niedziela, 13 lipca 2014

Rozdział IX

Na szczęście w nocy Magdalenie nic się nie śniło. Kiedy wszyscy wrócili zrobiło się trochę głośno i się na chwilę przebudziła, jednak potem z powrotem zasnęła. W dzień siedziała z Davym, Marielle, prawie siedmioletnim Gabrielem, Toni MacPhie i jej córeczką Tarą Jane, która ma również sześć lat lat. Dzieciaki pokazywały jej swoje stroje. Gabriel miał śliczny garnitur i prostą elegancką maskę, Tara Jane piękną różową sukienkę i śliczną kryształową maskę. Kiedy wszystkie wampiry się obudziły zrobił się popłoch, więc szybko poszła do pokoju. Wykąpała się wysuszyła włosy i zakręciła lokówką, teraz opadały jej na plecy. Założyła sukienkę i zrobiła sobie lekki makijaż i kreski na oczach. Założyła płaskie buty, na koniec maskę. Przejrzała się w lustrze. Wyglądała pięknie, tiul opadał jej warstwami, maska była tak dopasowana, wydawało się że zrobiono ją specjalnie dla niej. Pomyślała że jej mama zrobiła świetną robotę. Schowała małe lusterko, chusteczki i telefon do torebki. Musiała się w dzień spakować bo za jeden dzień będzie w Budapeszcie. Zeszła na dół, po drodze nikogo nie spotkała, tata miał na nią czekać w salonie. W pokoju było pełno ludzi, kobiety w sukniach balowych, a mężczyźni w eleganckich garniturach. I oczywiście wszyscy w maskach. Zauważyła rude włosy ojca. Wszyscy zaczęli się teleportować. Podbiegła do niego i się przytuliła. Teleportowali się. Lena odsunęła się od ojca i spojrzała na elegancki strój. Potem zerknęła na twarz. Wpatrywał się na nią z podziwiam. Uśmiechnęła się do niego.
-No co.?-zapytała.
-Nie nic, tylko moja córka już nie jest nastolatką tylko dojrzałą kobietą.
-Jeszcze nie taką dojrzałą.-roześmiała się.-Gdzie mama, nie pokazała mi jaką ma sukienkę.
-Powinna być gdzieś tam, teleportowała się z Davym. O tam są.-wskazał na kobietę w czerwonej sukience.
-Jeju jaką mama ma śliczną sukienkę. Dobra ja lecę.
-Tylko masz zatańczyć z ojcem.-zaśmiał się.
-Oczywiście, jak zawsze.- Pobiegła do mamy która rozmawiała chyba z Caitlyn.- Cześć.- za ćwierkotała.
-Lena.?- zapytała blondynka.-To ty.?
-No pewnie że ja.
-Pięknie wyglądasz.-uśmiechnęła się.
-Ty również Caitlyn. A no i ty mamo, czemu nie mówiłaś że masz taką piękną sukienkę. Nie mogłam się doczekać aż zobaczę w jakiej kreacji przyjdziesz. Jest piękna.-powiedziała bardzo szybko. Obie się roześmiały, a Lena zobaczyła że na parkiecie tańczą pary dostrzegła Emiliano i Terese.
-Czy oni nie wyglądają słodko.?-wpatrzyła się w to jak tańczą.
-No właśnie od wczoraj się tak zachowują. Wcześniej się przez cały czas kłócili, a teraz jak nowo narodzeni.-dziwiła się Caitlyn.
-Zawsze się sobie podobali, a ja się wczoraj zabawiłam w doktora miłości.-posłała im szelmowski uśmiech, a do nich podszedł Davy.
-Hej Lena, zatańczymy.-zapytał się.
-Jasne.-złapała jego rękę, a ten poprowadził ją na parkiet. Leciała spokojna muzyka. Davy w czasie tańca rozbawiał ją, bardzo go za to lubiła. Kiedy piosenka się skończyła poszli do Angusa, któremu obiecała taniec. Ojciec zaprowadził ją na parkiet i zatańczyli. Kiedy wrócili do stoliku, gdzie siedziała jej mama, Roman, Shanna z Sofią na kolanach i jak podejrzewała siedział jeszcze tutaj Zoltan, miał na sobie elegancki garnitur i czarną maske i właśnie  się jej przyglądał. Tata zajął miejsce koło mamy więc jest zostało między Zoltanem i Romanem. Usiadła i wzięła kieliszek szampana ze stołu. Wypiła i odstawiła, ponieważ nigdy nie lubiła pić alkoholu. Zoltan wstał wyciągnął do niej rękę.
-Zatańczysz ze mną.?-zapytał się miękko. Wstała ujęła jego dłoń i odpowiedziała.
-Tak.-zobaczyła jeszcze uśmiechniętą Shannę i kciuk w gore. Teraz pewnie Shanna zacznie rozmawiać z jej rodzicami o niej i Zoltanie, już sobie to wyobrażała. Zoltan poprowadził ją na parkiet, gdzie aktualnie dość dużo par tańczyło. Złapał ją w talii, a ona mu rękoma szyje, przysunął się do niej jeszcze bliżej i szepnął.
-Pięknie wyglądasz.-uśmiechnął się zmysłowo.
-Dziękuje.-zarumieniła się, była bardzo spięta co Zoltan zauważył.
-Rozluźni się. Przecież czuje że jesteś spięta.-mocniej ja objął w talii, a ona się rozluźniła.
-Widzisz, teraz lepiej.?
-Tak.-uśmiechnęła się.
-Wiesz, bardzo chciałbym cię teraz pocałować.-powiedział nadzwyczaj zmysłowo.
-Ale nie możesz.-przekomarzała się z nim.
-Ah tak. Tak uważasz.?-kiedy kiwnęła głową, a piosenka się skończyła, zeszli z parkietu.
-Za pięć minut w altance.-mruknął do niej.
-No nie wiem.-ponownie zaczęła się z nim przekomarzać. Spojrzał na nią z uśmieszkiem mówiącym "i tak wiem że przyjdziesz".
-Dobra.-uśmiechnęła się i poszła po torebkę. Przy stoliku nikt nie siedział, wszyscy tańczyli. Wyszła przez otwarte drzwi szklane i skierowała się do altanki, w której czekał Zoltan. Weszła do niej i zobaczyła że on siedzi na barierce, zszedł z niej i podszedł do Leny. Przyciągnął ją do siebie, owinął sobie wokół palca pąk jej loka od włosów. Uśmiechnął się i zapytał.
-Naprawdę tego chcesz.?-spojrzała mu w jego piękne oczy w kształcie podobnym do migdałów i kiwnęła głową. Przybliżył swoje wargi do jej i lekko ich dotknął. Poczuł jak przechodzi przez nich prąd ale się tym nie przejmował. Ponownie to zrobił i pocałował ją. Oddała mu pocałunek wkładając całą miłość i pożądanie jakie do niego czuła. Zoltan nie pozostawał w tyle, uświadomił sobie że to nie tylko pożądanie ale także miłość, chęć chronienia tej dziewczyny i chęć bycia z nią. Pogłębił pocałunek i przycisnął ją jeszcze bliżej do siebie, teraz się całkowicie stykali, Zoltanowi oczy zmieniły się na intensywną czerwień. Lena otworzyła oczy i zaczęła się śmiać, zdezorientowany mężczyzna nie wiedział o co chodzi.
-Co jest.?- w końcu powstrzymała śmiech, ale uśmiech nie schodził z jej twarzy.
-Nie, tylko te czerwone oczy, dużo wspomnień.
-Ale jak i gdzie.?
-Powiem ci, ale nikomu nie mów bo będzie po mnie.-uśmiechnęła się zalotnie.
-No okej.
-Dobra, bo to było jak miałam szesnaście lat. Wtedy jeszcze nie wiedziałam co to oznacza. Siedzieliśmy z rodzicami u dr. Lee w Teksasie, bo nie chciałam jechać do chirurga żeby mi założył gips, złamałam sobie nadgarstek, mniejsza z tym. Siedzimy w poczekalni a tu nagle tacie robią się czerwone oczy. Zapytałam się co to oznacza. Tata zrobił się cały czerwony, a mama musiała siedzieć i mi tłumaczyć że to oznacza podniecenie itd. Inne wampiry w  poczekalni patrzały się na nas jak na wariatów. Jednak już na przyszłość wiedziałam że jak ojcu lub matce robiły się czerwone oczy no to ten..-dalej nie dokończyła bo się za bardzo wstydziła.
-No dokończ.-był bardzo ciekawy jak to powie.
-To chcieli się kochać. Zadowolony.-łypnęła na niego oczami złego wilka.
-Bardzo. Teraz wiesz co chce z tobą robić.-spojrzał na jej wielkie rozszerzone oczy.
-Ty chcesz się mną kochać.?-zapytała przerażona.-My się znamy dopiero kilka dni.
-A co do mnie poczułaś przez te kilka dni.?-zapytał się.
-Ja nie wiem, ale to jest coś czego nigdy w życiu nie czułam.-odparła i schowała głowę w ramiona.
-To miłość skarbie.- spojżał na nią z uczuciem, a jej dech zaparło. Wspięła się na palcach i pocałowała go. W pocałunek włożyła największe uczucie którym go darzyła. Oderwała się od niego z trudem i zaczęła łapać powietrze.
-Masz racje.-powiedziala między oddechami.-Miłość. To jest to co do ciebie czuje.
-Kocham cię.-szepnął jej do ucha.
-Ja ciebie też.-odszepnęła i się do niego przytuliła, na dworze było słychac muzykę ze środka. Zaczeli się kołysać w rytm muzyki. Było idealnie do momentu kiedy zapiszczał telefon Leny, dostała sms.
-Dlaczego teraz.?-zapytała zła na tego który jej przerwał.-Poczekaj sprawdzę kto mi nie daje świętego spokoju.-wyciągnęła telefon z torebki.-To na pewno Jamie, zabije tego..-i tu urwała gdy spojrzała na wyświetlacz.
                 ''Jesteś następna na liście Blackwell. W Stanach się nie ukryjesz. Nawet MacKay cię nie ochroni suko. Pilnuj się. Umrzesz jak twoi rodzice. Boleśnie. Polowanie się zaczęło."
Telefon wypadł jej z ręki i upadł na podłogę w altance. Zoltan szybko sięgnął po telefon, a Lena wybiegła z altanki, nawet się za siebie nie oglądając. Spojrzał na telefon, przeczytał wiadomość, wściekł się. Już wcześniej wiedział że Rosjanie na nią polują, ale i tak w tej chwili był mocno wściekły na tych drani. Teleportował się do sali podbiegł do Angusa, właśnie w tej chwili kiedy do sali wbiegła przerażona Lena, która krzyknęła.
-Tato.! Oni chcą mnie zabić.-nie wytrzymała i się popłakała. Angus i Emma momentalnie byli przy niej. Connor i Robby już mieli w rękach miecze.
-Angus, zabierz ją do mojego gabinetu.-krzyknął Roman kiedy tylko do nich podbiegł. Angus złapał Lenę i szybko się teleportował. Zoltan także tak jak Roman i Emma. Lena już siedziała na fotelu, cała przerażona, nie miała już maski na sobie. Zoltan też ją zdjął.
-Dostała wiadomość.-Podał telefon Angusowi.-Tam jest groźba, oni na nią polują.-Angus spojrzał na Lene którą właśnie przytulała Emma. Roman szukał czegoś w szafkach, coś z niej wyciągnął.
-Dać jej coś na uspokojenie, może zaśnie.?-zapytał, a kiedy Angus kiwnął trzymając telefon i wertując wiadomość. Zoltan usiadł na jeden z foteli, a Roman dawał Lenie leki uspakajające.
-Czy ona jest na coś uczulona.?-zapytał zanim dał jej do połknięcia płyn. Emma spojrzała na etykietkę.
-Na to nie. Już kiedyś to brała. Spokojnie można jej to dać.-Lena nic nie powiedziała aż do teraz.
-Nie dawajcie mi nic. Nie chce być truta.-wstała i zaczęła chodzić po gabinecie. Zobaczyła kartki i długopis. Sięgnęła po to.-Mogę.?-zapytała Romana, ten tylko kiwnął głową. Zaczęła coś rysować, nikt się nawet nie odezwał. Po jakiś pięciu minutach skończyła. Podała kartkę Angusowi.-Wcześniej w  snach byli zamazani, dopiero teraz jak tu przyjechaliśmy widzę je dokładnie. To oni prawda.?-Angus tylko kiwnął głową.-I co..co teraz będzie.?-mówiła lekko drżącym głosem.
-Musimy zapewnić ci jak najlepsze bezpieczeństwo.-oznajmił Zoltan.
-Tak. W dzień będzie cię pilnował Davy i Phil. Jutro wieczorem teleportujemy cię do Zoltana, tam będziesz się ukrywać. Wyślemy tam jeszcze Phineasa i Davego na dzienną zmianę. Zoltan zajmie się Leną w nocy. Zgadzasz się Zoltan.?-spojrzał na niego.
-Tak, oczywiście że pomogę twojej córce.-uśmiechnął się smutno.
-Reszte wyślemy w teren. Trzeba złapać tych skurwieli.
-To chyba za słabe określenie. W ogóle dlaczego oni jeszcze żyją.?! Nie zasługują na to. Są mordercami, zwykłymi nic nie wartymi mordercami.-w Lenie buzowała się wściekłość i nienawiść.-Co ja im takiego zrobiłam. Nawet nie wiem kim są.
-Byłaś światkiem. To wystarczy. Chyba że to nie tylko o ciebie chodzi. Może oni chcą się zemścić na nas. I to przez nas jesteś w niebezpieczeństwie.-jej ojciec był załamany. Lena podeszła do niego i go przytuliła, już nie czuła strach ani złości, teraz była zdeterminowana.
-Nawet tak nie mów. Im nie chodzi o was, tylko o mnie. Wtedy mnie nie zabili i teraz będą próbować, ale nie uda im się. To nie jest twoja wina. Ty mnie tylko uratowałeś.-wtuliła się w niego.
-Lena ma racje. Nie obwiniaj się Angus. Teraz musimy zająć się znalezieniem tych malkontentów.-oznajmił Roman. Lenie chciało się już spać i od nadmiaru stresu i od całej złości. Dobrze chociaż że namalowała ten rysunek. To jej pomoże. Spojrzała na Zoltana, patrzył się na nią. Wiedziała że jej nie zostawi i będzie ją bronił, a także kochał. Na tę myśl zrobiło sie jej dobrze na sercu.
-Zoltan dziękuje że chcesz nam pomóc.-oświadczyła Emma.
-Jestem waszym przyjacielem, nie zostawie was ani waszej córki w potrzebie.-mówił cicho, patrząc na Lenę. Chciało jej się już spać co zauważyła Emma.
-Kochanie, jesteś śpiąca.?-Lena ledwo co sama stała na nogach.-Teleportować cię.?-zapytała.
-Nie ty tu jesteś potrzebna.-oznajmił ponuro Angus patrząc na żonę z troską i przepraszającą miną.
-Ja ją zabiorę. Później tu wróce.-wtrącił szybko Zoltan.
-Nie musisz później tutaj wracać. Już i tak dużo zrobiłeś.-Emma podeszła do Zoltana.
-Mam do ciebie prośbę. Mógłbyś być przy niej. Nie wiadomo jak się teraz zachowa, nie może być teraz sama w kamienicy z wielu względów.-poprosiła go.
-Jasne.
-Jak wszyscy wrócimy do kamienicy to omówimy wszystko.-powiedział Angus kiedy Lena podchodziła do Zoltana. Ten złapał ją w tali, przycisnął ją do siebie i teleportował.