-Cześć, chyba dzisiaj pójdę na zakupy.- oznajmiła swojej matce.-Idziesz ze mną.?
-Wiesz co chciałabym, ale z ojcem musimy załatwić coś jeszcze.
-Dobra, to pójde sama.- weszła do kuchni i podała Emmie kilka butelek krwi, ta je wstawiła do mikrofalówki.
-Sama.? Jesteś pewna.? Może ktoś z tobą pójdzie.?
-Ciekawe kto.?
-No to może ja.?- Zoltan właśnie wszedł do kuchni, włosy miał jeszcze wilgotne.
-Było by super, prawda Lena. Zoltan cię ochroni w razie niebezpieczeństwa.- ucieszyła się żona Angusa.
-Tak, jasne.- bąknęła Magdalena, wiedziała że jak zaczie się kłócić to jeszcze jej mama każe mu ją dzisiaj śledzić, wolała już z własnej woli się z nim dzisiaj włóczyć po sklepach.- Tylko musze wziąść prysznic i sie przebrać, poczekaj.- oznajmiła Zoltanowi.
Wbiegła na górę do swojego pokoju, rozebrała sie w pokoju, weszła do łazienki i wzięła szybki prysznic. Ubrała czarne rurki i białą rozwiewną koszule, na nogi założyła czarne buty na wysokim koturnie. Wyprostowała sobie szybko włosy, złapała małą czarną kopertówkę i wyszła.
Czekał na nią w salonie, sam, pewnie rodzice już wyszli pomyślała.
-Jestem gotowa.- powiedziała do niego. Miał ubrane dzinsowe spodnie i niebieską koszule. Wstał wziął kluczyki od samochodu i skórzaną kurtkę, Lena jeszcze włączyła alarm. Wyszli na dwór, noc dzisiaj nie była ciepła, ale też nie było zimno. Wsiedli do samochodu i pojechali.
-Dziękuje.- przerwała ciszę.
-Za co.?
-No za to że wczoraj przyszłeś jak miałam koszmar i że dzisiaj ze mną jedziesz.- uśmiechnęła się do niego.
-Nie ma sprawy. To gdzie najpierw.?
-Cztery przecznice stąd jest sklep muzyczny, muszę tam wejść.
-Po co.?- dopytywał się.
-Po struny do gitary i skrzypiec.-oświadczyła.
-Czyli to ty dzisiaj grałaś na skrzypcach.?
-Tak.
-Bardzo pięknie grasz.- spojżał w jej stronę, a ona się zarumieniła.
-Dziękuje.- dojechali i Zoltan zaparkował przed sklepem. Odpieli pasy i wysiedli z samochodu. Skierowali się do sklepu w którym było pełno gitar. Len podeszła do lady i podała ekspedientce kartke która jak zaczarowana gapiła się na Zoltana, który przyglądał się kostką do grania.
-Mogłaby to pani szybko załatwić.?-miała juz dość tego że się tak na niego patrzy, czyżby była zazdrosna. Nie to nie możliwe, a może jednak.
-Tak, jasne.- nareszcie obudziła się z amoku.-Akurat mamy na zapleczu. Zaraz przyniosę.
-Dobrze.- Zoltan zacząłna nia patrzeć, jak sprawdzała godzinę w iphonie.-Możesz się na mnie nie patrzeć.?-zapytała, ale i tak się zarumieniła.
-Nie.-odpowiedział zmysłowym głębokim głosem. Podszedł do niej i złapał ją w talii i powiedział.
-Ładnie wyglądałaś z tą miną żądzy na tej ekspedientce. Czyżbyś była zazdrosna.?
-Po moim trupie. Albo twoim.- nie mogła się nie uśmiechnąć. Zoltan już coś chciał powiedziec kiedy wyszła ekspedientka z małymi pudełkami. Połozyła je na ladzie wbiła cenę do kasy i podała cenę. Magdalena sięgnęła do torebki po portfel, kiedy Zoltan powiedział.
-Ja zapłace.
-Nie, ja zapłace. Nie musisz za mnie płacić.-odparowała.
-Nie, nie zapłacisz. Chcę za ciebie zapłacić.-wyjąła pieniądze i dał je ekspedientce.-Reszte możesz zatrzymać dla siebie.- Wyszli ze sklepu, najpierw trochę narzekała że za nią zapłacił, ale wkońcu i tak podziękowała.
-To teraz gdzie.?-zapytał.
-Możemy tutaj zostawić samochód. O ile pamiętam, niedaleko tutaj jest fajny sklep z sukienkami, potem możemy tutaj wrócić.
-Okej. A po co kupujesz sukienkę, jeśli mogę zapytać.- weszli w stronę danej ulicy, przed nimi pojawiały się witryny różnych sklepów.
-Powiem tak, sukienkę ostatni raz miałam ubraną na rozdaniu świadectw, a przedtem na sobie miałam ubraną sukienkę o ile pamiętam jakieś trzy razy. Jednak, po rozdaniu świadect polubiłam je, więc chce sobie kupić kilka na lato ponieważ mam w szafie dwie sukienki. Zadowolony.?
-Tak i to bardzo.- przyciągnął ją do siebie i złapał w talii.- Na serio.? Ale jak byłaś mała to nosiłaś sukienki.?
-Jak byłam mała to uczyłam się jeździć na rolkach i zdrapywałam rany na kolanach.-rozejżała się i zobaczyła że kilka osób na nich patrzy.-Zoltan, kilka osób się na nas patrzy.-wyszeptała.
-Niech patrzą.-odszeptał, ale jednak odsunął się i łapiąc ją w talii poszli do sklepu o który chodziło Lenie.
Przywitała ich ekspedientka. Zoltan poszedł usiąść w poczekalni gdzie na szczęście nie było luster, a Lena poszła z ekspedientką do garderoby wybrać sukienkę. Nie wiedziała jaką sukienkę ma wybrać. Ku jej zaskoczeniu pomogła jej ekspedientka, która miała na imię Jenna.
Wybrała dla niej granatową obcisłą sukienkę, na rękawach była koronka. Podobała się jej, według Jenny podkreślała jej kształty i pasuje jej do koloru włosów. Dała jej kartę kredytową a ta wyszła żeby uregulować rachunek. Patrzała w lustro i chyba nawet podobał jej się ten widok. Przyjaciółki z uczelni zawsze jej wytykały że nie nosi sukienek, a kiedy przyszła na rozdanie świadectw, cały wydział mówił ze wygląda olśniewająco w sukience i że powinna je nosić częściej. Teraz zobaczyła że naprawdę ślicznie wygląda w sukience i jakie w tym jej nogi zrobiły się długie. Ktoś podchodził, myslała że to Jenna, jednak nic nie odbijało się w lustrze. Po chwili sobie przypomniała że wampiry przecież nie odbijają się w lustrze, to napewno był Zoltan. Jednak gdy ją złapał i tak podskoczyła oraz zadrżała.
-Nie bój się to tylko ja.- powiedział nadzwyczaj zmysłowo, przez co znów poczuła jak jej cialo drży.
-Tu nie ma luster, a zaraz ekspedientka przyjdzie. Chyba nie chcesz się narażać.?-odwróciła się do niego i to był jej błąd bo stał o wiele za blisko.
-Nie, nie chcę. Wiesz co powinnaś codziennie nosić sukienki.- usmiechnął sie szelmowsko. A ona poczuła zapach jego perfum. Przyblizył swoją twarz do jej, oparł swoje czoło o jej. I tak stali. Lena oplotła mu rękoma szyję. I nadal tak stali nic nie robiąc, tylko się uśmiechali. Chrząknięcie jednak oderwało ich od siebie. To była eksedientka, a że nie krzyczała że Zoltan nie odbija się w lustrze, można było się spodziewać że tego nie dostrzegła.
-To może ja pójde do poczekalni.-oznajmił i poszedł. Ekspedientka Jenna podeszła do Leny i pomogła jej rozpiąć zamek z tyłu.
-To pani narzeczony.?- spytała, a Lena aż zachłysnęła sie powietrzem.
-Co.? Nie on..on jest moim przyjacielem.- zrobiła się cała czerwona na twarzy, wiedziała że jak będzie chciał to usłyszy całą rozmowę.
-A czy przyjaciele się tak zachowują, jak wy przed chwilą.?- uśmiechnęła się.
-Nie wiem. Już nic nie wiem.
-Tak ludzie mają jak się zakochują.- spojżała znacząco na Magdalene.
-Nie wiem jak to jest być zakochanym, ale nigdy czegoś takiego nie czułam.- tu nie mówiła do ekspedientki tylko do Zoltana.
-To znaczy że się zakochujesz.- tu już sama się uśmiechnęła. Zdaje się że zakochuje się w wampirze. Przebrała się, Jenna spakowała jej sukienkę i podała jej kiedy ta już wyszła z przymierzalni. Zoltan wstał z kanapy i razm wyszli ze sklepu.
-Wiesz co możemy wracać.?- zapytała kiedy wyszli.
-Dobrze, chce ci sie spać.?- Lena była strasznie zmęczona, bo nie przespała prawie całej nocy, a do tego w dzień nie chciało jej się spać.
-I to bardzo. - ziewneła, poszli koło sklepu muzycznego gdzie stał samochód. Wsiedli do samochodu. Lena zapieła pasy w samochodzie było jej bardzo zimno co zauważył Zoltan i kazał jej wlożyć jego kurtke skórzaną. Odpieła pas, załozyła kurtkę i ponownie go zapieła. Ułożyła się wygodnie w fotelu i odrazu zasnęła z wczorajszego braku snu. Obudziła się w czyiś ramionach, po zapachu stwierdziła że to Zoltan.
-Gdzie jesteśmy.?-wyszeptała.
-Właśnie idę cię zanieść do twojego łóżka. Śpi.-odszeptał.
-Niech ci będzie.- wtuliła się w jego klatkę piersiową. Zaniósł ja do jej pokoju i położył na łóżku, zdjął jej buty. Usiadł na brzegu łóżka i zadzwonił do Emmy.
-Tak słucham.-odebrała do dwóch sygnałach.
-Tu Zoltan, dzwonię żeby ci powiedzieć że już wróciliśmy, żebyś się nie martwiła. Lena śpi.
-Jesteś pewien że śpi.? Ostatnio chyba ma z tym problemy.
-Tak, sam ją zanosiłem na górę, zasnęła w samochodzie. Słyszałem że ma często koszmary.?
-Tak, to prawda. Zawsze dawała radę. Może to ją teraz przytłacza. Dobra później z nią porozmawiam. Trochę się o nia martwimy, chociaż juz jest dorosła. Mógłbyś dopilnować żeby jednak spała.?
-Oczywiście.
-A i dzisiaj nie wrócimy, więc jakby jeszcze pytała gdzie jesteśmy. To powiedz że zostajemy w dzień w Romatechu. Do jutra.
-Okej. Narazie.- odłączył się i podszedł do Leny, zdjął jej jego skórzaną kurtkę, a ta wymamrotała.
-Nie musiałeś do niej dzwonić. Słyszałam wszystko.
-Wiem, ale chciałem żeby wiedziała że nic ci nie jest.
-Taka odpowiedź mi odpowiada.-otworzyła oczy.-Muszę się wykompać.-wstała i weszła do łazienki potykając się. Tam jakoś się umyła, nawet nie próbując się rozbudzić. Ubrała koszulę i wyszła. Zoltana już nie było jak wróciła więc zgasiła lampkę i poszła spać. Sny jednak powróciły, chociaż się o nie nie prosiła jak zeszłej nocy. Znowu nie wiedziała że krzyczy dopóki ktoś nie zaczął nią potrząsać. Obudziła się i krzyknęła z przerażenia, potem dostrzegła że to Zoltan więc się uspokoiła.
-Przestraszyłeś mnie.!-krzyknęła, zaczęła łapać szybko powietrze.
-To ty mnie przestraszyłaś tym krzykiem. Lena, uspokój się.-powiedzial widząc że ma problemy z oddychaniem. Po chwili oddychała już normalnie. Złapała się za jego ramiona żeby nie upaść na łóżko.
-Ja..ja sory za te krzyki. Która jest godzina.?
-Nie ma za co. Jest kilka minut przed 23.-puściła jego ramiona i upadła na poduszki.
-Spałam niecałą godzinę, a teraz odechciało mi się.
-Wiesz musisz spać.-oświadczył stanowczo.
-Ale może ja nie chce spać.-oświadczyła groźnie.
-Nie że nie chcesz, tylko się boisz.-popatrzył na nią z troską, przez co jej serce zmiękło. Nic nie odpowiedziała.-Zostanę z tobą.-położył się po drugiej stronie łozka.
-Co.? Nie możesz.!- zdnerwowała się.
-Cicho.-skarcił ją.-Mogę, a teraz się połóż.- po kilku sekundach położyła się i przykryła kołdrą, leżała na plecach.
-Dlaczego to robisz.?- zapytała po chwili.
-Bo się martwię o ciebie.-odpowiedział cicho.
-Dlaczego.?
-Bo mi na tobie zależy.-nie mogła w to uwierzyć, zależało mu na niej. Zrobiło jej się ciepło. Odnalazł jej dłoń w kołdrze i uścisnął, ona także. Przybliżyła sie do niego, a on ją objął ramionami. Leżeli tak przez chwilę kiedy Lena nie powiedziała.
-Mi też zależy na tobie.- wyszeptała, a Zoltan pocałował ją w czoło. Przytuliła sie do niego potem jej oddech był równomierny co oznaczało że zasnęła.
Kiedy otworzyła oczy, poczuła że Zoltan nadal obejmuje ją ramionami a ona jest do niego przytulona.
-Która godzina.?-zapytała.
-Piąta.-pocałował ją w czoło.-Śpi jeszcze.
-Nie mogę, czuje że się już wyspałam. Chyba nigdy tak nie spałam od pięciu lat.-szepnęła.
-To chyba dobrze.-uśmiechnął się.
-Dziękuje.-Spojżła na jego usta, chciała go pocałować. Przybliżyła swoją twarz i ich usta dzieliły już tylko milimetry. Jednak on przejął inicjatywę i ją pocałował.Przewrócił ją na plecy i teraz był u góry na niej. Przestał całowac jej usta i zjechał do szyji. Lena wstadziła mu ręke we włosy. Znowu zaczął lekko całowac jej usta, które były takie słodkie. Objął ją w talii i przysunął się bliżej. Długo się tak całowali, aż Zoltana nie poczuł że śmiertelny sen nadchodzi, jeszcze szybko ją pocałował i teleportował się do siebie.