wtorek, 8 kwietnia 2014

Rozdział VIII

-Connor.!- właśnie teleportowali się do Romatechu, gdzie przyjechało wiele osób bo jutro miał być bal maskowy. Shanna zaczęła go organizować cztery lata temu, Lena nie była tylko na jednym rok temu, bo miała egzaminy wstępne. Connor właśnie robił obchód, pobiegł do nich.
-Lena.! Jak miło cię widzieć.-uściskał ją.-Ale wypiękniałaś. No i gratulacje.
-Dziękuje. Marielle też tu jest.?
-Aye w środku z Gabrielem.-Tak miało na imię dziecko Marielle i Connora. Lena słyszała że dziecko ma wiele zdolności nie tylko wampirzych, ale też anielskich.
-To ja tam pójdę. Narazie chłopaki.- pomachała im idąc w stronę drzwi od stołówki które były otwarte.        
-Narazie.-odpowiedzieli razem. Weszła do stołówki gdzie krzątało się dużo osób. Znalazła swoją mamę rozmawiającą z Phineasem.
-Cześć.-uścisnęła ją na powitanie.
-Lena.? Jeju jak ty wydoroślałaś. - zaczął wampir, uścisnął ją.
-No wkońcu za kilka miesięcy będę miała dwadzieścia jeden lat.-uśmiechnęła się.-Ale w tym roku już dużo osób przyjechało.
-Tak, jutro nie będziesz sama nas pilnowała. Dużo osób będzie dzisiaj nocować w kamienicy Romana.
-To z kim będę was pilnowała w dzień.?- zapytała się.
-Z Davym.-odpowiedział Angus podchodząc do nich.-Witaj córeczko.-uściskał ją.
-Cześć tato.
-A no właśnie Lena, jak się spało. Wczoraj Zoltan do mne dzwonił i mówił że już wróciliście. Mówiłam mu żeby dopilnował abyś spała bo ostatnio masz problemy z zaśnięciem, prawda.?- mama spojżała na nią z współczuciem.
-Tak, nie było tak źle. Dopiero tutaj nie mogę tak spać.-Angus poszedł gdzieś z Phineasem, a Emma zapytała szeptem.
-To przez te sny. Znowu.?-złapała ją za ramiona.-Nie pozwól żeby cię opanowały, przecież przez całe życie nie będziesz mogła żyć na tabletkach nasennych.
-Wiem, ale wcale nie próbowałam ich brać. Przedwczoraj jak zaczęłam krzyczeć, to Zoltan się teleportował i mnie obudził, wczoraj było tak samo tylko że wczoraj to było koło 23:00,potem jak poszłam spać to obudziłam się dopiero po 5. Całą noc spałam możesz się zapytać Zoltana, ponoć miał sprawdzać.-przytuliła się do niej. Teraz były równe bo Emma miała buty na obcasie, a Lena swoje białe nike air za kostke.
-Wierze ci. Ale jakby się to codziennie powtarzało masz mówić, nawet jak już będziesz mieszkać u Zoltana. Tabletkę możesz wziąść w razie ostatecznym.
-Okej.-nagle jej telefon zadzwonił.
-Kto to.?-zapytała Emma.
-Ojej to Jamie.-Lena się uśmiechnęła. Jamie był jej najlepszym przyjacielem ze szkoły.
-Halo, Jamie.?-odebrała, w słuchawce słyszała muzykę i zauważyła że jest włączona na głośnik.
-Lena, kochanie co tam u ciebie.?- odezwał się Jamie.
-Okej, a u was.?
-Jest cudnie, przyjeżdzaj do nas.- zaćwierkotała jej koleżanka Emily.
-Nie mogę jestem w Stanach.
-Buuuu.- usłyszała odgłosy protestu.
-Nie możesz nam tego zrobić Lena, bez ciebie nie ma zabawy.!!-Lena wiedziała że są już zalani alkoholem.
-Jak wytrzeźwiejecie to zadzwońcie.- zaczęła się śmiać.
-No dobra. Kochamy cię Lena. Narazie.- powiedział Jamie i się odłączył.
-Ja też was kocham.- powiedziała sama do siebie i schowała telefon do kieszeni. Jej mama gdzieś już poszła, w rozejżała się po sali i zobaczyła że w jej stronę idzie Emiliano. Uśmiechnęła się do chłopaka.
-Witaj Lena.-przytulił ją, puścił ją i się jej przyjżał.-Ale wyładniałaś.
-Dziękuje, ty także. I jak tam.?- już od dawna z nim nie rozmawiała, wogóle z nikim od dawna nie rozmawiała.
-Wszystko w porzątku, widziałaś gdzieś Terese nie mogę jej nigdzie znaleźć.
-Nie. Jak ja was wszystkich długo nie widziałam. Tęskniłam.-to prawda za wszystkimi tęskniła.
-My wszyscy też. Jak tam w szkole.?-wiedziała że chodzi mu o egzaminy.
-Idealnie, wszystko zdane, dyplom odebrany. Właśnie miałam telefon od przyjaciela, jeszcze świętują.
-Po dwóch tygodniach.?-był trochę zdziwiony.
-Żebyś wiedział. Prawie codziennie u Jamiego jest imprezka, byłam na kilku ale potem przyjechałam tutaj. -roześmiała się.-Jamie ledwo co zdał i od razu jak rozdali nam świadectwa zapraszał wszystkich na impreze. A jak tam u ciebie.?-zapytała się.
-Praca, malkontenci i te inne sprawy. Oni nigdy nie znikną, a zwłaszcza Rosjanie.
-Wiem. A gdzie stacjonujesz.?
-Narazie u Jacka. Potrzebni są dzienni strarznicy w całej Europie i tutaj.
-Tak, ja też po balu będę w Budapeszcie u Zoltana.- uśmiechnęła się.
-To fajnie.
-No tak, a..a jak tam z Teresą.?-Wiedziała że panterołak od dawna kocha się w panterołaczce, chyba z wzajemnością.
-Narazie to za dobrze nie jest. Ciągle się o coś obraża nawet jak coś źle powiem, a teraz mi gdzieś uciekła.-uśmiechnął się.- Wy wszystkie takie jesteście.?
-Niestety ale tak, tylko ona ma gorzej ode mnie. Ja jestem człowiekiem, a w niej żyje jeszcze pantera.-spojżała na Emiliana.-Nie obawiaj się, przejdzie jej. Na pewno. Idź jej szukać.
-Dzięki Lena. To do zobaczenia.- uściskał ją jeszcze i poszedł.
Rozejżła się po sali, przez te pięć lat wszystko się zmieniło, niektóre kobiety ktore wyszły za wampiry, same są już wampirami, ich dzieci dorastają. Jej rodzice rozmawiają z Romanem i Shanną przytuleni do siebie. A za nią ktoś stał, nie kto inny jak Zoltan. Poczuła to, ręce jej zadrżały. Odwróciła się i uśmiechnęła. Stał oparty o ściane i ręku trzymał telefon i obracał go, też się uśmiechnął. Ktoś zaczął krzyczeć jej imie.
-Lena.!- to była Teresa. Niemal na nią wpadła. Przytuliła się od niej, bardzo mocno.
-Teresa. Ja nie mogę oddychać.- puściła ją.- Witaj, ale wyładniałaś.- była pełna podziwu, kiedy ostatni raz widziła Terese, to ta bardzo mocno się malowała, teraz miała tylko oczy pomalowane tuszem i trochę podkładu na twarzy. Jej rysy i kształty stały się bardziej kobiece.
-Gdzie tam, ty lepiej spójż na siebie. Taka piękność. Jak tam u ciebie.?- zapytała cała uśmiechnięta.
-No co tam mówić, zdałam egzaminy, skończyłam szkołę, mam prace i będę stacjonowała w Budapeszcie.-uśmiechnęła się do niej, to z Teresą się najlepiej dogadywała, bo to ona była jedyną dziewczyną w podobnym wieku.-Wiesz Emiliano cię szukał.
-Wiem i mam nadzieje że nie znajdzie.- widać było że była smutna.
-Ej co się dzieje.?-zaniepokoiła się.
-Nie nic takiego.
-Przecież widzę, mnie nie oszukasz. No mów co się dzieje.
-Mamy jak to sie mówi problemy. On nie rozumie że już nie jesteśmy dziećmi i się o wyszystko obraża.- mówiąć to rozglądała się. W tym czasie Lena wystukała numer Emiliano i zadzwoniła, miała nadzieje że skuma o co jej chodzi jak widac podziałało bo sie nie odzywał.
-Zabawne, powiedział mi to samo. Teresa, musisz z nim porozmawiać. Tak samo jak on musisz powiedzieć co czujesz. Chyba że nie wiesz.?-tym razem dawała jej szanse na wyznanie swoich uczuć. Wiedziała że Emiliano słucha.
-Ale ja wiem co do niego czuje. Ja go kocham.-popatrzała jej prosto w oczy.-Tak naprawde, nie żadne zauroczenie tylko prawdziwa miłość.
-To idź i mu to powiedz. Mam nadzieje że czuje to samo. Już pięć lat temu się sobie podobaliście i to jak na siebie patrzeliście. Nie ważne czy miłość od kilku lat czy też od pierwszego wejżenia.-tu się zwróciła do Zoltana, wiedziała że podsłuchuje.-to nadal miłość.
-Jezu dobrze gadasz Lena. Ale skąd..
-Mam kolegę, gada nie od rzeczy, ale nie raz mnie pocieszał i cały czas paplał o miłości. Jak widać pomogła i teraz zaczynam rozumieć na czym to wszystko polega. A tak poza tym dziewczyno co ty tu jeszcze robisz idź go poszukać i mu wszystko powiedz. No już.- ponagliła ją.
-Dzięki Lena. Na ciebie można zawsze liczyć.- przytuliła się jeszcze do niej i pobiegła. Magdalena przyłożyła telefon do ucha.- Idż na dwór właśnie wybiegła w stronę altanki. Powodzenia. Nie, nie dziękuj, tylko powiedz jej co czujesz.-odłączyła się, właśnie podeszła do niej Brynley, żona Phineasa.
-Cześć, widziałaś Phina.?- zapytała.
-Tak, niedawno tu był, poszedł gdzieś z tatą. Gdzieś tam.-wskazała miejsce palcem, gdy Brynley odchodziła zawołała.-Powiedz mu że ukradłam mu posadę doktora od miłości.
-Nie będzie zachwycony.- odkrzyknęła.
-Właśnie o to mi chodzi.- uśmiechnęła się pod nosem. Odwróciła się Zoltan stał w dokładnie tym samym miejscu co przedtem, uśmiechał się i dawał jej do zrozumienia że wszystko słyszał. Też się usmiechnęła, a on do niej podszedł.
-Phineas raczej nie będzie zadowolony że ukradłaś mu stanowisko.-posłał jej uśmieszek, a ona parsknęła.
-Haha. Jak mógł się nazywać doktorem miłości, nic nie robił. Ja chociaż próbuje, co jak podejżewam udaje mi się.-tu posłała mu najsłodszy uśmiech.-Jest już na to za stary, ma żonę i dzieci. Już nie wie o co w tym chodzi.
-A ty wiesz.?- zapytał się patrząc jej w oczy.
-Nie mam zielonego pojęcia dlaczego się jeszcze pytasz. Nie udawaj że nie słyszałeś.
-Ależ gdziesz bym śmiał.- żartował sobie z nią.
-Tak, jaasne. Udam że to prawda.- roześmiała się, ale nie tak jak wcześniej się śmiała, to było bardziej od serca. Zoltan się uśmiechnął i rozejżał po sali.
-Wiesz że przez twój śmiech Angus i Emma zaczeli na nas patrzeć.-powiedział cicho żeby usłyszała tylko Lena.
-Wiem że pewnie zwrócili na to uwagę, rzadko się tak śmieje.-uśmiechnęła się smutno.
-Dlaczego dziewczyna mądra, piekna i zabawna za często się naturalnie i spontanicznie nie śmieje.?-zapatrzył się na nią przenikliwym wzrokiem.
-Nie wiem, po prostu rzadko się śmieje. Przepraszam rzadko się śmiałam do teraz.
-I niech tak zostanie.-podszedł do niej i szepnął.-Też uważam że jest wiele sposobów na miłośc, czy od wieloletniej przyjaźni, czy też od pierwszego wejżenia.-spojżał na nią,  jej oczy mówił "wiedziałam że podsłuchiwał".-Idziesz ze mną do Angusa.?
-To chodźmy.-poszli w ich stronę, Lena stanęła miedzy jej ojcem, a Zoltanem. Angus objął ją ramieniem i sie zapytał.
-Co cię tak rozśmieszyło.?
-Aaa..to, to Zoltan mnie rozśmieszył.-uśmiechnęła się.-I to bardzo.
-No właśnie widzieliśmy.-obaj jej rodzice się usmiechali, zrobiło jej się ciepło na sercu. Domyślała się że wiedzieli iż podjeli dobrą decyzję wysyłając ją do Budapesztu, ponieważ Zoltan zapewni jej bardzo dobrą ochronę w nocy, ponieważ reszta będzie w terenie a Zoltan był mistrzem klanu, kiedy wszędzie grasują złe wampiry które chcą ją dorwać, a na dodatek świetnie się dogadują, według Leny aż za świetnie.
-Kiedy wracasz do Budapesztu Zoltan.?-zapytał Roman
-Natępnej nocy po balu, razem z Magdaleną.-Shanna tutaj spojżała znacząco na Lenę, ta się trochę speszyła i ziewnęła bo trochę chciało jej się spać, w dzień też zanim się obejżała a zasnęła, ale na krótko bo obudził ją budzik na zdanie raportu. Nie miała koszmarów i miała nadzieje że w nocy ich też nie będzie miała. Było już po 22.
-Kochanie jestes juz zmęczona.?-zapytała jej matka.
-Tak, możesz mnie teleportować do kamienicy.?-zapytała.
-Jasne. Chodź mam jeszcze coś dla ciebie.-Lena pożegnała się ze wszystkimi i poszła z mama, która chciała jej coś dać. Jak się okazało byłato sukienka i maska. Sukienka była ciemnoniebieska z cekinami, długa do ziemi, a w pasie robiła się szersza, od pasa do samej ziemi spływał tiul. Maska była czarna, prosta i elegancka, miała granatowe koraliki. Ten zestaw był genialny.
-O Matko Boska. Mamo, to jest piękne. Jak mówiłam ci żebyś kupiła mi jakąś sukienkę nie myslałam że coś takiego. Dziękuje.-zarzuciła jej ręce na szyje i mocno przytuliła.
-Nie ma sprawy. Przeciez jesteś moją córeczką.
-I zawsze nią będę. Nie zapominaj, nawet jak będę miała męża i dzieci, to ty i tata będziecie najważniejsi. Wy na ziemi i oni w niebie.- czuła że Emma się popłakała ze wzruszenia potem zaczęła się śmiać. Lena zetarła jej łzy, chwyciła sukienkę z maską i teleportowały się.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz