środa, 26 lutego 2014

Rozdział V

-A ja jestem Magdalena MacKay.- zapomniała się na chwilę jak się oddycha i utonęła w jego oczach.
-No to bardzo mi miło.- odpowiedział patrząc jej nadal prosto w oczy, jego akcent był cudowny. Jednak za długo się na niego nie patrzała stojąc z boku, bo Angus zwrócił uwagę na jej spodnie i żeby nie zauważył że ona też się zabezpieczyła odwróciła się lekko.
-Jak widać nie tylko ja nie posłuchałem Emmy, na cmentarz Leno, na cmentarz zabierasz sztylet. Jak my cię wychowaliśmy.- tu razem z Romanem zaczęli się śmiać.
-Jestem porządnie wychowana, a jeżeli tak nie sądzisz. To tylko i wyłącznie twoja wina.- odparowała mu, a ten przestał się śmiać, natomiast Zoltan dołączył się do Romana i teraz nie można było ich powstrzymać.
-W takim razie jesteś porządnie wychowana bo ja cię wychowywałem.- powiedział Angus.
-To właśnie chciałam usłyszeć.- na twarzy Leny pojawił się usmiech, zaraz zastąpiony miną zwycięscy.
-Jeżli Roman mi nie powie zrobi to Zoltan. Prawda.?- tu skierowała swoje śliczne zielone oczka na jego twarz. Wyglądał jakby mu ktoś zdzielił w twarz, chciał cos powiedzieć, ale nie mógł nic wykrztusić. Tak jakby był w jakimś amoku.
-Nie nic ci nie powie. Nikt ci nic nie powie dopóki nie będziesz bezpieczna.- odparł stanowczo jej ojciec.
-I nic cię nie skłoni żebyś mi coś powiedział.?
-Nie.
-Jeszcze zobaczymy.- odparła wyniośle i juz chciała wyjść kiedy Angus ją zatrzymał.
-Czekaj, mieliśmy ci coś przekazać.- odwróciła się i zrobiła obrażona minę.
-No słucham.
-Masz zadanie. Dlatego tutaj jest Zoltan. Potrzebuje więcej ochrony w dzień.
-Przecież sam mówiłeś że ja również potrzebuje ochrony.
-To prawda, ale będziesz z innymi ochroniarzami. A w nocy sam Zoltan się zadeklarował że będzie cię ochraniał. Sam nam pomagał jak mieliśmy kłopoty. Jest wyszkolony tak samo jak my i ty, a nawet lepiej.- dokończył jej ojciec, a ona zrozumiała że on próbuje ja chronić. Większość wampirów jest teraz w terenie, a ona sama potrzebuje ochrony zwłaszcza w nocy kiedy wampiry nie śpią.Jest w niebezpieczeństwie.- Nikt oprócz naszych nie będzie wiedział gdzie będziesz, czyli w Budapeszcie. Obiecuje.
-Obiecujesz.?
-Tak.
-Zgoda.- szepnęła na tyle żeby usłyszeli i nie patrzala nikomu w oczy. Angus się uśmiechnął.- Kiedy będę musiała się tam przenieść.?
-Jak Zoltan będzie wracał do siebie. Czyli za kilka dni.- odetchnęła z ulgą, przynajmniej będzie mogła się z wszystkimi zobaczyć.
-To już mogę iść.?
-Tak później podpiszemy wszystkie papiery. Zawołaj mamę.
-Okej, pa.
-Narazie.- odpowiedzieli chórem, ale i tak poczuła że Zoltan mówi to inaczej i równiez patrzy na nią inaczej, aż ją ciarki przeszły.
Jej myśli krążyły w krytycznym położeniu. Nie raz w śnie widziała te twarze. Musi jej wkońcu narysować. To ich twarze. Zapamiętała je. Nie wie dlaczego nikomu o tym nie powiedziała. Teraz to było najważniejsze, nikt nie wie o tym że ich pamięta. I dobrze. Przynajmniej nie będą podejżewali że coś kombinuje. Była już północ i chciało jej się spać. Skierowała się do stołówki gdzie do grona dołaczyła Radinka.
-Mamo, tata cię woła.-Emma się pożegnała i wyszła ze stołówki. Lena zajęła jej miejsce.
-Co tam u ciebie kochanieńka.?- zapytała Radinka.
-Właśnie dostałam pracę.- gdy to powiedziała na prawdę to przyjęła do wiadomości i poczuła szczęście. Dość szkoły, zajęć, a najważniejsze to brak nauki na egzaminy.
-To wspaniale.-zawołały obie kobiety.-Dostałaś juz jakieś zadanie.?-Shanna spojżała na nią.
-Właściwie to tak. Narazie nie mogę być detektywem, ale o tym później. Teraz będę dziennym strażnikiem Zoltana w Budapeszcie.- szybko oświadczyła.
-A dlaczego nie możesz od razu zostać  detektywem.- Lena nie wiedziała jak ma to wyjaśnić, podejżewała że tata nie chce żeby teraz wszyscy się o tym dowiedzieli, musiała coś wymyśleć.
-Yyy..Zoltan potrzebował więcej strażników, bo jeden jest w terenie. A skoro się o mnie boi, bo się nie oszukujmy że gdybym już w wieku piętnastu lat nie umiała walczyć, nie pozwoliłby mi ćwiczyć. Teraz ma szanse mnie wypróbować.
-I dobrze, lepiej by było gdybyś się nie narażała.-skomentowała Radinka z madczyną opiekuńczością.
-Może i tak, ale już w wieku piętnastu lat. Potrafiła pokonac Robbego i Davego. Taki wyczyn.
-Tak, ale jak się przy tym zmęczyłam.- zakończyła Lena.
-Magdaleno a podoba ci się to że będziesz mieszkała w Budapeszcie.?-zagaiła Radinka.
-Myślę że może mi się spodobać. Szkoda że nie będę mogła z wami dłużej zostać. Długo mnie tu nie było i zaczęłam juz to odczuwać.
-My też już to odczuwalismy, brak nastolatki, tej która potrafiła rozśmieszyć całe gorono. No ale może z niej coś pozostało, wkońcu już nie jesteś taka młoda. Niedługo dwudzieste pierwsze urodziny.
-Tak.- zmieniła temat.-A tak zmieniając temat. Ile ten Zoltan ma lat.?
-Roman mi mówił że jest kilka lat od niego młodszy, czyli gdzieś ponad 600.
-Aha. Ale mi chodził ile lat miał jak go przemieniono.?
-Aaa..czekaj chyba 24 lata. A czemu pytasz.?
-A tak się chciałam zapytać.- miała nadzieje że Shanna nie będzie się dopytywać jednak to nie było jej dane.
-Wiesz Zoltan to bardzo fajny mężczyzna.- Shanna na pewno kryła jakąś intrygę.
-Nie, nie wiem niestety. Dopiero co go dzisiaj poznałam.
-Możesz mi wierzyć.
-No to ci wierze.- uśmiechnęła się do niej.
-I jest bardzo przystojny.-kontynłowała Shanna i to ją sprowadziło na właściwy tor, czyżby chciała znaleźć dla niej miłość.
-No może jest.- odpowiedziała beznamiętnie żeby nie mówić więcej. Tak naprawdę Zoltan był przystojny i miał niesamowite oczy w kształcie podobnym do migdałów.
-A jakie ma śliczne oczy w kształcie..-Shanna nie dawała za wygraną.
-..migdałów.-dokończyła Magdalena i poczuła że się czerwieni.
-Ooo zauważyłaś.- Shanna udawała lekkie zdziwienie.
-Dzięki że mnie podpuszczasz Shanno.- powiedziała z uśmiechem dwudziestolatka.
-Nie ma za co. Zawsze do usług.- roześmiały się. Wróciła Emma, widzać było że jest napięta. Lena wiedziała o co chodzi i miała nadzieje że to nie ona będzie musiała to każdemu tłumaczyć.
-Czy coś się stało mamo.?-zapytała, Emma usiadła a z jej oczu popłynęła łza, jedna, pojedyńcza łza.
-Nie martw się kochanie, wszystko będzie dobrze. Tylko ja nie mogę w to uwierzy co się stało. My musimy cię ochronić inaczej się nie da. Nie możesz niczego robić sama. Zrozumiałaś.?-popatrzała na córkę.
-Oczywiście mamo, ale zrobię to tylko dla was, nie dlatego że się boję.- odpowiedziała spuszczając głowę.
-Ty się nigdy nie bałaś nikogo. Gdybyś mogła to już by cię tu nie było. Zrobiłabyś wszystko żeby ich znaleźć. Tak samo jak ja.
-Wiem, tata mi mówił. Ale tym razem nie będę sama działała. Obiecuję nigdzie się nie ruszę bez ochrony. Ale mogłabym iść teraz pograć w koszykówkę z Sofią i Constantinem.?
-Jasne idź, ale chyba nie w tych butach.?-spojżała na nią. Magdalena podeszła i szepnęła.
-Zdejmę je. Jakby co Shanna nie wie bo jej nie mówiłam. Jak chcesz to jej powiedz, nie będę miała tego za złe mamo.- usciskała swoją mamę i wyszła przez szklane drzwi do ogrodu za Romatech, gdzie Sofie starszy brat uczył różne sztuczki z piłką do kosza.
-Mogę z wami pograć.?- zawołała i pobiegła w ich stronę.
-Lena, tak zagraj z nami.!-zapiszczeli. ściągnęła buty i teraz na bosaka biegła z piłką w stronę kosza. Pomogła małej Sofii wspiąć się na góre i obie wrzuciły piłkę w obręcz.
-Ej to nie fair. Was jest dwie, a ja jestem jeden.- Tino nie był zadowolony.
-Ale ja jestem mała a ty duży.-odparowała słodkim głosikiem Sofia.
-Dobrze, spokój. Może jesteście głodni.?- Lene chciało się śmiać, przez zachowanie dzieci Draganesti. Zakrzyczeli że tak.
-To idźcie, ja zaraz przyjdę do was.- została patrzała jak idąc rodzieństwo się drażni nawzajem idąc do stołówki. Uwielbiała te dzieci. Zaczęła odbijac piłkę, myśląc o jej życiu. Za kilka dni ma się przenieść do Zoltana Czakvara. Nie wie jak tam jest, trochę sie obawiała. I nie tylko zmiany otoczenia, ale także dlatego że można by powiedziec, sam obiekt czyli Zoltan, zrobił na niej duże wrażenie.
-O matko co się ze mna dzieje, chyba zwariowałam.- mruknęła do siebie jednak nie podejżewała że ktoś ja obserwuje.
-Zależy jak na to patrzeć, według mnie jesteś normalna.-podskoczyła kiedy usłyszała właśnie jego głos. Stał za nią. Odwróciła się. Opierał sie o barierkę.
-Przestraszyłeś mnie.- rzuciła ostro.
-Nie chciałem, tak wyszło. Przepraszam. Czemu mówiłaś że zwariowałaś.?- dopytaywał się.
-Bo tak uważam.- odpowiedziała.
-Nie sądze.- na jego twarzy pojawił sie uśmiech.
-Czemu.?- jej usta drgnęły w kąciku co on dostrzegł.
-Bo napewno nie zwariowałaś.- czyżby się z nia droczył.
-Taka odpowiedź mnie nie zadowoliła.-podniosła dumnie brodę.
-Jak mi przykro.- zrobił minę szczeniaczka, a ona nie wytrzymała i sie roześmiała. Jej śmiech ożywił w jakiś sposób jego duszę. Podziwiał ją, otwarcie broniła swoich przekonań. A do tego była bardzo piękna. Zielone oczy, proste złociste włosy, długie nogi i zgrabny tyłek. Tak temu przyjżał się bliżej.
-Mi bardziej. Muszę iść. Jestem śpiąca.- powiedziała szybko bo jej się przyglądał, a ona czuła jak jej całe ciało pokrywa gęsia skóra.
-Właściwie też chciałem wracać do kamienicy. Mogę cię zabrać.- podszedł do niej.
-No wiesz, czemu nie. Tylko poczekaj chwilę powiem mamie że już wracam i pożegnam się z Sofią i Tinem.
-Dobra to ja tu poczekam.- usiadł na ławce, a Lena pobiegła na bosaka do stołówki. Piękna i uparta, pomyslał. Nadal czuł jej perfumy. Chyba on sam zwariował. Przecież to śmiertelniczka, nie będzie chciała kogoś takiego jak on. Wyszła ze stołówki i podeszła do ławki, usiadła na nią, a jego uderzył zapach krwi AB Rh-. Musiał coś zjeść, głód dawał o sobie zanać. Załozyła buty i oznajmiła.
-To co. Ja juz jestem gotowa.- spojżała na niego z uśmiechem.
-Tak, ja też.- wstał, ona również. Przyciągnął ją do siebie delikatnie. Nie opierała się. Złapał ją w talii, a ona objeła go za ramiona.
-Boisz się.?-zapytał.
-Teleportacji, nie, ale czasami jest obawa że gdzieś po drodze się zgubię.
-Nie to miałem na mysli, trzymaj się mnie mocno.-oznajmił.
-To co miałes..-nie dokończyła bo zalała ją ciemność.




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz