się długie. Ktoś podchodził, myslała że to Jenna, jednak nic nie odbijało się w lustrze. Po chwili sobie przypomniała że wampiry przecież nie odbijają się w lustrze, to napewno był Zoltan. Jednak gdy ją złapał i tak podskoczyła oraz zadrżała.
-Nie bój się to tylko ja.- powiedział nadzwyczaj zmysłowo, przez co znów poczuła jak jej cialo drży.
-Tu nie ma luster, a zaraz ekspedientka przyjdzie. Chyba nie chcesz się narażać.?-odwróciła się do niego i to był jej błąd bo stał o wiele za blisko.
-Nie, nie chcę. Wiesz co powinnaś codziennie nosić sukienki.- usmiechnął sie szelmowsko. A ona poczuła zapach jego perfum. Przyblizył swoją twarz do jej, oparł swoje czoło o jej. I tak stali. Lena oplotła mu rękoma szyję. I nadal tak stali nic nie robiąc, tylko się uśmiechali. Chrząknięcie jednak oderwało ich od siebie. To była eksedientka, a że nie krzyczała że Zoltan nie odbija się w lustrze, można było się spodziewać że tego nie dostrzegła.
-To może ja pójde do poczekalni.-oznajmił i poszedł. Ekspedientka Jenna podeszła do Leny i pomogła jej rozpiąć zamek z tyłu.
-To pani narzeczony.?- spytała, a Lena aż zachłysnęła sie powietrzem.
-Co.? Nie on..on jest moim przyjacielem.- zrobiła się cała czerwona na twarzy, wiedziała że jak będzie chciał to usłyszy całą rozmowę.
-A czy przyjaciele się tak zachowują, jak wy przed chwilą.?- uśmiechnęła się.
-Nie wiem. Już nic nie wiem.
-Tak ludzie mają jak się zakochują.- spojżała znacząco na Magdalene.
-Nie wiem jak to jest być zakochanym, ale nigdy czegoś takiego nie czułam.- tu nie mówiła do ekspedientki tylko do Zoltana.
-To znaczy że się zakochujesz.- tu już sama się uśmiechnęła. Zdaje się że zakochuje się w wampirze. Przebrała się, Jenna spakowała jej sukienkę i podała jej kiedy ta już wyszła z przymierzalni. Zoltan wstał z kanapy i razm wyszli ze sklepu.
-Wiesz co możemy wracać.?- zapytała kiedy wyszli.
-Dobrze, chce ci sie spać.?- Lena była strasznie zmęczona, bo nie przespała prawie całej nocy, a do tego w dzień nie chciało jej się spać.
-I to bardzo. - ziewneła, poszli koło sklepu muzycznego gdzie stał samochód. Wsiedli do samochodu. Lena zapieła pasy w samochodzie było jej bardzo zimno co zauważył Zoltan i kazał jej wlożyć jego kurtke skórzaną. Odpieła pas, załozyła kurtkę i ponownie go zapieła. Ułożyła się wygodnie w fotelu i odrazu zasnęła z wczorajszego braku snu. Obudziła się w czyiś ramionach, po zapachu stwierdziła że to Zoltan.
-Gdzie jesteśmy.?-wyszeptała.
-Właśnie idę cię zanieść do twojego łóżka. Śpi.-odszeptał.
-Niech ci będzie.- wtuliła się w jego klatkę piersiową. Zaniósł ja do jej pokoju i położył na łóżku, zdjął jej buty. Usiadł na brzegu łóżka i zadzwonił do Emmy.
-Tak słucham.-odebrała do dwóch sygnałach.
-Tu Zoltan, dzwonię żeby ci powiedzieć że już wróciliśmy, żebyś się nie martwiła. Lena śpi.
-Jesteś pewien że śpi.? Ostatnio chyba ma z tym problemy.
-Tak, sam ją zanosiłem na górę, zasnęła w samochodzie. Słyszałem że ma często koszmary.?
-Tak, to prawda. Zawsze dawała radę. Może to ją teraz przytłacza. Dobra później z nią porozmawiam. Trochę się o nia martwimy, chociaż juz jest dorosła. Mógłbyś dopilnować żeby jednak spała.?
-Oczywiście.
-A i dzisiaj nie wrócimy, więc jakby jeszcze pytała gdzie jesteśmy. To powiedz że zostajemy w dzień w Romatechu. Do jutra.
-Okej. Narazie.- odłączył się i podszedł do Leny, zdjął jej jego skórzaną kurtkę, a ta wymamrotała.
-Nie musiałeś do niej dzwonić. Słyszałam wszystko.
-Wiem, ale chciałem żeby wiedziała że nic ci nie jest.
-Taka odpowiedź mi odpowiada.-otworzyła oczy.-Muszę się wykompać.-wstała i weszła do łazienki potykając się. Tam jakoś się umyła, nawet nie próbując się rozbudzić. Ubrała koszulę i wyszła. Zoltana już nie było jak wróciła więc zgasiła lampkę i poszła spać. Sny jednak powróciły, chociaż się o nie nie prosiła jak zeszłej nocy. Znowu nie wiedziała że krzyczy dopóki ktoś nie zaczął nią potrząsać. Obudziła się i krzyknęła z przerażenia, potem dostrzegła że to Zoltan więc się uspokoiła.
-Przestraszyłeś mnie.!-krzyknęła, zaczęła łapać szybko powietrze.
-To ty mnie przestraszyłaś tym krzykiem. Lena, uspokój się.-powiedzial widząc że ma problemy z oddychaniem. Po chwili oddychała już normalnie. Złapała się za jego ramiona żeby nie upaść na łóżko.
-Ja..ja sory za te krzyki. Która jest godzina.?
-Nie ma za co. Jest kilka minut przed 23.-puściła jego ramiona i upadła na poduszki.
-Spałam niecałą godzinę, a teraz odechciało mi się.
-Wiesz musisz spać.-oświadczył stanowczo.
-Ale może ja nie chce spać.-oświadczyła groźnie.
-Nie że nie chcesz, tylko się boisz.-popatrzył na nią z troską, przez co jej serce zmiękło. Nic nie odpowiedziała.-Zostanę z tobą.-położył się po drugiej stronie łozka.
-Co.? Nie możesz.!- zdnerwowała się.
-Cicho.-skarcił ją.-Mogę, a teraz się połóż.- po kilku sekundach położyła się i przykryła kołdrą, leżała na plecach.
-Dlaczego to robisz.?- zapytała po chwili.
-Bo się martwię o ciebie.-odpowiedział cicho.
-Dlaczego.?
-Bo mi na tobie zależy.-nie mogła w to uwierzyć, zależało mu na niej. Zrobiło jej się ciepło. Odnalazł jej dłoń w kołdrze i uścisnął, ona także. Przybliżyła sie do niego, a on ją objął ramionami. Leżeli tak przez chwilę kiedy Lena nie powiedziała.
-Mi też zależy na tobie.- wyszeptała, a Zoltan pocałował ją w czoło. Przytuliła sie do niego potem jej oddech był równomierny co oznaczało że zasnęła.
Kiedy otworzyła oczy, poczuła że Zoltan nadal obejmuje ją ramionami a ona jest do niego przytulona.
-Która godzina.?-zapytała.
-Piąta.-pocałował ją w czoło.-Śpi jeszcze.
-Nie mogę, czuje że się już wyspałam. Chyba nigdy tak nie spałam od pięciu lat.-szepnęła.
-To chyba dobrze.-uśmiechnął się.
-Dziękuje.-Spojżła na jego usta, chciała go pocałować. Przybliżyła swoją twarz i ich usta dzieliły już tylko milimetry. Jednak on przejął inicjatywę i ją pocałował.Przewrócił ją na plecy i teraz był u góry na niej. Przestał całowac jej usta i zjechał do szyji. Lena wstadziła mu ręke we włosy. Znowu zaczął lekko całowac jej usta, które były takie słodkie. Objął ją w talii i przysunął się bliżej. Długo się tak całowali, aż Zoltana nie poczuł że śmiertelny sen nadchodzi, jeszcze szybko ją pocałował i teleportował się do siebie.

czwartek, 6 marca 2014

Rozdział VI

-..na mysli.?-dokończyła. Teraz stali na ganku przed alarmem.
-Czy boisz się mnie.?- zapytał i patrzał jej prosto w oczy. Nie puszczał jej.
-Nie, a dlaczego miałabym się ciebie bać.?- trochę ją to jego pytanie dziwiło.
-Bo jestem wampirem. Żywię się krwią.
-Syntetyczną. Słuchaj nie boję się ciebie,wręcz przeciwnie. Wychowały mnie wampiry, wiem co to znaczy głód i śmiertelny sen. Sama mogłabym się nim stać dla ukochanej osoby.
-Naprawdę.?- ich usta dzielily tylko kilka centymetrów, czuła jego oddech na swoich ustach.
-Naprawdę.-odpowiedziała szczerze, jednak nie pomagał jej fakt że zrobiły się mu czerwone oczy, zachichotała.-Wiesz co albo jestes mega głodny, albo chcesz mnie pocałować, bo masz czerwone oczy.- Była rozbawiona. Mózg jej mówił odsuń się bo to się może źle skończyć, ale serce protestowało i wręcz krzyczało pocałuj go, albo on to zrobi.
-Raczej to drugie.-posłał jej uśmieszek. Wkońcu nie wiedziała czy chce by ją pocalował. Jego oczy zrobily się bardziej czerwone. Przbliżł swoją twarz i czekał na pozwolenie. Wygrało serce i pożądanie. Kiwnęła lekko głową. Musnął swoje wargi o jej, a przez nią przeszedł prąd. Całował delikatnie, badawczo. Oboje zaraz poczuli pożądanie. Zoltan usłyszał jak mocno bije serce Leny i to jak na niego reaguje. Zakończyli jednocześnie pocałunek żeby do niczego dalej nie doszło. Odsunęła się lekko speszona, jej policzki były w tym momencie różowe. Miała nadzieje że tego nie zauważy.
-Ja..ja zazwyczaj się nie całuje z chłopakiem którego poznałam jakąś godzinę wcześniej.- wypaliła. Zauważyła że się zaczyna śmiać i znowu przyciąga ją do siebie, szepcze do jej ucha.
-Czyli miałem szczęście.?-był rozbawiony, zaczynało ją to wkurzać.
-Może.- powiedziała zamyślona. Spojżała na drzwi.- Wchodzimy. Chce mi się spać.
-Tak.-wyłączył alarm i przepuścił ją w drzwiach. Weszła zapaliła światło w kuchni. Jak widac nikogo nie było. W Nowym Yorku byli jeszcze Jean Luck i Heather Echrape z dziećmi. Pewnie byli w Dragon Nest Academy.
-Ja idę spać. Powiedz moim rodzicą jak wrócą.-odwróciła się a przed nią stał Zoltan, musiał się teleportować.
-Co.?
-Buziak na dobranoc.
-Zachowujesz się jak dziecko.
-Mam dwadzieścia cztery lata, taki dorosły nie jestem.
-Masz 600 lat więc nie jesteś juz dzieckiem.
-Patrzysz na pozory, wyglądam na dwadzieścia cztery lata, a nie na sześćset. Chyba potrafiłabyś dostrzec różnicę.- uśmiechną się chytrze.
-Napewno potrafiłabym. -zlitowała się nad nim, pocałowała go w policzek. Dokładnie nie wyjaśnił gdzie, więc to chyba nie miało znaczenia. Szybko wyszła na hol i skierowała się na schody.
-Do jutra.- zawołała jeszcze zanim weszła na schody.
-Narazie.-odkrzyknął.
Poszła do pokoju który zawsze zajmowała na drugim piętrze. Tam miała już swoje walizki. Wzięła piżamę i kosmetyczkę. Umyła się, uczesała włosy. I poszła spać. Miała nadzieje że jeszcze przyśnią się jej twarze tych wampirów, żeby mogła ich dokładniej naszkicować.
Długo nie musiała czekac na sen który oznaczyła kiedyś jako zgrozę numer jeden. Śmierć rodziców, to wszystko do niej powróciło. Nie wiedziała że krzyczy przez sen, dopóki ktoś zaczął ją budzić.
-Lena, Lena. Obudź się.- otworzyła oczy było ciemno, ale wiedziała że to był Zoltan. Trzymał ją za ramiona.
-Już jestem obudzona.- była strasznie zmęczona, ale uzyskała to co chciała, zapamiętała te twarze dokładnie.
-Dziewczyno, krzyczałaś. Myślałem że coś się stało.- zaczął ją głaskać po rękach, co ją uspokajało.
-Nie, to tylko koszmar. Ale dzięki że się martwisz.- uśmiechnęła się, jednak nie mogła powstrzymać łez, które się jej lały po tych wydarzeniach sprzed 5 lat.
-Płaczesz. To nie mógł być zwykły koszmar.- przytulił ją, co spowodowało że się rozkleiła.
Głaskał ją po włosach, a ona płakała. Już od jakiś dwóch lat przestała tak reagować na te wspomnienia. Dzisiaj nie wytrzymała i się rozkleiła.
-Już, spokojnie nie płacz.- odchylił jej twarz i podtrzymał podbródek. Spojżała na niego przez łzy.
-Chcesz o tym porozmawiać.?- zapytał, a ona kiwnęła głową.
-Co ci się śniło.?- zacząl wycierać kciukiem jej łzy.
-Śmierć moich rodziców.- wyszeptała.- Ja już tak dawno nie płakałam przez te sny. Dziękuje że przyszłeś.- uśmiechnęła się lekko.
-Właściwie to się teleportowałem. Miałaś zamknięte drzwi, a było cię słychać na całej klatce schodowej. Nic ci nie jest.?- zapytał z nieskrywaną troską.
-Zaraz będzie wporządku. Ja..ja dziękuje.- pogłaskał jej policzek i przysunął się do niej.
-Tamten buziak nie był taki jaki oczekiwałem.- powoli się przybliżał.
-Nie wyraziłeś się dokładnie.- to głaskanie ją uspokoiło i przestała płakać.
-To jak teraz może ja ci dam buziaka na dobranoc, żebyś nie miała koszmarów.- był już tylko kilka centymetrów od niej.
-Okej.- pocałował ją, już drugi raz. Teraz było mocniej, bardziej namiętnie. Oddała mu pocałunek, a on go pogłębił. Muskał jej palcami szyje i kark. Następnie złapał ja w talii i pociągnął na łóżko. Uśmiechnął się. Nie sądził że się jeszcze kiedykolwiek zakocha i to w śmiertelniczce. I chyba się zakochuje. Przez kilka godzin, jak to możliwe.? I pomyśleć że o tym samym myślała Lena. Przestali się całować i spojżeli na siebie.
-Myślisz że można się zakochać w kilka godzin.?- zapytała go.
-Najwidoczniej.- wzrok zabarwił mu się na czerwono.
-To nie jest dobry pomysł, ja mam cię chronić w dzień.
-A ja w nocy. Jesteśmy w tej samej sytuacji.- złapał jej ramiączko koszulki od piżamy.
-Ja..ja nie mogę tego jeszcze zrobić.-próbowała wstać, ale ją podtrzymał.
-Nie chcę cię do niczego zmuszać.-odetchnęła bo nie zmuszał jej do czegoś co by mogli razem zrobić, przytuliła się do niego. Jednak wystarczyły dwa pocałunki żeby nie potrafiła się do niego nie przytulić.
-Mam nadzieje że lepiej.?- zapytał.
-Oczywiście. Tylko nie puszczaj mnie.- oznajmiła.
-Przecież nie chciałaś się posuwać za daleko.- zaczął żartować.
-Cicho bądź. Przecież przytulić się a kochać to zupełnie co innego.
-Tak samo jak dotykanie.?
-Zależy jeszcze gdzie.- oznajmiła.
-Tutaj.?- dotknął jej ramion.
-Tak.
-A tutaj.?- tym razem złapał ją w talii.
-Tak.
-No a tutaj.- pojechał trochę wyżej.
-Tu nie.- roześmiała się.
Pomógł jej wstać z łóżka, odprowadziła go do drzwi, jeszcze zanim odkręciła klucz. Odwrócił ja przyparł do drzwi i pocałował, znowu. Całowali się długo, bardzo długo. Kiedy już nie mogła  oddychać przerwali. Czuli na swojch ustach oddechy. Serce jej mocno biło, rozbudziła się. Dał jej jeszcze całusa w usta. I się teleportował. Oddychała gwałtownie. Jaki on mial tupet żeby pocałowac ją. Nie da mu tego za wygraną. Wytęrzyła umysł, rodzice ją tego uczyli bo miała bardzo silną wolę umysłu, i się otworzyła. W myślach zawołała. "Zoltan, co ty do cholery robisz.?". Odpowiedź przyszła zaraz. "Nic takiego, tylko dotykałem twoich ust."
-"A czyli teraz podchodzimy do tego w dziecinny sposób.?"
-"Nie, ja do tego podchodzę w bardzo poważny sposób. Nie powiedziałaś że nie mogę dotykać twoich ust. Trzeba się wyrażać dokładnie."- czuła że się śmieje.
-"To nie jest śmieszne. Nie możemy tego robić. Mamy się ochraniać nawzajem. Nie jestem bezpieczna."- wykrzyczała w myślach.
-"Będę cię ochraniał na wiele sposobów. Nie obiecuje że przed sobą będę cię chronić."
-"Nie uda ci się."
-"Jeszcze będziesz moja."
-"Zobaczymy."
-"Dobranoc, najdroższa."- poczuła jakby ktoś ją dotknął w usta.
-"Nie rób tego. Myślisz że nie wiem co robisz"- zaczął ja dotykać po nogach, rękach w talii.-"Przestań, to łaskocze."-roześmiała się.
-"I dobrze."
-"Dobranoc."- wzmocniła blokadę żeby jej nie dotykał.
Poszła spać i tym razem nic jej się nie śniło. Obudziła się o 5:30. Nic nie mogła na to poradzić, że musiała już kilka lat temu wcześniej wstawać żeby jeszcze przez chwilę porozmawiam z rodzicami. Niedługo miało wstać słońce. Umyła się i ubrała w dżinsowe spodenki i zwiewną bluzkę koloru łososiowego na ramiączkach. Wiedziała że narazie może byś jej zimno więc narzuciła jeszcze szarą bluzę na suwak. Zeszła na dół do kuchni. Przy stole siedziała Emma, piła krew.
-Cześć mamo.- powiedziała w drzwiach. Podeszla do lodówki i wyjęła mleko. W szafce znalazła płatki. Wzięła miskę i nasypała sobie płatek, wlała mleko. I zaczęła jeść.
-Cześć, kochanie. Jak się spało.?- Emma wypiła już krew i teraz myła szklankę.
-Dobrze. Kiedy wróciliście.?
-Jakieś piętnaście minut temu. Uważasz że sobie w dzień teraz poradzisz.?- najwidoczniej się martwiła przez tą sprawę z Rosjanami.
-Oczywiście, a jabkby co to ktoś zawsze jest w Romatechu.- uspokoiła ją.
-No może masz racje. Już włączyłam alarm, więc proszę nie otwieraj okien bo się włączy.
-Pamiętam.- odpowiedziała z buzią pełną płatek.-Gdzie tata.?
-Poszedł już na góre. Musiał coś jeszcze wysłać.
-Aha. Dobra za jakieś dziesięć minut wzejdzie słońce lepiej idź już do taty.
-Do później.
-No do wieczora.- Emma szybko wbiegła na klatkę schodową, a Lena zjadła i właśnie kiedy myła miskę usłyszała szelest, momentalinie się odwróciła. Zoltan stał przy lodówce, bez koszulki i w spodniach od piżamy, wyciąga z lodówki krew. Wstrzymała oddech, jezu jaką ona miał klatę.
-Za osiem minut wschodzi słońce. Lepiej się pośpiesz, bo nie mam zamiaru wlec twojego martwego tyłka do pokoju.- skończyła myć miskę i zakręciła kurek od kranu.
-Ja bym się nie obraził.- zaśmiał się i wsadził butelkę do mikrofalówki. Zapadła bardzo długa cisza, którą przerwało pikanie mikrofalówki. Wyjął krew i wypił ja duszkiem.  Lena chciała skierować się do wyjścia na hol, jednak złapał ją za ramie.
-Nie dasz buziaka na dobranoc.- widać że był bardzo rozbawiony, tym jak zareagowała na jego widok bez koszulki.
-Tu są moi rodzice.- spostrzegła.
-To tak trochę niesprawiedliwe, ja ci dałem buziaka żeby ci się nie śniły koszmary..- i zaczął nadawać, nie wytrzymała tego gadania i go pocałowała, czuła krew przez to że przed chwilą ją pił. Jednak to ją nie wystraszyło. Złapała go za gołe barki i pogłębiła pocałunek, następnie przerwała.
-Nic nie mów.-dała mu jeszcze szybkiego całusa w usta i wyszła do salonu, tak jak on dzisiaj w nocy zrobił. Nie poszedł za nią, było jej trochę z tego powodu przykro, co starała do siebie nie dopuszczać. Ale pozatym zaraz wzejdzie słońce.

