środa, 12 lutego 2014

Rozdział III

W salonie czekał na nich Angus z pochwą od katany.
-Patrzcie co znalazłem w piwnicy. Czy to twoje Lena.?- Lena kiwnęła głową, a Emma dodała:
- Lena ćwiczy juz od czterech lat. Prawda Lena.?
- Tak, trochę juz potrafię.- pochwaliła się dziewczyna
-Chcesz potem poćwiczć.?
-Jasne, ale gdzie.? I z kim.?
-W szkole. Na dworzu. I z każdym po trochu. Będziemy chcieli zobaczyć co potrafisz.
-Okej. Czemu nie. Dam radę.- uśmiechnęła się do Angusa, który odwzajemnił uśmiech
-To co zbieramy się. Masz już najpotrzebniejsze rzeczy.
-Tak, ale chcę jeszcze zabrać rolki i deskorolkę. Te co stoją na podwórku.
MacKay zabrał walizki i gitarę. Emma wzięła jej skrzypce i katanę. A Lena zabrała torbę z laptopem i torbę z aparatem i sprzętem do niego, zanim wyszli chwyciła jeszcze ładowarkę do telefonu.Wyłączyła światło i wyszła na podwórko, zamknęła drzwi na klucz. Zaniosła rzeczy do samochodu i pobiegła jeszcze po deskorolkę i rolki. Wrzuciła je do bagażnika i wsiadła do auta.
-Najpierw pojedziemy do kamienicy Romana na Upper East Side. To niedaleko. Tam zostawimy twoje rzeczy, potem teleportujemy się do Dragon Nest Academy.- oznajmiła Emma- Mogłabyś wziąść skrzypce i tam posłuchamy jak grasz.
-Dobrze. A czemu nie zostaje w szkole.
-Bo my mieszkamy w wakacje w kamienicy Romana i teraz ty tam też mieszkać, nie martw się w szkole będziemy codzinnie. A w dzień nie będziesz sama bo u Romana jest teraz Jack ze swoja żoną i dzieckiem, a także Connor z Marielle.
- Lubię Marielle. Roman mi powiedział że jest aniołem. Czy to prawda.?-spytała zaciekawiona
-Aye. Connor ją chronił przed demonem Dafaerem, który uważał ja za upadłego anioła.
-O jezu. Jeszcze kilka dni temu wierzyłabym tylko w wampiry w postaci Edwarda Cullena,a anioła w postaci Razjela z Darów Anioła.- Kiedy oboje spojżeli na nią zastanawiając się co mówi.- Chodzi mi o film "Zmierzch" i książki z serii "Dary Anioła". Dobrez nieważne muszę wam puścić  filmy z cyklu Zmierzch.- uśmiechnęła się do nich. Po kilku minutah jazdy dojechali do dużej kamienicy. Angus poszedł wyłączyć alarm, kiedy go wyłączył, dziewczyny wzięły instrumenty i torby z laptopem i aparatem, resztę wziął Angus. Weszli do środka, Emma poszła od razu na klatkę schodową żeby zaprowadzić ją do pokoju. Był na drugim piętrze.
-Przez okres kiedy będziemy w Stanach będziesz tutaj mieszkała. Ten pokój kiedyś należal do wampirzycy o imieniu Pamela, spodoba ci się.- weszły do środka, w pokoju dominował kolor złoty i czerwony. Łóżko było z baldachimem, stała komoda, szafka nocna, jakaś szafa. I były drzwi do łazienki.
-Ładny.?
-Bardzo, baldachim jest piękny. Wiesz co chyba muszę sie przebrać skoro mamy ćwiczyć, a pozatym dłużej juz nie wytrzymam na tych butach.- Ściągnęła czarne szpilki. Angus się teleportował, a Lena podskoczyła.-Do tego też będę się musiała przyzwyczaić.- uśmiechnęła się. -Dobra to ja sie szybko przebiorę i możemy się tam no teleportować. Otworzyła walizkę i wzięła czarne leginsy na gumkę, szarą bluzę wkładaną z kapturem i czarne conversy. Poszła do łazienki, szybko się przebrała i umyła twarz. Włosy związła gumką w kucyka. Kiedy wyszła Angus już trzymał jej katanę, pokrowiec od skrzypiec i gitary.
-To ja lecę.- i zniknął, Lena chwyciła jeszcze swojego iphona. Emma objęła ją ramieniem i nakazała się jej mocno trzymać. Potem spowiła czerń i obie wylądowały w gabinecie, gdzie był Phil, Robby, Ian i Jack.
-Dobry wieczór.-zaćwierkotała Emma- panowie to jest Magdalena. Pewnie słyszeliście już co się stało i kto to jest, ale jeszcze nie widzieliście tej słodkiej buźki.
-Dobrzy wieczór.- powiedziała Lena.
-Cześć, jestem Phil Jones.- podał jej rękę która uścisnęła,
- Witaj- odezwał się mężczyzna z czarnymi włosami do ramion.- Jestem Giacomo, ale wszyscy do mnie mówią Jack. Miło mi cię poznać.- uścisnęła jego dłoń, a on potem ją ucałował.
-Czekaj, masz na imię jak Giacomo Casanova. Weneckie imie, bardzo ładne.
-Z tym Casanovą się nie pomyliłaś, był jego ojcem.-pierwszy szkot się zaśmiał, następnie się przedstawił.- Ja jestem Ian MacPhie. Mi także miło cię poznać.- uścisnęli sobie dłoń. Ale Lena była jeszcze w lekkim szoku.
-Jeju poznałam syna jedynej z postaci o której coś zapamiętałam.- była zachwycona. Wszyscy się zaczęli śmiać.
- No dobrze dobrane słowa. Ja jestem Robby.- uścisnęli sobie dłonie.
-Jestes Robby MacKay, prapraprawnuk Angusa.?
-Tak.
-Angus jest z resztą na dworzu.?- spytała Emma.
-Tak, są tam wszyscy. Użądzili sobie piknik, ale nocą.- Jack zachichotał.- Prawie wszyscy się zjechali.
Emma złapała Lenę pod rękę.-Chodźmy, zagrasz coś na dworzu. Wy też przyjdźcie posłuchac.
-Przecież idziemy z wami.
Poszli na dwór gdzie były porozstawiane stoły i krzesła. Krew dla wampirów i zwykłe jedzenie dla śmiertelników. Emma z Leną podeszła do jednego stolika gdzie siedziała Shanna którą Lena pamiętała, kobieta o kasztanowych włosach i blondynka.
-Dziewczyny, przedstawiam wam Magdalenę. - Emma była podekscytowana.
-Dobry wieczór.- Przez to podekscytowanie Emmy Lena nie mogła przestać się uśmiechać.
-Dobry wieczór moja droga, jestem Heather Echrape.
-O pani jest żoną Jean-Luca Echrape tego projektanta.?
-Tak.
-A ja jestem Darcy Erickson. Miło mi.
-Mi również- odpowiedziała.
-Cześć Lena i jak tam po pogrzebie rodziców.- powiedziała Shanna i ją przytuliła, Emmie sopchmurniała mina bo myślała że Lena się znowu rozpłacze, jednak tak się nie stało.
-Ja..ja myślę że już lepiej. Dzięki Emmie i Angusowi było lepiej.- uśmiechnęła się- Oni by nie chcieli żebym płakała i się użalała nad sobą.
-My tez tego nie chcemy.- dodała Emma.- A pozatym mamy dla was nową wiadomość. Razem z Angusem zostaniemy rodzicami zastępczymi dla Magdaleny. Czy to nie wspaniale.?- dziewczyny zaczęły im gratulować, a po Lenę przyszedł Angus, który tez chciał się pochwalić adoptowana córką.
-Chcesz poćwiczyć teraz.- zapytał jej
-O tak, byłoby super.
- Ale co poćwiczyć.?-zapytała sie Shanna.
- Lena od czterech lat trenuje szermierkę i walkę na miecze. -oznajmił Angus z dumą w głosie.
-No kto by pomyślał. Musimy to zobaczyć.
Kiedy wszystkie dzieci zostały odesłane do swoich mam Angus z kilkoma szkotami, a także Roman, Jack, Phil i jeszcze kilka osób zebrało się na trawie.
-Dlaczego was tak dużo.?- na to szkoci zachichotali z tym ich śmiesznym akcentem.
-A dlaczego nie.?
-No dobrze, to który pierwszy.?
-Może ja pierwszy.?- zapytał chłopak, pewnie ma jakieś dziewietnaście lub dwadzieścia lat.
-Dobra Davy, tylko nie bądź zbyt ostry.- oznajmił Angus.
-To drugie chyba miało być do mnie.- oznajmiła Lena i to z pewnościa poprawiło jej humor, zaczęła się smiać. Odeszli kilkanaście matrów dalej, Lena się ustawiła w odpowiedniej pozycji, jak zauważyła Davy, zrobił tak samo. Zaczęli się okrążać, trochę to trwało i była już trochę zniecierpliwiona więc zaatakowała pierwsza serią uderzeń, prawie wszystkie odparowywał, te inne potem trafiały w powietrze. Potem on zaatakował, oddała mu pieknym za nadobne i tak przez cały czas, albo on atakował, albo ona. Wkońcu się wytężyła i jednym uderzeniem wyrwała mu miecz z ręki, pewnie nie trzymał miecza mocno, który poleciałkilka metrów dalej. Dwoma susłami znalazła się przy mieczu, a potem spostrzegła że Davy patrzy na nią z otwartymi ustami. Inni mi się przyglądali ze zdziwieniem, a inni z zachwytem tak jak Angus. Ładnie się ukłoniła, oddała spowrotem miecz Davemu i wróciła do reszty mężczyzn.
-To kto teraz.?-Każdy się na siebie patrzał.
-Robby ty idź.- oznajmił Angus.
Tym razem Lena od razu zaatakowała i nie bawiła się w kółeczka. Było jej bardzo ciężko bo teraz walczła ze szkockim wojownikiem. Za każdym razem udało jej się odparowywać z trudnością i chodź już się strasznie męczyła. Była pewna że to on wygra i bardzo niewiele mu do tego brakowało. Momentalnie się odsunęła i resztkami sił zrobiła przeżut i kopnęła w Robbego miecz który upadł. Sama nie mogła w to uwierzyć i otworzyła usta ze zdziwienia. Czuła że się spociła i musiała coś zjeść bo robiło jej się trochę słabo. Odwróciła się do pozostałych, i tak jak przypuszczała mieli takie same miny jak ona przed chwilą. Podeszła do Angusa.
-Dobrze się czujesz.?- zapytał widząc jej twarz
-Wszystko będzie dobrze tylko nic nie jadłam i trochę mi słabo. Muszę coś zjeść.
-Okej, tylko napewno coś zjedz.- odpowiedział z opiekuńczością, ponieważ dziewczyna za dużo nie jadła od pogrzebu rodziców. Odchodząc nastolatka usłyszała jeszcze słowa Robbego.
-Ale jak ona to zrobiła.? Przecież...- tu urwał bo wszyscy się zaczęli śmiać.
-Dziewczyna jest zdolna i chyba bardzo szybko się uczy.
-Robby, piętnastolatka cię pokonała.!- Phineas sie zaśmiał.
-Nie martw się, ciebie też by pokonała. Tak samo jak mnie i Davego.- tu na niego spojżał, a ten oznajmił.
-Nie wieżę, tyle pracy żeby stać się alfą, a tu piętnastolatka cię pokonuje. -zaczął się śmiać.
-Haha.-zaśmiał się Phineas.-Tyle pracy. Chłopie dali ci się naćpać i odkryć swoje ja.-wszyscy zaczeli się śmiać, a Davy zmarszczył nos.
-Tak, widać że użyła także dużo sprytu.- powiedział Roman.-Wiedziała że z Robbym nie wygra i nie wyrwie mu miecza tak jak Davemu, więc musiała coś wymyślić.
-I wymyśliła doskonale. Weźcie się za siebie, albo niedługo to ona będzie wam ochraniać tyłki.- dodał Angus i się zaczął śmiać.
Lena podeszła do stolika gdzie siedziała Emma.
-Chodź, zjesz coś.- dziewczyna usiadła, a przybrana matka nałożyła jej na talerz kilka kanapek i krakersów serowych, nalała jej jeszcze soku do szklanki.- Lena to było cudowne.! Pokonałaś dwóch wyszkolonych wojowników.!- zapiszczała.
-Tak, ale się nieźle zmęczyłam.- zjadła kanapkę i popiła ją sokiem.
-Jeszcze się słabo czujesz.?- zapytała patrząc na nią opiekuńczo.
-Już lepiej, zjadłam i przestało mi być słabo.- uśmiechnęła się do kobiet przegryzając krakersy.
-To dobrze, jak zjesz to możesz coś zagrać.?- kiedy dziewczyna kiwnęła przyjaźnie głową, Emma i reszta obecnych kobiet zapiszczała przyjaźnie. Po posiłku, to Emma pomogła wyjąć nuty i skrzypce z pokrowca. Lena ułożyła sobie skrzypce między szyją a barkami przeciągnęła kilka razy po strunach i zaczęla grać. Muzyka rozniosła się po całym podwórku, rozmowy od razu ucichły i speszona Magdalena przestała grać.
-Lena, graj dalej nic się nie dzieje.- poprosiła ja Emma.
-Dobrze.- wzięła kilka głębokich wdechów i zaczęła od nowa. Muzyka poleciała z lekką gracją i z wielką pasją. Zagrała balladę, którą zawsze grała tylko rodzicą, pod koniec poczuła że gra to odpowiednim osobą, swojej nowej rodzinie. Po skończeniu zwróciła oczy na Emmę, i się wzruszyła bo ta płakała raczej ze szczęścia. Usłyszała klaskanie i dopiero wtedy się otrząsnęła. Angus za nią stał i klaskał chyba najgłośniej ze wszystkich. Lenie poleciała łezka, a Emma zaczęła się śmiać.
-Lena nie płacz, wystarczy że ja sie rozpłakałam.- powiedziała ocierając łzy.
-Okej, ale ty też przestań płakać.- zaśmiała się
-Santo cielo.- wykrzyczał Jack.- Jak to pięknie brzmiało.
-Dziękuje.- wzdrygnęła bo ktoś ją załpał na drugi bark, spojżała ale to był tylko Angus który się uśmiechał, ona również wyszczerzyła do niego zęby.
- Kochanie możesz coś zagrać na gitarze.?- zapytała Shanna- Jestem ciekawa jak grasz.
-A tak, jasne.- odłożyła skrzypce i wyjęła gitarę z pokrowca. Szybko powtórzyła sobie chwyty do jej ulubionej piosenki, naciągnęła jeszcze jedną strunę. Przeciągała po nich, ustawiła palce do chwytu i zaczęła grać. Po kilku chwytach zaczęła śpiewać. O tym że każdy ją słucha zorientowała się w połowie piosenki, dalej kontynłowała, ale trochę sie wstydziła bo uważała że nie umie śpiewać. Koniec piosenki oznaczał ponowny arsenał oklasków. Potem gratulacje i podziw jej talentu w tak młodym wieku. Przez resztę wieczoru Lena poznawała nowych ludzi, zanim zasnęła bawiła się jeszcze z małą Sofią, córką Shanny i Romana, której podobało się jak Lena gra kołysanki na gitarze. Po kilku brzęknięciach gitary obie zasnęły na kocu. Lena zasypiając myślała o tym jakie będzie miała przygody ze swoją nową wielką rodziną.



Uwaga zapraszam na mojego chomika. Tam są dostępne książki z serii "love at stake", jakbyście chcieli poznać historie niektórych bohaterów. http://chomikuj.pl/asia1561
Pozdrawiam Marielle ♥

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz