-Czy boisz się mnie.?- zapytał i patrzał jej prosto w oczy. Nie puszczał jej.
-Nie, a dlaczego miałabym się ciebie bać.?- trochę ją to jego pytanie dziwiło.
-Bo jestem wampirem. Żywię się krwią.
-Syntetyczną. Słuchaj nie boję się ciebie,wręcz przeciwnie. Wychowały mnie wampiry, wiem co to znaczy głód i śmiertelny sen. Sama mogłabym się nim stać dla ukochanej osoby.
-Naprawdę.?- ich usta dzielily tylko kilka centymetrów, czuła jego oddech na swoich ustach.
-Naprawdę.-odpowiedziała szczerze, jednak nie pomagał jej fakt że zrobiły się mu czerwone oczy, zachichotała.-Wiesz co albo jestes mega głodny, albo chcesz mnie pocałować, bo masz czerwone oczy.- Była rozbawiona. Mózg jej mówił odsuń się bo to się może źle skończyć, ale serce protestowało i wręcz krzyczało pocałuj go, albo on to zrobi.
-Raczej to drugie.-posłał jej uśmieszek. Wkońcu nie wiedziała czy chce by ją pocalował. Jego oczy zrobily się bardziej czerwone. Przbliżł swoją twarz i czekał na pozwolenie. Wygrało serce i pożądanie. Kiwnęła lekko głową. Musnął swoje wargi o jej, a przez nią przeszedł prąd. Całował delikatnie, badawczo. Oboje zaraz poczuli pożądanie. Zoltan usłyszał jak mocno bije serce Leny i to jak na niego reaguje. Zakończyli jednocześnie pocałunek żeby do niczego dalej nie doszło. Odsunęła się lekko speszona, jej policzki były w tym momencie różowe. Miała nadzieje że tego nie zauważy.
-Ja..ja zazwyczaj się nie całuje z chłopakiem którego poznałam jakąś godzinę wcześniej.- wypaliła. Zauważyła że się zaczyna śmiać i znowu przyciąga ją do siebie, szepcze do jej ucha.
-Czyli miałem szczęście.?-był rozbawiony, zaczynało ją to wkurzać.
-Może.- powiedziała zamyślona. Spojżała na drzwi.- Wchodzimy. Chce mi się spać.
-Tak.-wyłączył alarm i przepuścił ją w drzwiach. Weszła zapaliła światło w kuchni. Jak widac nikogo nie było. W Nowym Yorku byli jeszcze Jean Luck i Heather Echrape z dziećmi. Pewnie byli w Dragon Nest Academy.
-Ja idę spać. Powiedz moim rodzicą jak wrócą.-odwróciła się a przed nią stał Zoltan, musiał się teleportować.
-Co.?
-Buziak na dobranoc.
-Zachowujesz się jak dziecko.
-Mam dwadzieścia cztery lata, taki dorosły nie jestem.
-Masz 600 lat więc nie jesteś juz dzieckiem.
-Patrzysz na pozory, wyglądam na dwadzieścia cztery lata, a nie na sześćset. Chyba potrafiłabyś dostrzec różnicę.- uśmiechną się chytrze.
-Napewno potrafiłabym. -zlitowała się nad nim, pocałowała go w policzek. Dokładnie nie wyjaśnił gdzie, więc to chyba nie miało znaczenia. Szybko wyszła na hol i skierowała się na schody.
-Do jutra.- zawołała jeszcze zanim weszła na schody.
-Narazie.-odkrzyknął.
Poszła do pokoju który zawsze zajmowała na drugim piętrze. Tam miała już swoje walizki. Wzięła piżamę i kosmetyczkę. Umyła się, uczesała włosy. I poszła spać. Miała nadzieje że jeszcze przyśnią się jej twarze tych wampirów, żeby mogła ich dokładniej naszkicować.
Długo nie musiała czekac na sen który oznaczyła kiedyś jako zgrozę numer jeden. Śmierć rodziców, to wszystko do niej powróciło. Nie wiedziała że krzyczy przez sen, dopóki ktoś zaczął ją budzić.
-Lena, Lena. Obudź się.- otworzyła oczy było ciemno, ale wiedziała że to był Zoltan. Trzymał ją za ramiona.
-Już jestem obudzona.- była strasznie zmęczona, ale uzyskała to co chciała, zapamiętała te twarze dokładnie.
-Dziewczyno, krzyczałaś. Myślałem że coś się stało.- zaczął ją głaskać po rękach, co ją uspokajało.