środa, 26 lutego 2014

Rozdział V

-A ja jestem Magdalena MacKay.- zapomniała się na chwilę jak się oddycha i utonęła w jego oczach.
-No to bardzo mi miło.- odpowiedział patrząc jej nadal prosto w oczy, jego akcent był cudowny. Jednak za długo się na niego nie patrzała stojąc z boku, bo Angus zwrócił uwagę na jej spodnie i żeby nie zauważył że ona też się zabezpieczyła odwróciła się lekko.
-Jak widać nie tylko ja nie posłuchałem Emmy, na cmentarz Leno, na cmentarz zabierasz sztylet. Jak my cię wychowaliśmy.- tu razem z Romanem zaczęli się śmiać.
-Jestem porządnie wychowana, a jeżeli tak nie sądzisz. To tylko i wyłącznie twoja wina.- odparowała mu, a ten przestał się śmiać, natomiast Zoltan dołączył się do Romana i teraz nie można było ich powstrzymać.
-W takim razie jesteś porządnie wychowana bo ja cię wychowywałem.- powiedział Angus.
-To właśnie chciałam usłyszeć.- na twarzy Leny pojawił się usmiech, zaraz zastąpiony miną zwycięscy.
-Jeżli Roman mi nie powie zrobi to Zoltan. Prawda.?- tu skierowała swoje śliczne zielone oczka na jego twarz. Wyglądał jakby mu ktoś zdzielił w twarz, chciał cos powiedzieć, ale nie mógł nic wykrztusić. Tak jakby był w jakimś amoku.
-Nie nic ci nie powie. Nikt ci nic nie powie dopóki nie będziesz bezpieczna.- odparł stanowczo jej ojciec.
-I nic cię nie skłoni żebyś mi coś powiedział.?
-Nie.
-Jeszcze zobaczymy.- odparła wyniośle i juz chciała wyjść kiedy Angus ją zatrzymał.
-Czekaj, mieliśmy ci coś przekazać.- odwróciła się i zrobiła obrażona minę.
-No słucham.
-Masz zadanie. Dlatego tutaj jest Zoltan. Potrzebuje więcej ochrony w dzień.
-Przecież sam mówiłeś że ja również potrzebuje ochrony.
-To prawda, ale będziesz z innymi ochroniarzami. A w nocy sam Zoltan się zadeklarował że będzie cię ochraniał. Sam nam pomagał jak mieliśmy kłopoty. Jest wyszkolony tak samo jak my i ty, a nawet lepiej.- dokończył jej ojciec, a ona zrozumiała że on próbuje ja chronić. Większość wampirów jest teraz w terenie, a ona sama potrzebuje ochrony zwłaszcza w nocy kiedy wampiry nie śpią.Jest w niebezpieczeństwie.- Nikt oprócz naszych nie będzie wiedział gdzie będziesz, czyli w Budapeszcie. Obiecuje.
-Obiecujesz.?
-Tak.
-Zgoda.- szepnęła na tyle żeby usłyszeli i nie patrzala nikomu w oczy. Angus się uśmiechnął.- Kiedy będę musiała się tam przenieść.?
-Jak Zoltan będzie wracał do siebie. Czyli za kilka dni.- odetchnęła z ulgą, przynajmniej będzie mogła się z wszystkimi zobaczyć.
-To już mogę iść.?
-Tak później podpiszemy wszystkie papiery. Zawołaj mamę.
-Okej, pa.
-Narazie.- odpowiedzieli chórem, ale i tak poczuła że Zoltan mówi to inaczej i równiez patrzy na nią inaczej, aż ją ciarki przeszły.
Jej myśli krążyły w krytycznym położeniu. Nie raz w śnie widziała te twarze. Musi jej wkońcu narysować. To ich twarze. Zapamiętała je. Nie wie dlaczego nikomu o tym nie powiedziała. Teraz to było najważniejsze, nikt nie wie o tym że ich pamięta. I dobrze. Przynajmniej nie będą podejżewali że coś kombinuje. Była już północ i chciało jej się spać. Skierowała się do stołówki gdzie do grona dołaczyła Radinka.
-Mamo, tata cię woła.-Emma się pożegnała i wyszła ze stołówki. Lena zajęła jej miejsce.
-Co tam u ciebie kochanieńka.?- zapytała Radinka.
-Właśnie dostałam pracę.- gdy to powiedziała na prawdę to przyjęła do wiadomości i poczuła szczęście. Dość szkoły, zajęć, a najważniejsze to brak nauki na egzaminy.
-To wspaniale.-zawołały obie kobiety.-Dostałaś juz jakieś zadanie.?-Shanna spojżała na nią.
-Właściwie to tak. Narazie nie mogę być detektywem, ale o tym później. Teraz będę dziennym strażnikiem Zoltana w Budapeszcie.- szybko oświadczyła.
-A dlaczego nie możesz od razu zostać  detektywem.- Lena nie wiedziała jak ma to wyjaśnić, podejżewała że tata nie chce żeby teraz wszyscy się o tym dowiedzieli, musiała coś wymyśleć.
-Yyy..Zoltan potrzebował więcej strażników, bo jeden jest w terenie. A skoro się o mnie boi, bo się nie oszukujmy że gdybym już w wieku piętnastu lat nie umiała walczyć, nie pozwoliłby mi ćwiczyć. Teraz ma szanse mnie wypróbować.
-I dobrze, lepiej by było gdybyś się nie narażała.-skomentowała Radinka z madczyną opiekuńczością.
-Może i tak, ale już w wieku piętnastu lat. Potrafiła pokonac Robbego i Davego. Taki wyczyn.
-Tak, ale jak się przy tym zmęczyłam.- zakończyła Lena.
-Magdaleno a podoba ci się to że będziesz mieszkała w Budapeszcie.?-zagaiła Radinka.
-Myślę że może mi się spodobać. Szkoda że nie będę mogła z wami dłużej zostać. Długo mnie tu nie było i zaczęłam juz to odczuwać.
-My też już to odczuwalismy, brak nastolatki, tej która potrafiła rozśmieszyć całe gorono. No ale może z niej coś pozostało, wkońcu już nie jesteś taka młoda. Niedługo dwudzieste pierwsze urodziny.
-Tak.- zmieniła temat.-A tak zmieniając temat. Ile ten Zoltan ma lat.?
-Roman mi mówił że jest kilka lat od niego młodszy, czyli gdzieś ponad 600.
-Aha. Ale mi chodził ile lat miał jak go przemieniono.?
-Aaa..czekaj chyba 24 lata. A czemu pytasz.?
-A tak się chciałam zapytać.- miała nadzieje że Shanna nie będzie się dopytywać jednak to nie było jej dane.
-Wiesz Zoltan to bardzo fajny mężczyzna.- Shanna na pewno kryła jakąś intrygę.
-Nie, nie wiem niestety. Dopiero co go dzisiaj poznałam.
-Możesz mi wierzyć.
-No to ci wierze.- uśmiechnęła się do niej.
-I jest bardzo przystojny.-kontynłowała Shanna i to ją sprowadziło na właściwy tor, czyżby chciała znaleźć dla niej miłość.
-No może jest.- odpowiedziała beznamiętnie żeby nie mówić więcej. Tak naprawdę Zoltan był przystojny i miał niesamowite oczy w kształcie podobnym do migdałów.
-A jakie ma śliczne oczy w kształcie..-Shanna nie dawała za wygraną.
-..migdałów.-dokończyła Magdalena i poczuła że się czerwieni.
-Ooo zauważyłaś.- Shanna udawała lekkie zdziwienie.
-Dzięki że mnie podpuszczasz Shanno.- powiedziała z uśmiechem dwudziestolatka.
-Nie ma za co. Zawsze do usług.- roześmiały się. Wróciła Emma, widzać było że jest napięta. Lena wiedziała o co chodzi i miała nadzieje że to nie ona będzie musiała to każdemu tłumaczyć.
-Czy coś się stało mamo.?-zapytała, Emma usiadła a z jej oczu popłynęła łza, jedna, pojedyńcza łza.
-Nie martw się kochanie, wszystko będzie dobrze. Tylko ja nie mogę w to uwierzy co się stało. My musimy cię ochronić inaczej się nie da. Nie możesz niczego robić sama. Zrozumiałaś.?-popatrzała na córkę.
-Oczywiście mamo, ale zrobię to tylko dla was, nie dlatego że się boję.- odpowiedziała spuszczając głowę.
-Ty się nigdy nie bałaś nikogo. Gdybyś mogła to już by cię tu nie było. Zrobiłabyś wszystko żeby ich znaleźć. Tak samo jak ja.
-Wiem, tata mi mówił. Ale tym razem nie będę sama działała. Obiecuję nigdzie się nie ruszę bez ochrony. Ale mogłabym iść teraz pograć w koszykówkę z Sofią i Constantinem.?
-Jasne idź, ale chyba nie w tych butach.?-spojżała na nią. Magdalena podeszła i szepnęła.
-Zdejmę je. Jakby co Shanna nie wie bo jej nie mówiłam. Jak chcesz to jej powiedz, nie będę miała tego za złe mamo.- usciskała swoją mamę i wyszła przez szklane drzwi do ogrodu za Romatech, gdzie Sofie starszy brat uczył różne sztuczki z piłką do kosza.
-Mogę z wami pograć.?- zawołała i pobiegła w ich stronę.
-Lena, tak zagraj z nami.!-zapiszczeli. ściągnęła buty i teraz na bosaka biegła z piłką w stronę kosza. Pomogła małej Sofii wspiąć się na góre i obie wrzuciły piłkę w obręcz.
-Ej to nie fair. Was jest dwie, a ja jestem jeden.- Tino nie był zadowolony.
-Ale ja jestem mała a ty duży.-odparowała słodkim głosikiem Sofia.
-Dobrze, spokój. Może jesteście głodni.?- Lene chciało się śmiać, przez zachowanie dzieci Draganesti. Zakrzyczeli że tak.
-To idźcie, ja zaraz przyjdę do was.- została patrzała jak idąc rodzieństwo się drażni nawzajem idąc do stołówki. Uwielbiała te dzieci. Zaczęła odbijac piłkę, myśląc o jej życiu. Za kilka dni ma się przenieść do Zoltana Czakvara. Nie wie jak tam jest, trochę sie obawiała. I nie tylko zmiany otoczenia, ale także dlatego że można by powiedziec, sam obiekt czyli Zoltan, zrobił na niej duże wrażenie.
-O matko co się ze mna dzieje, chyba zwariowałam.- mruknęła do siebie jednak nie podejżewała że ktoś ja obserwuje.
-Zależy jak na to patrzeć, według mnie jesteś normalna.-podskoczyła kiedy usłyszała właśnie jego głos. Stał za nią. Odwróciła się. Opierał sie o barierkę.
-Przestraszyłeś mnie.- rzuciła ostro.
-Nie chciałem, tak wyszło. Przepraszam. Czemu mówiłaś że zwariowałaś.?- dopytaywał się.
-Bo tak uważam.- odpowiedziała.
-Nie sądze.- na jego twarzy pojawił sie uśmiech.
-Czemu.?- jej usta drgnęły w kąciku co on dostrzegł.
-Bo napewno nie zwariowałaś.- czyżby się z nia droczył.
-Taka odpowiedź mnie nie zadowoliła.-podniosła dumnie brodę.
-Jak mi przykro.- zrobił minę szczeniaczka, a ona nie wytrzymała i sie roześmiała. Jej śmiech ożywił w jakiś sposób jego duszę. Podziwiał ją, otwarcie broniła swoich przekonań. A do tego była bardzo piękna. Zielone oczy, proste złociste włosy, długie nogi i zgrabny tyłek. Tak temu przyjżał się bliżej.
-Mi bardziej. Muszę iść. Jestem śpiąca.- powiedziała szybko bo jej się przyglądał, a ona czuła jak jej całe ciało pokrywa gęsia skóra.
-Właściwie też chciałem wracać do kamienicy. Mogę cię zabrać.- podszedł do niej.
-No wiesz, czemu nie. Tylko poczekaj chwilę powiem mamie że już wracam i pożegnam się z Sofią i Tinem.
-Dobra to ja tu poczekam.- usiadł na ławce, a Lena pobiegła na bosaka do stołówki. Piękna i uparta, pomyslał. Nadal czuł jej perfumy. Chyba on sam zwariował. Przecież to śmiertelniczka, nie będzie chciała kogoś takiego jak on. Wyszła ze stołówki i podeszła do ławki, usiadła na nią, a jego uderzył zapach krwi AB Rh-. Musiał coś zjeść, głód dawał o sobie zanać. Załozyła buty i oznajmiła.
-To co. Ja juz jestem gotowa.- spojżała na niego z uśmiechem.
-Tak, ja też.- wstał, ona również. Przyciągnął ją do siebie delikatnie. Nie opierała się. Złapał ją w talii, a ona objeła go za ramiona.
-Boisz się.?-zapytał.
-Teleportacji, nie, ale czasami jest obawa że gdzieś po drodze się zgubię.
-Nie to miałem na mysli, trzymaj się mnie mocno.-oznajmił.
-To co miałes..-nie dokończyła bo zalała ją ciemność.




poniedziałek, 17 lutego 2014

Rozdział IV

5 lat później.
Z cmentarzu wracała właśnie trójka ludzi, dwie kobiety i jeden mężczyzna w kilcie. Niektórzy mogliby pomyśleć że to przyjaciele, albo kuzynostwo. Jednak tymi osobami byli nie kto inny jak Emma, Angus i Magdalena MacKay, która przyjęła nazwisko przybranych rodziców. Otóż dzisiaj jest piąta rocznica śmierci biologicznych rodziców Leny, dlatego cała trójka przyjechała, a raczej teleportowała się do Nowego Yorku. Długo już nie byli w Stanach, a zwłaszcza Lena która była pochłonięta nauką, i zamierzali odwiedzić przyjaciół. Można by pomyśleci że czas bardzo szybko zleciał. Po wakacjach pięć lat temu Lena wprowadziła się do zamku w szkocji i to tam się uczyła, ponieważ jej przybrani rodzice uważali że nie zdradzi ich sekretu. Lena ukończyła najpierw akademię sztuk pięknych w Edynburgu, następnie wydział kryminalistyczny na rozszerzonym poziomie. Regularnie ćwiczyła nie tylko sztuki walki, ale także grę na skrzypcach i fortepianie. Aktualnie jej nauka skończyła się w ten czerwiec z najwyższymi stopniami. Już od dawna było ustalone że po ukończeniu szkoły Lena dołączy do firmy MacKay UOD. Weszli w las obejżeli się czy nikogo nie ma, Angus złapał Lenę i z Emmą teleportowali się do Romatech Indrusties. Przywitał ich już naprawdę duży, rozbrykany, z anielskimi blond włosami Constantin.
-Część ciociu Emmo i wujku Angusie.- uściskał ich i zawołał.- Lena?!- rozpoznał ją i rzucił jej się w ramiona.- Tęskniłem, gdzie byłaś przez cały czas.?- zapytał z lekką urazą, ponieważ Lena od dawna już nie odwiedzała Draganestich.
-Ja też tęskniłam i to strasznie. Ale musiałam zdać egzaminy na studiach i się uczyć. Teraz kiedy nie muszę codziennie chodzić do szkoły będę cię częściej odwiedzać. Obiecuje.- młody uśmiechną się i stukneli się pięściami. Wtedy przybiegła Sofia krzycząc z daleka, co wszystkich trochę rozśmieszyło.
-Wujku Angusie, ciociu Emmo, Lena. Jesteście.- Mała wskoczyła na Magdalenę a ta zachwiała się na swoich czarnych szpilkach.- Tęskniłam. Dlaczego jesteś taka duża.?
-No mam na sobie wysokie buty, a pozatym dużo urosłam. Ale jaka ty już jesteś duża i śliczna.- mała Dragenesti zaczeła się śmiać, potem wskoczyła w ramiona Emmy.
Z daleka usłyszeli głos, chyba wściekłej Shanny Draganesti.
- Sofia, Constantino. Gdzie jesteście.? Jezu, dopomóż co za dzieci.- Lena zaczęła się śmiać, a Shanna zmaterlizowala się koło nich.
- O tu jesteście.- popatrzyła groźnie na dzieci.-Nie uciekajcie mi więcej.-dzieciaki zaczęły chichotać co rozluźniło Shannę. Następnie spojżała na Lenę.
-Lena, jak ty wyrosłaś. Ale się z ciebie kobieta zrobiła...
-..która właśnie skończyła studia z najlepszymi wynikami- wszedł jej w słowo Angus z dumnie uniesioną piersią.
- Ojeju, jak to cudownie. Gratulacje!- wykrzyczała Shanna.
- Tato.!- spojżała na Angusa, który się uśmiechał.- To narazie miała być tajemnica.- Z tym że Lena zaczęła się do swoich rodziców zastępczych wyszło tak że Lena miała koszmary tuż po wprowadzeniu się do zamku i kiedy w nocy zawsze do niej szybko przybiegali, raz powiedziała do nich "Mamo, Tato nie zostawiajcie mnie". To bardzo ich ucieszyło i tak juz zostało.
-Dlaczego tajemnica, przecież nikomu nie powiem, oprócz tych których znamy.- posłała im najsłodszy uśmiech.
- Wiesz co dzięki tato.
-Nie ma za co.- Angus się zaśmiał.
- Nie stójcie tak tylko chodźcie do stołówki, Lena coś niech zje bo jest strasznie blada.
-Okej.- ruszyli za Shanną. w stołówce nikogo nie było co oznacza że skończyła się zmiana śmiertelików i wampiry biorą się do dzialania. Lena wzięła sobie sałatkę i ciasteczka dla Sofii i Tina. Od razu się na nie rzucili.
- No to opowiadaj Lena, co teraz będziesz robić.- zagadnęła Shanna.
- No jak to co. Jestem zaciętą wojowniczką i artystką, która skończyła szkołę sztuk pięknych i kryminalistkę. To jasne że będę teraz pracowała jako detektyw w MacKay UOD. Prawda.?- tu swe śliczne oczka zwróciła ku Angusie.
- Oczywiście, przeciez musze mieć zdolną córkę w swoim zespole. Jak na śmiertelniczkę, nawet w wieku piętnastu lat udało jej się rozbroić mojego pracownka, który do tego jest wilkołakiem. Jak powiedziałem że to Lena będzie im ratować tyłki nie żartowałem. Dobra teraz idę do biura ochrony, później jeszcze przyjdę.
- Poczekaj tato, idę z tobę.- potem zwróciła się do Shanny.- Bardzo cię przepraszam ale chcę zobaczyć wszystko dokładnie. Może mama ci opowie co u mnie i jak tam nauka szła, a i o moich nastoletnich podbjach, bo w dorosłym życiu nie miałam.- tu zaczęła się smiać, a pytanie Sofii na dobre ją rozśmieszyło.
-Mamusiu,a co to są nastoletnie podboje.- wszyscy ryknęli śmiechem, nawet Angus. Następnie poszła z nim do biura ochrony. W której siedział Freemont, młodszy brat Phineasa McKinneya, którego kiedyś Lena pozała. Jak weszli wstał i przywitał się z Angusem oraz Magdaleną.
-Wszystko wporzątku.?- spojżał na monitory.
-Tak szefie. J.L Wang robi obchód. Zaraz tu powinien być.
-A gdzie jest Roman.?
- W swoim gabinecie. Zoltan Czakvar u niego jest.
-Zoltan.?
- Tak, Zoltan Czakvar.
- Dosyć długo go tu nie było z tego co wiem.- zdziwił się.
-Tak jak mnie tu długo nie było. Tato, kim jest ten Zoltan.?- zapytała Lena robiąc sobie kawę.
-Zoltan Czakvar, przywódca klanu środkowo europejskiego. Nie pamietasz kiedyś ci o nim mówiłem.- popatrzyl na nią.
-Musiałam zapomnieć. -popatrzyła na Fremonta.- Też chcesz.?
-Jasne.
-Dobra, ja tam idę. Musze coś jeszcze omówić z Romanem. Jak wypijesz kawę, przyjdź do jego gabinetu.- wychodził juz z biura.
-Okej.- wykrzyknęła.
Wypiła kawę i chwilę pogadała z Freemontem.
-I co ukończyłaś.?
-Szkołę sztuk pięknych w Edynburgu i kryminalistykę w innej uczelni. A ty.?
-Ja zdałem magisterkę, ale to juz było ze dwa lata temu. Teraz już nie pracuje na zmianach.
-A tak, pamiętam jak raz zakuwałeś. A twój brat cie potem przepytywał. Z Connorem i Dougalem się tak wtedy uśmieliśmy.
-Tak tez to pamiętam, ale wtedy dopiero zaczynałem. Długo cię tu już nie było.
-To prawda, tęskniłam za Nowym Yorkiem. Teraz skończyłam szkołę więc mogę tutaj dłużej posiedzieć.- uśmiechnęła się.- Wiesz co ja chyba będę już lecieć, bo jeszcze ojciec się wkurzy. Do zobaczenia.
-Narazie.- odwzajemnił uśmiech.
Przeszła przez korytarz, spotykając pare osób jak Radinka, Georgi, którzy jej gratulowali i mówili że wypiękniała. Jednak tutaj wiadomości szybko się rozchodzą. Weszła do gabinetu, jak widać niezauważona bo się tego nauczyła,należącego do Romana Draganesiego nie widziała ich twarzy ale ktoś mówił ze słodkim głębokim węgierskim akcentem.
-Widzieli ich. Tak jak mi opisywałeś, a pozatym Connor też ich widział. Wiesz że teraz twoja córka nie jest bezpieczna. Oni chcą ją zabić. Lady Pamela i Michał słyszeli jak rozawiają o niej jeszcze po starym nazwisku Blackwell, pradwa.?- kiedy Angus kiwnął kontynłował.- Wczoraj o tym słyszeli , więc pewnie niedługo dadzą ci znać. Angus twoja córka nie jest juz bezpieczna i nigdy nie była, a ty o tym wiesz. Dopóki nie złapiemy tych którzy chcieli zabić jej rodziców i nie zabijemy ich, ona będzie w niebezpieczeństwie. Powtarzam też że to sa Rosjanie, a oni nie odpuszczają, tak jak to było z Shanną czy Emmą. Musimy ich zabić.
-Nie wy tylko ja.- odparła cicho Lena ze złością, w ciemności niewiele widziała, ale zauważyła że się odwrócili.
-Lena, spokojnie. Jak się tu dostałaś.?- zapytał Angus
-Przyszłam i otworzyłam drzwi. Dlaczego nikt mi wcześniej o tym nie powiedział.?
-Kochanie, tylko spokojnie. Ja też dowiedziałam się dopiero teraz.
-Ja chcę wiedziec kim oni są. Roman ty na pewno wiesz. Powiedz mi bo tata nigdy w życiu mi nie powie.
-Ja...
-Roman nie mów jej. Nie może się dowiedzieć kto to jest, nie dasz sobie rady.
-A właśnie że dam, już jak miałam piętnaście lat potrafiłam pokonac Davego, czemu teraz sobie nie mam dać rady. Ja już jestem dorosła. Moim zadaniem jest pomścić rodziców.
-Teraz to gadasz jak twoja matka, kiedy ją pozałem.- tu Roman zachichotał.- Nie pozwolę ci walczyć sama Magdaleno.
-Ja i tak będę walczyć. Nie po to się latami szkoliłam.
-Widać że to twoja córka Angus, zacięta wojowniczka. Nabrała twoich nawyków.- powiedział mężczyzna z pięknym węgierskim akcentem. Kontynłował.-Oh wybacz moja droga. Jestem Zoltan Czakvar.
-Sory, ale nic nie widzę.- tu zapaliła światło. I jej oczom ukazał się pistolet ojca.
-Tak, fajnie. Nawet jak idziemy na cmentarz i odwiedzamy rodzinę bierzesz ze sobą pistolet.- tu jęknęła zrospaczona.-Sztylet nie wystarczył.?
-Nay.- odpowiedział ojciec. Potem jej uwagę zwrócił mężczyzna, po dwudziestkce, ciemne włosy, blada cera i te piękne złote oczy w podobnym do migdałów kształcie. Był idealnie zbudowany i co zabawne przyglądał jej się z nieskrywanym zainteresowaniem. Czyli to zapewne musiałbyć Zoltan Czakvar, przywódca klanu wampirów ze wschodniej części europy.

środa, 12 lutego 2014

Rozdział III

W salonie czekał na nich Angus z pochwą od katany.
-Patrzcie co znalazłem w piwnicy. Czy to twoje Lena.?- Lena kiwnęła głową, a Emma dodała:
- Lena ćwiczy juz od czterech lat. Prawda Lena.?
- Tak, trochę juz potrafię.- pochwaliła się dziewczyna
-Chcesz potem poćwiczć.?
-Jasne, ale gdzie.? I z kim.?
-W szkole. Na dworzu. I z każdym po trochu. Będziemy chcieli zobaczyć co potrafisz.
-Okej. Czemu nie. Dam radę.- uśmiechnęła się do Angusa, który odwzajemnił uśmiech
-To co zbieramy się. Masz już najpotrzebniejsze rzeczy.
-Tak, ale chcę jeszcze zabrać rolki i deskorolkę. Te co stoją na podwórku.
MacKay zabrał walizki i gitarę. Emma wzięła jej skrzypce i katanę. A Lena zabrała torbę z laptopem i torbę z aparatem i sprzętem do niego, zanim wyszli chwyciła jeszcze ładowarkę do telefonu.Wyłączyła światło i wyszła na podwórko, zamknęła drzwi na klucz. Zaniosła rzeczy do samochodu i pobiegła jeszcze po deskorolkę i rolki. Wrzuciła je do bagażnika i wsiadła do auta.
-Najpierw pojedziemy do kamienicy Romana na Upper East Side. To niedaleko. Tam zostawimy twoje rzeczy, potem teleportujemy się do Dragon Nest Academy.- oznajmiła Emma- Mogłabyś wziąść skrzypce i tam posłuchamy jak grasz.
-Dobrze. A czemu nie zostaje w szkole.
-Bo my mieszkamy w wakacje w kamienicy Romana i teraz ty tam też mieszkać, nie martw się w szkole będziemy codzinnie. A w dzień nie będziesz sama bo u Romana jest teraz Jack ze swoja żoną i dzieckiem, a także Connor z Marielle.
- Lubię Marielle. Roman mi powiedział że jest aniołem. Czy to prawda.?-spytała zaciekawiona
-Aye. Connor ją chronił przed demonem Dafaerem, który uważał ja za upadłego anioła.
-O jezu. Jeszcze kilka dni temu wierzyłabym tylko w wampiry w postaci Edwarda Cullena,a anioła w postaci Razjela z Darów Anioła.- Kiedy oboje spojżeli na nią zastanawiając się co mówi.- Chodzi mi o film "Zmierzch" i książki z serii "Dary Anioła". Dobrez nieważne muszę wam puścić  filmy z cyklu Zmierzch.- uśmiechnęła się do nich. Po kilku minutah jazdy dojechali do dużej kamienicy. Angus poszedł wyłączyć alarm, kiedy go wyłączył, dziewczyny wzięły instrumenty i torby z laptopem i aparatem, resztę wziął Angus. Weszli do środka, Emma poszła od razu na klatkę schodową żeby zaprowadzić ją do pokoju. Był na drugim piętrze.
-Przez okres kiedy będziemy w Stanach będziesz tutaj mieszkała. Ten pokój kiedyś należal do wampirzycy o imieniu Pamela, spodoba ci się.- weszły do środka, w pokoju dominował kolor złoty i czerwony. Łóżko było z baldachimem, stała komoda, szafka nocna, jakaś szafa. I były drzwi do łazienki.
-Ładny.?
-Bardzo, baldachim jest piękny. Wiesz co chyba muszę sie przebrać skoro mamy ćwiczyć, a pozatym dłużej juz nie wytrzymam na tych butach.- Ściągnęła czarne szpilki. Angus się teleportował, a Lena podskoczyła.-Do tego też będę się musiała przyzwyczaić.- uśmiechnęła się. -Dobra to ja sie szybko przebiorę i możemy się tam no teleportować. Otworzyła walizkę i wzięła czarne leginsy na gumkę, szarą bluzę wkładaną z kapturem i czarne conversy. Poszła do łazienki, szybko się przebrała i umyła twarz. Włosy związła gumką w kucyka. Kiedy wyszła Angus już trzymał jej katanę, pokrowiec od skrzypiec i gitary.
-To ja lecę.- i zniknął, Lena chwyciła jeszcze swojego iphona. Emma objęła ją ramieniem i nakazała się jej mocno trzymać. Potem spowiła czerń i obie wylądowały w gabinecie, gdzie był Phil, Robby, Ian i Jack.
-Dobry wieczór.-zaćwierkotała Emma- panowie to jest Magdalena. Pewnie słyszeliście już co się stało i kto to jest, ale jeszcze nie widzieliście tej słodkiej buźki.
-Dobrzy wieczór.- powiedziała Lena.
-Cześć, jestem Phil Jones.- podał jej rękę która uścisnęła,
- Witaj- odezwał się mężczyzna z czarnymi włosami do ramion.- Jestem Giacomo, ale wszyscy do mnie mówią Jack. Miło mi cię poznać.- uścisnęła jego dłoń, a on potem ją ucałował.
-Czekaj, masz na imię jak Giacomo Casanova. Weneckie imie, bardzo ładne.
-Z tym Casanovą się nie pomyliłaś, był jego ojcem.-pierwszy szkot się zaśmiał, następnie się przedstawił.- Ja jestem Ian MacPhie. Mi także miło cię poznać.- uścisnęli sobie dłoń. Ale Lena była jeszcze w lekkim szoku.
-Jeju poznałam syna jedynej z postaci o której coś zapamiętałam.- była zachwycona. Wszyscy się zaczęli śmiać.
- No dobrze dobrane słowa. Ja jestem Robby.- uścisnęli sobie dłonie.
-Jestes Robby MacKay, prapraprawnuk Angusa.?
-Tak.
-Angus jest z resztą na dworzu.?- spytała Emma.
-Tak, są tam wszyscy. Użądzili sobie piknik, ale nocą.- Jack zachichotał.- Prawie wszyscy się zjechali.
Emma złapała Lenę pod rękę.-Chodźmy, zagrasz coś na dworzu. Wy też przyjdźcie posłuchac.
-Przecież idziemy z wami.
Poszli na dwór gdzie były porozstawiane stoły i krzesła. Krew dla wampirów i zwykłe jedzenie dla śmiertelników. Emma z Leną podeszła do jednego stolika gdzie siedziała Shanna którą Lena pamiętała, kobieta o kasztanowych włosach i blondynka.
-Dziewczyny, przedstawiam wam Magdalenę. - Emma była podekscytowana.
-Dobry wieczór.- Przez to podekscytowanie Emmy Lena nie mogła przestać się uśmiechać.
-Dobry wieczór moja droga, jestem Heather Echrape.
-O pani jest żoną Jean-Luca Echrape tego projektanta.?
-Tak.
-A ja jestem Darcy Erickson. Miło mi.
-Mi również- odpowiedziała.
-Cześć Lena i jak tam po pogrzebie rodziców.- powiedziała Shanna i ją przytuliła, Emmie sopchmurniała mina bo myślała że Lena się znowu rozpłacze, jednak tak się nie stało.
-Ja..ja myślę że już lepiej. Dzięki Emmie i Angusowi było lepiej.- uśmiechnęła się- Oni by nie chcieli żebym płakała i się użalała nad sobą.
-My tez tego nie chcemy.- dodała Emma.- A pozatym mamy dla was nową wiadomość. Razem z Angusem zostaniemy rodzicami zastępczymi dla Magdaleny. Czy to nie wspaniale.?- dziewczyny zaczęły im gratulować, a po Lenę przyszedł Angus, który tez chciał się pochwalić adoptowana córką.
-Chcesz poćwiczyć teraz.- zapytał jej
-O tak, byłoby super.
- Ale co poćwiczyć.?-zapytała sie Shanna.
- Lena od czterech lat trenuje szermierkę i walkę na miecze. -oznajmił Angus z dumą w głosie.
-No kto by pomyślał. Musimy to zobaczyć.
Kiedy wszystkie dzieci zostały odesłane do swoich mam Angus z kilkoma szkotami, a także Roman, Jack, Phil i jeszcze kilka osób zebrało się na trawie.
-Dlaczego was tak dużo.?- na to szkoci zachichotali z tym ich śmiesznym akcentem.
-A dlaczego nie.?
-No dobrze, to który pierwszy.?
-Może ja pierwszy.?- zapytał chłopak, pewnie ma jakieś dziewietnaście lub dwadzieścia lat.
-Dobra Davy, tylko nie bądź zbyt ostry.- oznajmił Angus.
-To drugie chyba miało być do mnie.- oznajmiła Lena i to z pewnościa poprawiło jej humor, zaczęła się smiać. Odeszli kilkanaście matrów dalej, Lena się ustawiła w odpowiedniej pozycji, jak zauważyła Davy, zrobił tak samo. Zaczęli się okrążać, trochę to trwało i była już trochę zniecierpliwiona więc zaatakowała pierwsza serią uderzeń, prawie wszystkie odparowywał, te inne potem trafiały w powietrze. Potem on zaatakował, oddała mu pieknym za nadobne i tak przez cały czas, albo on atakował, albo ona. Wkońcu się wytężyła i jednym uderzeniem wyrwała mu miecz z ręki, pewnie nie trzymał miecza mocno, który poleciałkilka metrów dalej. Dwoma susłami znalazła się przy mieczu, a potem spostrzegła że Davy patrzy na nią z otwartymi ustami. Inni mi się przyglądali ze zdziwieniem, a inni z zachwytem tak jak Angus. Ładnie się ukłoniła, oddała spowrotem miecz Davemu i wróciła do reszty mężczyzn.
-To kto teraz.?-Każdy się na siebie patrzał.
-Robby ty idź.- oznajmił Angus.
Tym razem Lena od razu zaatakowała i nie bawiła się w kółeczka. Było jej bardzo ciężko bo teraz walczła ze szkockim wojownikiem. Za każdym razem udało jej się odparowywać z trudnością i chodź już się strasznie męczyła. Była pewna że to on wygra i bardzo niewiele mu do tego brakowało. Momentalnie się odsunęła i resztkami sił zrobiła przeżut i kopnęła w Robbego miecz który upadł. Sama nie mogła w to uwierzyć i otworzyła usta ze zdziwienia. Czuła że się spociła i musiała coś zjeść bo robiło jej się trochę słabo. Odwróciła się do pozostałych, i tak jak przypuszczała mieli takie same miny jak ona przed chwilą. Podeszła do Angusa.
-Dobrze się czujesz.?- zapytał widząc jej twarz
-Wszystko będzie dobrze tylko nic nie jadłam i trochę mi słabo. Muszę coś zjeść.
-Okej, tylko napewno coś zjedz.- odpowiedział z opiekuńczością, ponieważ dziewczyna za dużo nie jadła od pogrzebu rodziców. Odchodząc nastolatka usłyszała jeszcze słowa Robbego.
-Ale jak ona to zrobiła.? Przecież...- tu urwał bo wszyscy się zaczęli śmiać.
-Dziewczyna jest zdolna i chyba bardzo szybko się uczy.
-Robby, piętnastolatka cię pokonała.!- Phineas sie zaśmiał.
-Nie martw się, ciebie też by pokonała. Tak samo jak mnie i Davego.- tu na niego spojżał, a ten oznajmił.
-Nie wieżę, tyle pracy żeby stać się alfą, a tu piętnastolatka cię pokonuje. -zaczął się śmiać.
-Haha.-zaśmiał się Phineas.-Tyle pracy. Chłopie dali ci się naćpać i odkryć swoje ja.-wszyscy zaczeli się śmiać, a Davy zmarszczył nos.
-Tak, widać że użyła także dużo sprytu.- powiedział Roman.-Wiedziała że z Robbym nie wygra i nie wyrwie mu miecza tak jak Davemu, więc musiała coś wymyślić.
-I wymyśliła doskonale. Weźcie się za siebie, albo niedługo to ona będzie wam ochraniać tyłki.- dodał Angus i się zaczął śmiać.
Lena podeszła do stolika gdzie siedziała Emma.
-Chodź, zjesz coś.- dziewczyna usiadła, a przybrana matka nałożyła jej na talerz kilka kanapek i krakersów serowych, nalała jej jeszcze soku do szklanki.- Lena to było cudowne.! Pokonałaś dwóch wyszkolonych wojowników.!- zapiszczała.
-Tak, ale się nieźle zmęczyłam.- zjadła kanapkę i popiła ją sokiem.
-Jeszcze się słabo czujesz.?- zapytała patrząc na nią opiekuńczo.
-Już lepiej, zjadłam i przestało mi być słabo.- uśmiechnęła się do kobiet przegryzając krakersy.
-To dobrze, jak zjesz to możesz coś zagrać.?- kiedy dziewczyna kiwnęła przyjaźnie głową, Emma i reszta obecnych kobiet zapiszczała przyjaźnie. Po posiłku, to Emma pomogła wyjąć nuty i skrzypce z pokrowca. Lena ułożyła sobie skrzypce między szyją a barkami przeciągnęła kilka razy po strunach i zaczęla grać. Muzyka rozniosła się po całym podwórku, rozmowy od razu ucichły i speszona Magdalena przestała grać.
-Lena, graj dalej nic się nie dzieje.- poprosiła ja Emma.
-Dobrze.- wzięła kilka głębokich wdechów i zaczęła od nowa. Muzyka poleciała z lekką gracją i z wielką pasją. Zagrała balladę, którą zawsze grała tylko rodzicą, pod koniec poczuła że gra to odpowiednim osobą, swojej nowej rodzinie. Po skończeniu zwróciła oczy na Emmę, i się wzruszyła bo ta płakała raczej ze szczęścia. Usłyszała klaskanie i dopiero wtedy się otrząsnęła. Angus za nią stał i klaskał chyba najgłośniej ze wszystkich. Lenie poleciała łezka, a Emma zaczęła się śmiać.
-Lena nie płacz, wystarczy że ja sie rozpłakałam.- powiedziała ocierając łzy.
-Okej, ale ty też przestań płakać.- zaśmiała się
-Santo cielo.- wykrzyczał Jack.- Jak to pięknie brzmiało.
-Dziękuje.- wzdrygnęła bo ktoś ją załpał na drugi bark, spojżała ale to był tylko Angus który się uśmiechał, ona również wyszczerzyła do niego zęby.
- Kochanie możesz coś zagrać na gitarze.?- zapytała Shanna- Jestem ciekawa jak grasz.
-A tak, jasne.- odłożyła skrzypce i wyjęła gitarę z pokrowca. Szybko powtórzyła sobie chwyty do jej ulubionej piosenki, naciągnęła jeszcze jedną strunę. Przeciągała po nich, ustawiła palce do chwytu i zaczęła grać. Po kilku chwytach zaczęła śpiewać. O tym że każdy ją słucha zorientowała się w połowie piosenki, dalej kontynłowała, ale trochę sie wstydziła bo uważała że nie umie śpiewać. Koniec piosenki oznaczał ponowny arsenał oklasków. Potem gratulacje i podziw jej talentu w tak młodym wieku. Przez resztę wieczoru Lena poznawała nowych ludzi, zanim zasnęła bawiła się jeszcze z małą Sofią, córką Shanny i Romana, której podobało się jak Lena gra kołysanki na gitarze. Po kilku brzęknięciach gitary obie zasnęły na kocu. Lena zasypiając myślała o tym jakie będzie miała przygody ze swoją nową wielką rodziną.



Uwaga zapraszam na mojego chomika. Tam są dostępne książki z serii "love at stake", jakbyście chcieli poznać historie niektórych bohaterów. http://chomikuj.pl/asia1561
Pozdrawiam Marielle ♥

sobota, 8 lutego 2014

Rozdział II

Minęły dwie noce od kiedy teleportowano Lenę do Dragon Nest Academy. Był wieczór i właśnie odbył się pogrzeb jej rodziców. W papierach z sekcji wynikło że panstwu Blackwell poderżnięto gardła. Oczywiście nie obyło sie bez pomocy wampirów. Po ceremoni wszyscy przyjaciele i ludzie z którymi pracowali rodzice Leny się rozeszli. Ponieważ Lena nie miała żadnej rodziny, na razie mieszkała w Dragon Nest Academy. Lecz przez te dwa dni kiedy nie byli w śmiertelnym śnie Angus i Emma spędzali z nią czas i pomagali się przystosować do całej zaistniałej sytuacji. Teraz stali koło niej przed grobem jej jedynej rodziny. Lena już nie płakała i pogodziła się z tym że oni juz nie wrócą właśnie się z nimi żegnała. Emma zabrała ją do samochodu, a Angus zacząl rozmowę z Connorem.
-Chcemy ją z Emmą adoptować. Rozmawialiśmy juz z Sabriną, powiedziała że jeśli mała się zgodzi to możemy ją do siebie wziąść.
-I kiedy chcecie to zrobić.- spytał się Connor.
-Dzisiaj lub jutro chcemy się zapytać, czy chce żebyśmy zostali jej przyszywanymi rodzicami.- Angus się przyglądał jak Emma wyprowadza Lenę z cmentarza.-Uważam że będzie chciała z nami zostać.
-Każdy tak uważa. Tylko z wami chciała rozmawiać i Romanem, dopiero wczoraj zauważyłem że rozmawia z Tinem. Zaczął ją rozśmieszać co podziałało.
-Tak też to zauważyłem.- właśnie podeszła do nich Emma- Kochanie Lena chciałaby  już wracać. Idziesz z nami.?
-Tak, już idę. Connor jutro narada w Romatechu. Chciałbym się dowiedziec czy są jakieś informacje o innych zabójstwach. Zawiadom wszystkich pracowników. Chcę widzieć także Whelana.
-Aye, zajmę się tym. Do zobaczenia.
-Do później.- udali się z Emmą do samochodu gdzie siedziała na tylnych siedzeniach Lena.
Minął następny tydzień i Lena uznała że powinna pojechać choć po część swoich rzeczy, bo wiedziała że nie może sama zamieszkać w tym domu. Poprosiła Angusa i Emmę żeby się z nią tam wybrali. Przez cały tydzień któreś z nich i nie tylko było z nią przez cały czas i czuła się już lepiej, przynajmniej nie miała koszmarów z tamtej nocy. Najpierw teleportowali się ze szkoły do Romatech Indrusties, następnie pojechali samochodem, żeby nic nie wyglądało podejżanie, na Manhatan pod adres który podała im dziewczyna. Zatrzymali się przed domem z ogrodzeniem. Przed domem stała para rolek, deskorolka i rower.
-Lena, czy to twoje.?- zapytał Angus kiedy wyszli z samochodu.
-Tak, musiałam zostawić wszystko na podwórku, zwykle chowam wszystko w garażu. Musiałam zapomnieć.- skwitowała.
-Chcesz wziąść rower i resztę ze sobą.?-zapytała Emma
-Nawet nie wiem gdzie trafie, więc to może poczekać.- powiedziała posyłając im smutny uśmiech.
-Lena, mu chcemy ci o czym z Angusem powiedzieć. Pamiętasz jak nam powiedziałaś że nie chcesz iść do domu dziecka, że chcesz miec rodzinę która będzie cię kochac.- kiedy kiwnęła głową wampirzyca kontynłowała-wiesz my rozmawialiśmy z Sabriną na twój temat. I chielibyśmy cię adoptować. To znaczy jeżeli będziesz chciała. To jak chciałabyś mieć nową rodzinę.?
-Oczywiście nie musisz teraz opowiadać.- dodał Angus.
-Nie, to znaczy tak. Tak chciałabym mieć nową rodzinę. I jeżeli wy nią zostaniecie będę bardzo szczęsliwa. Jesteście dla mnie bardzo ważni i nie przeszkadza mi nawet to że moi przyszywani rodzice są wampirami.- Uśmiechnęła się i poleciały jej łzy, które tym razem zagościły również u Emmy i Angusa.
-Czyli się zgadzasz.?
-Tak, czyli się zgadzam.- podeszła i przytuliła ich.- Nikt tyle oprócz moich rodziców dla mnie nie zrobił. Będę wam wdzięczna do końca życia. -oderwała się od nich.- A tak nie w temacie ale gdzie wy dokładnie mieszkacie.?
-W Szkocji. -odpowiedział Angus.- Spodoba ci się tam.- dodał widząc jej minę- I nie bój się jak będziesz chciała kogos odwiedzić to się szybko teleportujemy.
-No dobrze. To może chodźmy do środka.- dodała Emma. Podeszli do drzwi, Lena dała klucz Angusowi bo ręce jej się trzęsły. Ten otworzył drzwi. Weszli do korytarzu na ścianach było pełno zdjęć przedstawiających ją z rodzicami i inne. Angus poszedł się rozejżeć po domu, a Lena z Emmą poszły ja spakować. Pokój wyglądał jak u normalniej nastolatki, łóżko nie pościelone. Emma przyglądała się książką które stały na dosyć dużym regale.
-Widzę że lubisz czytać.
-Tak, od małego. Zaczęło się od Harrego Pottera, jak byłam mała to prosiłam tatę żeby mi je czytał bo sama nie potrafiłam. Nawet ostatnio przeczytałam to jeszcze raz, a i obejrzałam kilka części filmu z tej serii
- Widzę że interesujesz się wieloma rzeczami.- uśmiechnęła się do niej.
-Tak, gram na skrzypcach, fortepianie, a ostatnio rodzice kupili mi gitarę. Kocham robić zdjęcia, zresztą widać juz nawet w korytarzu że zdjęć to ja nie mało zrobiłam. Jeszcze rysuję, tu gdzieś powinny być szkicowniki.- zaczęła szukać pod łóżkiem i wyjęła duży szkicownik.- Proszę zobacz.
Emma wzięła do ręki szkicownik i zaczęła go kartkować, jej oczom ukazały się postacie, niektóre kojażyła z filmu o Harrym Potterze. Inne przedstawiały krajobrazy. Jednak jeden się jej spodobał. To była dzieczyna stała na polanie, a dookoła niej powiewały dmuchawce.
- To jest bardzo piękne. Masz niespotykany talent. Widać że interesujesz się sztuką.
-Tak rodzice też tak myśleli dopóki w wakcje cztery lata temu zainteresowałam się bronią. Po wielu błaganiach zgodzili się żebym brała lekcje szermierki i walki z bronią. Wybrałam sobie katanę. Nie pozwolili mi jej trzymać w sypialni więc jest w piwnicy. A no i brałam przez trzy lata lekcji karate. Tak myślałam czy mogłabym zabrać katanę ze sobą.? Czy to nie byłby problem.?
- Nie oczywiście że nie. Mój mąż nie rusza się bez swojego sztyletu. A w zamku jest pełno broni, oczywiście my też nie pozwolimy ci jej trzymać narazie w swoim pokoju.- zaśmiała się, gdy zobaczyła minę Leny.- Co się stało.?
- Ty powiedziałaś zamek. Czy się przesłyszałam.?
- Nie dobrze usłyszałaś. Z nami będą mieszkają Angusa praprapraprawnuk Robby, jego żona Olivia  która jest wciąży.
- Aaa. Jeju musze się przyzwyczaić do tych wszystkich nowych imion.
-Dasz radę.- Lena znalazła w szafie dwie walizki i zaczęły pakować z Emma ubrania. Szatynka w szafie znalazła kilka sukienek i je wpakowała do walizki.- Masz mało sukienek, nie lubisz ich nosić.?
-Powiem tak, do sukienki nie pasują conversy i inne trampki. Chciaż mam jedną do której by pasowały.- pakowały różne rzeczy kiedy nasunął się Emmie strój od mundurka.
- Gdzie chodzisz do szkoły.?
 -Chodziłam. Concordia Prep. Nie lubiłam tej prywatnej szkoły. Wszędzie łaziły te nadęte dziewczyny. Wytrzymałam rok. Potem rodzice przenieśli mnie do publicznej szkoły, tam było lepiej bo każdy akceptował to że lubiłam jeździć z chłopakami z klasy na deskach podczas przerwy.
-A mundurek na pamiątkę.?
- Tak żeby mi przypominał  o tych nadętych dziewczynach, które interesowały się tylko błyszczykiem i tuszem do rzęs.- to jej poprawiło chumor i zaczęła się smiać.- Gadam jak poparzona. Przecież też się maluje. No dobrze to teraz muszę jeszcze wziąść laptop.- znalazła go włożyła do torby z nike. Spakowała tam też słuchawki i ładowarkę.
-Nie chcesz wziąść skrzypiec.?
-Tak, chcę. Czekaj, już nie weim co mam wziąść.
-Poźniej tu wrócimy i zabierzesz wszystko oprócz mebli. Wybierzemy ci nowe meble do nowego pokoju.
-Dziękuje.
- Nie ma za co. Dobra to bierzemy jeszcze skrzypce gitarę, chcę usłyszeć jak grasz. A no i katanę. Moja mała wojowniczka.
-Dobrze, dobrze. Chciałabym jeszcze wziąść coś z sypialni rodziców.
-Okej to chodźmy.- poszły do pokoju który był naprzeciwko, ściany były zielone łóżko ładnie zasłane. Lena podeszła do toaletki i wyjęła pudełeczko. Otworzyła go, a w nim był złoty łańcuszek z krzyżykiem.
-Był mojej mamy. Miałam go dostać na szesnaste urodziny. Ale chyba dostanę wcześniej.- poleciala jej łza z oka więc ją wytarła. Uśmiechnęła się do Emmy przyjaźnie. Wyszły z pokoju i Lena zamknęła drzwi od byłej sypialni jej rodziców.

czwartek, 6 lutego 2014

Rozdział I

Emma MacKay właśnie się teleportowała do Dragon Nest Academy, gdzie był jej mąż Angus. Poszła w stroną gabinetu dyrektora, którym była Toni MacPhie. Zapukała, weszła i jak się spodziewała zastała tam Toni, Angusa, Connora i jego żonę Marielle która aktualnie jest wciąży. 
-Cześć.-mąż uściskał ją na przywitanie- Co jest.?-uśmiech znikł jej z twarzy, gdy zobaczyła ich miny.
-Malkontenci zaatakowali, pewną rodzinę w Central Parku. Akurat tam byliśmy z Connorem, ale rodzice już nie żyli. Mieli córkę..-Emma zachłysnęła się powietrzem z przerażenia- która przeżyła -kontynłował jej mąż, a ona poczułą ulgę- Jest trochę poobijana i zadrapana. Roman się nią teraz zajmuje, jest z nim Sabrina. Nie wiemy kto ich zaatakował, a mała jest w szoku żeby odpowiedzieć.
-Wiecie co się z nią stanie.?- zapytała ze współczuciem wampirzyca.
-I tu jest problem.- zaczęła Toni- Najpierw dowiemy się czy ma jeszcze jakąś rodzinę. Jeżeli nie to ja chciałam ją wziąść tutaj do szkoły, ale Sabrina protestuje i mówi że by ją zabrać do jej domu dziecka. Trochę się o to martwię bo nie każdy chce adoptować takie duże dziecko.
-A ile ona ma lat.?-zaciekawiła się Emma
-Piętnaście.Trochę dużo i nie wiadomo czy ktoś będzie chciał ją adoptować,a pozatym będzie miała traumę jak nie zechce żeby ktoś jej wykasował te wspomnienia. 
-A chciała z kimś rozmawiać.?
-Próbowałyśmy z Toni, ale zaczęła krzyczeć że to się nie mogło stać, i pytać dlaczego zamordowano jej rodziców.-odpowiedziała Marielle
-Ja do niej pójdę. Może mi coś powie.- oznajmiła,a Angus pocałował ją w czoło.
-Dobrze, jakbyś mogła dowiedz się kim byli jej rodzice. Zanim ją teleportowaliśmy zabrała z parku swoją i jej mamy torebkę. Nie chce nikomu tego dać. 
-Okej. A gdzie są.?
- W sali medycznej. 
-To idę.- wyszła i skierowała się do sali medycznej, po drodzę spotkała Shannę, która jej oznajmiła że nadal nic nie chce mówić. Teraz stała przed drzwiami do danej sali, zapukała i weszła. Uderzył ja zapach środków dezynfekujących. Na łóżku szpitalnym siedziała nastolatka, Emmie dech zaparło, była bardzo ładne. Miała długie proste włosy o złocistym odcieniu , mały zadarty nosek,a wokół niego kilka piegów. Była ubrana w błękitną koszulę na guziki, obcisłe rurki i trampki. Kiedy się do niej odwróciła Emma spostrzegła że ma zielone oczy, takiego samego koloru jakie ma Angus i Robby. W tych słodkich oczach były łzy rozpacz, złość i przygnębienie. Szatynce zrobiło się przykro z powodu tego co spotkało tą dzieczynę. 
-Cześć.-kiwnęła Romanowi i Sabrinie, potem zwróciła się do dziewczyny- Czy mogłybyśmy przez chwilę porozmawiać.
-Dobrze.- szepnęła. Poczekały aż Roman zrobił jej poatrunek, a potem On i Sabrina wyszli. 
Zapadła grobowa cisza którą przerwała Emma.
- Jestem Emma MacKay, a ty jak masz na imię.?-usiadła koło dziewczyny.
-Mam na imię Lena Blackwell.- znowu szepnęła jakby bała się coś głośnio powiedzieć.
-Łanie. A Lena to skrót od..
-Magdaleny.- dokończyła Lena.
-Bardzo ładne imię. A mogłabyś mi powiedzieć imiona twoich rodziców.?-Lena pokręciła głową, zaczęła płakać i powiedziała.
-Mieli na imię Erin i Seth Blackwell.-zaniosła się szlochem więc Emma objęła ją ramieniem.
-A wiesz gdzie pracowali.?
-W FBI.- wtedy dotarło do Emmy że to mógł być nie tylko przypadkowy atak, tylko że Malkontenci musieli chcieć ich śmierci. 
-No dobrze. A czy rodzice mieli wrogów.?
-Nie wiem. Ale ostrzegali mnie żebym nigdzie nie chodziła sama wieczorami i żebym ogólnie uważała na siebie. Myśli pani że oni chcieli ich śmierci.?
-Proszę mów mi Emma. I nie wiem, może tak, a może nie. Nie bój się zajmiemy się tym. A czy masz jakąś rodzinę.?- dziewczyna przez cały czas płakała.
-Nie. Miałam tylko rodziców.- znowu zaczęła się zanosić płaczem-Dlaczego oni to zrobili. Ja nie mogę uwierzyć że wampiry naprawdę istnieją i zabili mi rodziców.!!
-Już spokojnie.-Przytuliła ją i zaczęła ją głaskać po głowie.- Czy pamiętasz co się tam działao.?
-Ja...ja tak. I gdyby te dobre wampiry, to znaczy ci dwaj panowie w kiltach się nie pojawili ja też pewnie bym nie żyła. czy jest więcej takich wampirów.?
-Tak. Wiesz co ja też jestem wampirem.
-Naprawdę.?- Lena szeroko otworzyła oczy z przerażenia- Ale ty jesteś ta dobra i nie zrobisz mi krzywdy.- Lena wyczekiwała na odpowiedź lekko wystraszona.
-Oczywiście że nie zrobię ci krzywdy. Jak mogłabym skrzywdzić dziecko, i to takie jak ty.-dziewczyna odetchnęła z ulgą a potem siedziały przez kilka minut kiedy Lena oznajmiła. 
-Ja nie chce iść do domu dziecka. Ta pani chce mnie tam zabrać, ale ja nie chcę. Ja chcę mieć rodziców.-znowu zaczęła płakać.
- Nie bój się jak nie chcesz iść do domu dziecka to nie pójdziesz.- Emma właśnie w tej chwili zauważyła że Lena jest dokładnie taka sama jak ona. Straciła rodzinę i szuka nowej. Chce sobie poradzić, a ona jej w tym pomoże. Patrząc na Lenę młoda wampirzyca zauważyła, jak bardzo chciałaby mieć dziecko, nawet nastoletnie. Czuła że chyba pokocha Lenę. Natychmiast przyszła jej myśl żeby to ją adoptować, tylko musiałaby jeszcze porozmawiać z Angusem. Jak na zawołanie jej małżonek wszedł do pomieszczenia. Zobaczył jak Emma przytula dziewczynę i się uśmiechną, ładnie razem wyglądały. Podszedł do nich i siadł po drugiej stronie koło Leny.
-To co już wiemy jak dziewczna ma na imię.?-zapytał Emmy
-Lena, mam na imię Lena. I dziękuję bardzo za uratowanie życia.- spojżała na niego i próbowała się uśmiechnąć lecz nijak jej to wychodziło. Znowu się przytuliła do ramienia Emmy.
-Lena, Magdalena. Bardzo piękne imię. I cieszę się że mogłem ci uratowac życię.- poklepał ją po plecach. 
Do sali wszedł Roman. Lena nawet się nie obejżała. Draganesti dał Emmie znak żeby do niego podeszła. Zostawiła ją z Angusem, który objął małą ramieniem i podeszła do niego.
-Czy coś ci powiedziała.?- zapytał Roman
-Tak wszystko o co pytałam.- zobaczyła minę Romana i dodała-No co.?
-Chodzi o to że z Sabriną pytaliśmy ją o różne rzeczy ale nic nie chiała powiedzieć. A co mówiła.?
-Powiedział mi podstawowe informacje i to że nie chce iść do domu dziecka.-popatrzyła smutno na Romana.-Musimy jej jakoś pomóc.- jednak Roman nie patrzył na nią tylko przyglądał się Angusowi.
-Wiesz co, Angus mi kiedyś opowiadał że chciałby miec dziecko, a najlepiej córeczkę.-uśmiechną się do Emmy.-Może to pora żeby powiększyć waszą rodzinę. Razem fajne wyglądają, nawet mają podobny kolor oczu i włosów. 
-Myślisz że by chciała. No wiesz powiedziała mi że nie miała żadnej rodziny oprócz rodziców i nie chce zostać sama, ale czy zechce żeby jej rodzicami zastępczmi zostało małżeństwo wampirów. 
-Wiesz, jak robiłem jej opatrunki. Wytłumaczyłem jej że są dobre i złe wampiry, a no jak zapytała czy kąsimy ludzi odpowiedziałem że pijemy krew syntetyczną. 
-To dlatego tak łagodnie zareagowała jak powiedziałam że jestem wampirem. A wie że ty nim jesteś.?
-Tak i że Angus,Connor i Shanna są wampirami też wie. Toni kłóciła się z Sabriną bo ta uważa że trzeba jej wykasować pamięć i przenieść do domu dziecka.
-Tak wiem o tym. -Angus właśnie zaczął mówić do Leny że wszystko się jakoś ułoży i że jej wszyscy pomożemy. 
-Powinniście ją adoptować.-doradził Roman
-Myślisz że Angus się zgodzi. 
-Tak, myślę że pokocha ją tak mocno jak ona was pokocha.- Emma się usmiechnęła na te słowa. Poszła z powrotem do Leny, Angus puścił ja z objęć i teraz to ona ją zaczęła przytulać. Angus natomiast podszedł do Romana.
-Naprawdę uważasz że ma podobny kolor oczu do moich.?
-Tak. Takie same szafirowe oczy.- Angus zaczął się śmiać.
-Fajna dziewuszka. 
-Polubiłes ją co.?- zapytał Draganesti
-Aye. Dlaczego powiedziałeś Emmie że chciałbym mieć dziecko.?
-Bo ona tez chce miec dziecko. A widac że także polubiła ta dziewczynę. No i jak widać tylko wam ufa na tyle żeby wyjawić infomacje. Ona potrzebuje rodziców a wy chcecie mieć dziecko, o którym będziecie się opiekowac i doświadczać rodzicielstwa. Myślę że to genialny pomysł. 
- Ciekawe czy mała będzie chciała.
-Tak, widać że was polubiła. 



A o to i pierwszy rozdział. :) Mam nadzieje że się spodoba, akcja rozkręci się za kilka rodziałów. Mam nadzieje że będzie się lekko czytało. Jak są jakieś pytania, a wiem że osoby które nie czytały tej serii będą trochę niepoinformowani, chętnie na nie odpowiem. ;* 

Pozdrawiam Marielle. ♥

Witam, witam. ;)

To jest mój nowy blog i na wstępie uprzedzam że pierwszy. ;* Będzie on dotyczył różnych historii, a zacznę od opowiadania na tematyce książek z serii "love at stake" Kerrelyn Sparks. <3