-Nie, to tylko koszmar. Ale dzięki że się martwisz.- uśmiechnęła się, jednak nie mogła powstrzymać łez, które się jej lały po tych wydarzeniach sprzed 5 lat.
-Płaczesz. To nie mógł być zwykły koszmar.- przytulił ją, co spowodowało że się rozkleiła.
Głaskał ją po włosach, a ona płakała. Już od jakiś dwóch lat przestała tak reagować na te wspomnienia. Dzisiaj nie wytrzymała i się rozkleiła.
-Już, spokojnie nie płacz.- odchylił jej twarz i podtrzymał podbródek. Spojżała na niego przez łzy.
-Chcesz o tym porozmawiać.?- zapytał, a ona kiwnęła głową.
-Co ci się śniło.?- zacząl wycierać kciukiem jej łzy.
-Śmierć moich rodziców.- wyszeptała.- Ja już tak dawno nie płakałam przez te sny. Dziękuje że przyszłeś.- uśmiechnęła się lekko.
-Właściwie to się teleportowałem. Miałaś zamknięte drzwi, a było cię słychać na całej klatce schodowej. Nic ci nie jest.?- zapytał z nieskrywaną troską.
-Zaraz będzie wporządku. Ja..ja dziękuje.- pogłaskał jej policzek i przysunął się do niej.
-Tamten buziak nie był taki jaki oczekiwałem.- powoli się przybliżał.
-Nie wyraziłeś się dokładnie.- to głaskanie ją uspokoiło i przestała płakać.
-To jak teraz może ja ci dam buziaka na dobranoc, żebyś nie miała koszmarów.- był już tylko kilka centymetrów od niej.
-Okej.- pocałował ją, już drugi raz. Teraz było mocniej, bardziej namiętnie. Oddała mu pocałunek, a on go pogłębił. Muskał jej palcami szyje i kark. Następnie złapał ja w talii i pociągnął na łóżko. Uśmiechnął się. Nie sądził że się jeszcze kiedykolwiek zakocha i to w śmiertelniczce. I chyba się zakochuje. Przez kilka godzin, jak to możliwe.? I pomyśleć że o tym samym myślała Lena. Przestali się całować i spojżeli na siebie.
-Myślisz że można się zakochać w kilka godzin.?- zapytała go.
-Najwidoczniej.- wzrok zabarwił mu się na czerwono.
-To nie jest dobry pomysł, ja mam cię chronić w dzień.
-A ja w nocy. Jesteśmy w tej samej sytuacji.- złapał jej ramiączko koszulki od piżamy.
-Ja..ja nie mogę tego jeszcze zrobić.-próbowała wstać, ale ją podtrzymał.
-Nie chcę cię do niczego zmuszać.-odetchnęła bo nie zmuszał jej do czegoś co by mogli razem zrobić, przytuliła się do niego. Jednak wystarczyły dwa pocałunki żeby nie potrafiła się do niego nie przytulić.
-Mam nadzieje że lepiej.?- zapytał.
-Oczywiście. Tylko nie puszczaj mnie.- oznajmiła.
-Przecież nie chciałaś się posuwać za daleko.- zaczął żartować.
-Cicho bądź. Przecież przytulić się a kochać to zupełnie co innego.
-Tak samo jak dotykanie.?
-Zależy jeszcze gdzie.- oznajmiła.
-Tutaj.?- dotknął jej ramion.
-Tak.
-A tutaj.?- tym razem złapał ją w talii.
-Tak.
-No a tutaj.- pojechał trochę wyżej.
-Tu nie.- roześmiała się.
Pomógł jej wstać z łóżka, odprowadziła go do drzwi, jeszcze zanim odkręciła klucz. Odwrócił ja przyparł do drzwi i pocałował, znowu. Całowali się długo, bardzo długo. Kiedy już nie mogła oddychać przerwali. Czuli na swojch ustach oddechy. Serce jej mocno biło, rozbudziła się. Dał jej jeszcze całusa w usta. I się teleportował. Oddychała gwałtownie. Jaki on mial tupet żeby pocałowac ją. Nie da mu tego za wygraną. Wytęrzyła umysł, rodzice ją tego uczyli bo miała bardzo silną wolę umysłu, i się otworzyła. W myślach zawołała. "Zoltan, co ty do cholery robisz.?". Odpowiedź przyszła zaraz. "Nic takiego, tylko dotykałem twoich ust."
-"A czyli teraz podchodzimy do tego w dziecinny sposób.?"
-"Nie, ja do tego podchodzę w bardzo poważny sposób. Nie powiedziałaś że nie mogę dotykać twoich ust. Trzeba się wyrażać dokładnie."- czuła że się śmieje.
-"To nie jest śmieszne. Nie możemy tego robić. Mamy się ochraniać nawzajem. Nie jestem bezpieczna."- wykrzyczała w myślach.
-"Będę cię ochraniał na wiele sposobów. Nie obiecuje że przed sobą będę cię chronić."
-"Nie uda ci się."
-"Jeszcze będziesz moja."
-"Zobaczymy."
-"Dobranoc, najdroższa."- poczuła jakby ktoś ją dotknął w usta.
-"Nie rób tego. Myślisz że nie wiem co robisz"- zaczął ja dotykać po nogach, rękach w talii.-"Przestań, to łaskocze."-roześmiała się.
-"I dobrze."
-"Dobranoc."- wzmocniła blokadę żeby jej nie dotykał.
Poszła spać i tym razem nic jej się nie śniło. Obudziła się o 5:30. Nic nie mogła na to poradzić, że musiała już kilka lat temu wcześniej wstawać żeby jeszcze przez chwilę porozmawiam z rodzicami. Niedługo miało wstać słońce. Umyła się i ubrała w dżinsowe spodenki i zwiewną bluzkę koloru łososiowego na ramiączkach. Wiedziała że narazie może byś jej zimno więc narzuciła jeszcze szarą bluzę na suwak. Zeszła na dół do kuchni. Przy stole siedziała Emma, piła krew.
-Cześć mamo.- powiedziała w drzwiach. Podeszla do lodówki i wyjęła mleko. W szafce znalazła płatki. Wzięła miskę i nasypała sobie płatek, wlała mleko. I zaczęła jeść.
-Cześć, kochanie. Jak się spało.?- Emma wypiła już krew i teraz myła szklankę.
-Dobrze. Kiedy wróciliście.?
-Jakieś piętnaście minut temu. Uważasz że sobie w dzień teraz poradzisz.?- najwidoczniej się martwiła przez tą sprawę z Rosjanami.
-Oczywiście, a jabkby co to ktoś zawsze jest w Romatechu.- uspokoiła ją.
-No może masz racje. Już włączyłam alarm, więc proszę nie otwieraj okien bo się włączy.
-Pamiętam.- odpowiedziała z buzią pełną płatek.-Gdzie tata.?
-Poszedł już na góre. Musiał coś jeszcze wysłać.
-Aha. Dobra za jakieś dziesięć minut wzejdzie słońce lepiej idź już do taty.
-Do później.
-No do wieczora.- Emma szybko wbiegła na klatkę schodową, a Lena zjadła i właśnie kiedy myła miskę usłyszała szelest, momentalinie się odwróciła. Zoltan stał przy lodówce, bez koszulki i w spodniach od piżamy, wyciąga z lodówki krew. Wstrzymała oddech, jezu jaką ona miał klatę.
-Za osiem minut wschodzi słońce. Lepiej się pośpiesz, bo nie mam zamiaru wlec twojego martwego tyłka do pokoju.- skończyła myć miskę i zakręciła kurek od kranu.
-Ja bym się nie obraził.- zaśmiał się i wsadził butelkę do mikrofalówki. Zapadła bardzo długa cisza, którą przerwało pikanie mikrofalówki. Wyjął krew i wypił ja duszkiem. Lena chciała skierować się do wyjścia na hol, jednak złapał ją za ramie.
-Nie dasz buziaka na dobranoc.- widać że był bardzo rozbawiony, tym jak zareagowała na jego widok bez koszulki.
-Tu są moi rodzice.- spostrzegła.
-To tak trochę niesprawiedliwe, ja ci dałem buziaka żeby ci się nie śniły koszmary..- i zaczął nadawać, nie wytrzymała tego gadania i go pocałowała, czuła krew przez to że przed chwilą ją pił. Jednak to ją nie wystraszyło. Złapała go za gołe barki i pogłębiła pocałunek, następnie przerwała.
-Nic nie mów.-dała mu jeszcze szybkiego całusa w usta i wyszła do salonu, tak jak on dzisiaj w nocy zrobił. Nie poszedł za nią, było jej trochę z tego powodu przykro, co starała do siebie nie dopuszczać. Ale pozatym zaraz wzejdzie słońce.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz