-A ja jestem Magdalena MacKay.- zapomniała się na chwilę jak się oddycha i utonęła w jego oczach.
-No to bardzo mi miło.- odpowiedział patrząc jej nadal prosto w oczy, jego akcent był cudowny. Jednak za długo się na niego nie patrzała stojąc z boku, bo Angus zwrócił uwagę na jej spodnie i żeby nie zauważył że ona też się zabezpieczyła odwróciła się lekko.
-Jak widać nie tylko ja nie posłuchałem Emmy, na cmentarz Leno, na cmentarz zabierasz sztylet. Jak my cię wychowaliśmy.- tu razem z Romanem zaczęli się śmiać.
-Jestem porządnie wychowana, a jeżeli tak nie sądzisz. To tylko i wyłącznie twoja wina.- odparowała mu, a ten przestał się śmiać, natomiast Zoltan dołączył się do Romana i teraz nie można było ich powstrzymać.
-W takim razie jesteś porządnie wychowana bo ja cię wychowywałem.- powiedział Angus.
-To właśnie chciałam usłyszeć.- na twarzy Leny pojawił się usmiech, zaraz zastąpiony miną zwycięscy.
-Jeżli Roman mi nie powie zrobi to Zoltan. Prawda.?- tu skierowała swoje śliczne zielone oczka na jego twarz. Wyglądał jakby mu ktoś zdzielił w twarz, chciał cos powiedzieć, ale nie mógł nic wykrztusić. Tak jakby był w jakimś amoku.
-Nie nic ci nie powie. Nikt ci nic nie powie dopóki nie będziesz bezpieczna.- odparł stanowczo jej ojciec.
-I nic cię nie skłoni żebyś mi coś powiedział.?
-Nie.
-Jeszcze zobaczymy.- odparła wyniośle i juz chciała wyjść kiedy Angus ją zatrzymał.
-Czekaj, mieliśmy ci coś przekazać.- odwróciła się i zrobiła obrażona minę.
-No słucham.
-Masz zadanie. Dlatego tutaj jest Zoltan. Potrzebuje więcej ochrony w dzień.
-Przecież sam mówiłeś że ja również potrzebuje ochrony.
-To prawda, ale będziesz z innymi ochroniarzami. A w nocy sam Zoltan się zadeklarował że będzie cię ochraniał. Sam nam pomagał jak mieliśmy kłopoty. Jest wyszkolony tak samo jak my i ty, a nawet lepiej.- dokończył jej ojciec, a ona zrozumiała że on próbuje ja chronić. Większość wampirów jest teraz w terenie, a ona sama potrzebuje ochrony zwłaszcza w nocy kiedy wampiry nie śpią.Jest w niebezpieczeństwie.- Nikt oprócz naszych nie będzie wiedział gdzie będziesz, czyli w Budapeszcie. Obiecuje.
-Obiecujesz.?
-Tak.
-Zgoda.- szepnęła na tyle żeby usłyszeli i nie patrzala nikomu w oczy. Angus się uśmiechnął.- Kiedy będę musiała się tam przenieść.?
-Jak Zoltan będzie wracał do siebie. Czyli za kilka dni.- odetchnęła z ulgą, przynajmniej będzie mogła się z wszystkimi zobaczyć.
-To już mogę iść.?
-Tak później podpiszemy wszystkie papiery. Zawołaj mamę.
-Okej, pa.
-Narazie.- odpowiedzieli chórem, ale i tak poczuła że Zoltan mówi to inaczej i równiez patrzy na nią inaczej, aż ją ciarki przeszły.
Jej myśli krążyły w krytycznym położeniu. Nie raz w śnie widziała te twarze. Musi jej wkońcu narysować. To ich twarze. Zapamiętała je. Nie wie dlaczego nikomu o tym nie powiedziała. Teraz to było najważniejsze, nikt nie wie o tym że ich pamięta. I dobrze. Przynajmniej nie będą podejżewali że coś kombinuje. Była już północ i chciało jej się spać. Skierowała się do stołówki gdzie do grona dołaczyła Radinka.
-Mamo, tata cię woła.-Emma się pożegnała i wyszła ze stołówki. Lena zajęła jej miejsce.
-Co tam u ciebie kochanieńka.?- zapytała Radinka.
-Właśnie dostałam pracę.- gdy to powiedziała na prawdę to przyjęła do wiadomości i poczuła szczęście. Dość szkoły, zajęć, a najważniejsze to brak nauki na egzaminy.
-To wspaniale.-zawołały obie kobiety.-Dostałaś juz jakieś zadanie.?-Shanna spojżała na nią.
-Właściwie to tak. Narazie nie mogę być detektywem, ale o tym później. Teraz będę dziennym strażnikiem Zoltana w Budapeszcie.- szybko oświadczyła.
-A dlaczego nie możesz od razu zostać detektywem.- Lena nie wiedziała jak ma to wyjaśnić, podejżewała że tata nie chce żeby teraz wszyscy się o tym dowiedzieli, musiała coś wymyśleć.
-Yyy..Zoltan potrzebował więcej strażników, bo jeden jest w terenie. A skoro się o mnie boi, bo się nie oszukujmy że gdybym już w wieku piętnastu lat nie umiała walczyć, nie pozwoliłby mi ćwiczyć. Teraz ma szanse mnie wypróbować.
-I dobrze, lepiej by było gdybyś się nie narażała.-skomentowała Radinka z madczyną opiekuńczością.
-Może i tak, ale już w wieku piętnastu lat. Potrafiła pokonac Robbego i Davego. Taki wyczyn.
-Tak, ale jak się przy tym zmęczyłam.- zakończyła Lena.
-Magdaleno a podoba ci się to że będziesz mieszkała w Budapeszcie.?-zagaiła Radinka.
-Myślę że może mi się spodobać. Szkoda że nie będę mogła z wami dłużej zostać. Długo mnie tu nie było i zaczęłam juz to odczuwać.
-My też już to odczuwalismy, brak nastolatki, tej która potrafiła rozśmieszyć całe gorono. No ale może z niej coś pozostało, wkońcu już nie jesteś taka młoda. Niedługo dwudzieste pierwsze urodziny.
-Tak.- zmieniła temat.-A tak zmieniając temat. Ile ten Zoltan ma lat.?
-Roman mi mówił że jest kilka lat od niego młodszy, czyli gdzieś ponad 600.
-Aha. Ale mi chodził ile lat miał jak go przemieniono.?
-Aaa..czekaj chyba 24 lata. A czemu pytasz.?
-A tak się chciałam zapytać.- miała nadzieje że Shanna nie będzie się dopytywać jednak to nie było jej dane.
-Wiesz Zoltan to bardzo fajny mężczyzna.- Shanna na pewno kryła jakąś intrygę.
-Nie, nie wiem niestety. Dopiero co go dzisiaj poznałam.
-Możesz mi wierzyć.
-No to ci wierze.- uśmiechnęła się do niej.
-I jest bardzo przystojny.-kontynłowała Shanna i to ją sprowadziło na właściwy tor, czyżby chciała znaleźć dla niej miłość.
-No może jest.- odpowiedziała beznamiętnie żeby nie mówić więcej. Tak naprawdę Zoltan był przystojny i miał niesamowite oczy w kształcie podobnym do migdałów.
-A jakie ma śliczne oczy w kształcie..-Shanna nie dawała za wygraną.
-..migdałów.-dokończyła Magdalena i poczuła że się czerwieni.
-Ooo zauważyłaś.- Shanna udawała lekkie zdziwienie.
-Dzięki że mnie podpuszczasz Shanno.- powiedziała z uśmiechem dwudziestolatka.
-Nie ma za co. Zawsze do usług.- roześmiały się. Wróciła Emma, widzać było że jest napięta. Lena wiedziała o co chodzi i miała nadzieje że to nie ona będzie musiała to każdemu tłumaczyć.
-Czy coś się stało mamo.?-zapytała, Emma usiadła a z jej oczu popłynęła łza, jedna, pojedyńcza łza.
-Nie martw się kochanie, wszystko będzie dobrze. Tylko ja nie mogę w to uwierzy co się stało. My musimy cię ochronić inaczej się nie da. Nie możesz niczego robić sama. Zrozumiałaś.?-popatrzała na córkę.
-Oczywiście mamo, ale zrobię to tylko dla was, nie dlatego że się boję.- odpowiedziała spuszczając głowę.
-Ty się nigdy nie bałaś nikogo. Gdybyś mogła to już by cię tu nie było. Zrobiłabyś wszystko żeby ich znaleźć. Tak samo jak ja.
-Wiem, tata mi mówił. Ale tym razem nie będę sama działała. Obiecuję nigdzie się nie ruszę bez ochrony. Ale mogłabym iść teraz pograć w koszykówkę z Sofią i Constantinem.?
-Jasne idź, ale chyba nie w tych butach.?-spojżała na nią. Magdalena podeszła i szepnęła.
-Zdejmę je. Jakby co Shanna nie wie bo jej nie mówiłam. Jak chcesz to jej powiedz, nie będę miała tego za złe mamo.- usciskała swoją mamę i wyszła przez szklane drzwi do ogrodu za Romatech, gdzie Sofie starszy brat uczył różne sztuczki z piłką do kosza.
-Mogę z wami pograć.?- zawołała i pobiegła w ich stronę.
-Lena, tak zagraj z nami.!-zapiszczeli. ściągnęła buty i teraz na bosaka biegła z piłką w stronę kosza. Pomogła małej Sofii wspiąć się na góre i obie wrzuciły piłkę w obręcz.
-Ej to nie fair. Was jest dwie, a ja jestem jeden.- Tino nie był zadowolony.
-Ale ja jestem mała a ty duży.-odparowała słodkim głosikiem Sofia.
-Dobrze, spokój. Może jesteście głodni.?- Lene chciało się śmiać, przez zachowanie dzieci Draganesti. Zakrzyczeli że tak.
-To idźcie, ja zaraz przyjdę do was.- została patrzała jak idąc rodzieństwo się drażni nawzajem idąc do stołówki. Uwielbiała te dzieci. Zaczęła odbijac piłkę, myśląc o jej życiu. Za kilka dni ma się przenieść do Zoltana Czakvara. Nie wie jak tam jest, trochę sie obawiała. I nie tylko zmiany otoczenia, ale także dlatego że można by powiedziec, sam obiekt czyli Zoltan, zrobił na niej duże wrażenie.
-O matko co się ze mna dzieje, chyba zwariowałam.- mruknęła do siebie jednak nie podejżewała że ktoś ja obserwuje.
-Zależy jak na to patrzeć, według mnie jesteś normalna.-podskoczyła kiedy usłyszała właśnie jego głos. Stał za nią. Odwróciła się. Opierał sie o barierkę.
-Przestraszyłeś mnie.- rzuciła ostro.
-Nie chciałem, tak wyszło. Przepraszam. Czemu mówiłaś że zwariowałaś.?- dopytaywał się.
-Bo tak uważam.- odpowiedziała.
-Nie sądze.- na jego twarzy pojawił sie uśmiech.
-Czemu.?- jej usta drgnęły w kąciku co on dostrzegł.
-Bo napewno nie zwariowałaś.- czyżby się z nia droczył.
-Taka odpowiedź mnie nie zadowoliła.-podniosła dumnie brodę.
-Jak mi przykro.- zrobił minę szczeniaczka, a ona nie wytrzymała i sie roześmiała. Jej śmiech ożywił w jakiś sposób jego duszę. Podziwiał ją, otwarcie broniła swoich przekonań. A do tego była bardzo piękna. Zielone oczy, proste złociste włosy, długie nogi i zgrabny tyłek. Tak temu przyjżał się bliżej.
-Mi bardziej. Muszę iść. Jestem śpiąca.- powiedziała szybko bo jej się przyglądał, a ona czuła jak jej całe ciało pokrywa gęsia skóra.
-Właściwie też chciałem wracać do kamienicy. Mogę cię zabrać.- podszedł do niej.
-No wiesz, czemu nie. Tylko poczekaj chwilę powiem mamie że już wracam i pożegnam się z Sofią i Tinem.
-Dobra to ja tu poczekam.- usiadł na ławce, a Lena pobiegła na bosaka do stołówki. Piękna i uparta, pomyslał. Nadal czuł jej perfumy. Chyba on sam zwariował. Przecież to śmiertelniczka, nie będzie chciała kogoś takiego jak on. Wyszła ze stołówki i podeszła do ławki, usiadła na nią, a jego uderzył zapach krwi AB Rh-. Musiał coś zjeść, głód dawał o sobie zanać. Załozyła buty i oznajmiła.
-To co. Ja juz jestem gotowa.- spojżała na niego z uśmiechem.
-Tak, ja też.- wstał, ona również. Przyciągnął ją do siebie delikatnie. Nie opierała się. Złapał ją w talii, a ona objeła go za ramiona.
-Boisz się.?-zapytał.
-Teleportacji, nie, ale czasami jest obawa że gdzieś po drodze się zgubię.
-Nie to miałem na mysli, trzymaj się mnie mocno.-oznajmił.
-To co miałes..-nie dokończyła bo zalała ją ciemność.
środa, 26 lutego 2014
poniedziałek, 17 lutego 2014
Rozdział IV
5 lat później.
Z cmentarzu wracała właśnie trójka ludzi, dwie kobiety i jeden mężczyzna w kilcie. Niektórzy mogliby pomyśleć że to przyjaciele, albo kuzynostwo. Jednak tymi osobami byli nie kto inny jak Emma, Angus i Magdalena MacKay, która przyjęła nazwisko przybranych rodziców. Otóż dzisiaj jest piąta rocznica śmierci biologicznych rodziców Leny, dlatego cała trójka przyjechała, a raczej teleportowała się do Nowego Yorku. Długo już nie byli w Stanach, a zwłaszcza Lena która była pochłonięta nauką, i zamierzali odwiedzić przyjaciół. Można by pomyśleci że czas bardzo szybko zleciał. Po wakacjach pięć lat temu Lena wprowadziła się do zamku w szkocji i to tam się uczyła, ponieważ jej przybrani rodzice uważali że nie zdradzi ich sekretu. Lena ukończyła najpierw akademię sztuk pięknych w Edynburgu, następnie wydział kryminalistyczny na rozszerzonym poziomie. Regularnie ćwiczyła nie tylko sztuki walki, ale także grę na skrzypcach i fortepianie. Aktualnie jej nauka skończyła się w ten czerwiec z najwyższymi stopniami. Już od dawna było ustalone że po ukończeniu szkoły Lena dołączy do firmy MacKay UOD. Weszli w las obejżeli się czy nikogo nie ma, Angus złapał Lenę i z Emmą teleportowali się do Romatech Indrusties. Przywitał ich już naprawdę duży, rozbrykany, z anielskimi blond włosami Constantin.
-Część ciociu Emmo i wujku Angusie.- uściskał ich i zawołał.- Lena?!- rozpoznał ją i rzucił jej się w ramiona.- Tęskniłem, gdzie byłaś przez cały czas.?- zapytał z lekką urazą, ponieważ Lena od dawna już nie odwiedzała Draganestich.
-Ja też tęskniłam i to strasznie. Ale musiałam zdać egzaminy na studiach i się uczyć. Teraz kiedy nie muszę codziennie chodzić do szkoły będę cię częściej odwiedzać. Obiecuje.- młody uśmiechną się i stukneli się pięściami. Wtedy przybiegła Sofia krzycząc z daleka, co wszystkich trochę rozśmieszyło.
-Wujku Angusie, ciociu Emmo, Lena. Jesteście.- Mała wskoczyła na Magdalenę a ta zachwiała się na swoich czarnych szpilkach.- Tęskniłam. Dlaczego jesteś taka duża.?
-No mam na sobie wysokie buty, a pozatym dużo urosłam. Ale jaka ty już jesteś duża i śliczna.- mała Dragenesti zaczeła się śmiać, potem wskoczyła w ramiona Emmy.
Z daleka usłyszeli głos, chyba wściekłej Shanny Draganesti.
- Sofia, Constantino. Gdzie jesteście.? Jezu, dopomóż co za dzieci.- Lena zaczęła się śmiać, a Shanna zmaterlizowala się koło nich.
- O tu jesteście.- popatrzyła groźnie na dzieci.-Nie uciekajcie mi więcej.-dzieciaki zaczęły chichotać co rozluźniło Shannę. Następnie spojżała na Lenę.
-Lena, jak ty wyrosłaś. Ale się z ciebie kobieta zrobiła...
-..która właśnie skończyła studia z najlepszymi wynikami- wszedł jej w słowo Angus z dumnie uniesioną piersią.
- Ojeju, jak to cudownie. Gratulacje!- wykrzyczała Shanna.
- Tato.!- spojżała na Angusa, który się uśmiechał.- To narazie miała być tajemnica.- Z tym że Lena zaczęła się do swoich rodziców zastępczych wyszło tak że Lena miała koszmary tuż po wprowadzeniu się do zamku i kiedy w nocy zawsze do niej szybko przybiegali, raz powiedziała do nich "Mamo, Tato nie zostawiajcie mnie". To bardzo ich ucieszyło i tak juz zostało.
-Dlaczego tajemnica, przecież nikomu nie powiem, oprócz tych których znamy.- posłała im najsłodszy uśmiech.
- Wiesz co dzięki tato.
-Nie ma za co.- Angus się zaśmiał.
- Nie stójcie tak tylko chodźcie do stołówki, Lena coś niech zje bo jest strasznie blada.
-Okej.- ruszyli za Shanną. w stołówce nikogo nie było co oznacza że skończyła się zmiana śmiertelików i wampiry biorą się do dzialania. Lena wzięła sobie sałatkę i ciasteczka dla Sofii i Tina. Od razu się na nie rzucili.
- No to opowiadaj Lena, co teraz będziesz robić.- zagadnęła Shanna.
- No jak to co. Jestem zaciętą wojowniczką i artystką, która skończyła szkołę sztuk pięknych i kryminalistkę. To jasne że będę teraz pracowała jako detektyw w MacKay UOD. Prawda.?- tu swe śliczne oczka zwróciła ku Angusie.
- Oczywiście, przeciez musze mieć zdolną córkę w swoim zespole. Jak na śmiertelniczkę, nawet w wieku piętnastu lat udało jej się rozbroić mojego pracownka, który do tego jest wilkołakiem. Jak powiedziałem że to Lena będzie im ratować tyłki nie żartowałem. Dobra teraz idę do biura ochrony, później jeszcze przyjdę.
- Poczekaj tato, idę z tobę.- potem zwróciła się do Shanny.- Bardzo cię przepraszam ale chcę zobaczyć wszystko dokładnie. Może mama ci opowie co u mnie i jak tam nauka szła, a i o moich nastoletnich podbjach, bo w dorosłym życiu nie miałam.- tu zaczęła się smiać, a pytanie Sofii na dobre ją rozśmieszyło.
-Mamusiu,a co to są nastoletnie podboje.- wszyscy ryknęli śmiechem, nawet Angus. Następnie poszła z nim do biura ochrony. W której siedział Freemont, młodszy brat Phineasa McKinneya, którego kiedyś Lena pozała. Jak weszli wstał i przywitał się z Angusem oraz Magdaleną.
-Wszystko wporzątku.?- spojżał na monitory.
-Tak szefie. J.L Wang robi obchód. Zaraz tu powinien być.
-A gdzie jest Roman.?
- W swoim gabinecie. Zoltan Czakvar u niego jest.
-Zoltan.?
- Tak, Zoltan Czakvar.
- Dosyć długo go tu nie było z tego co wiem.- zdziwił się.
-Tak jak mnie tu długo nie było. Tato, kim jest ten Zoltan.?- zapytała Lena robiąc sobie kawę.
-Zoltan Czakvar, przywódca klanu środkowo europejskiego. Nie pamietasz kiedyś ci o nim mówiłem.- popatrzyl na nią.
-Musiałam zapomnieć. -popatrzyła na Fremonta.- Też chcesz.?
-Jasne.
-Dobra, ja tam idę. Musze coś jeszcze omówić z Romanem. Jak wypijesz kawę, przyjdź do jego gabinetu.- wychodził juz z biura.
-Okej.- wykrzyknęła.
Wypiła kawę i chwilę pogadała z Freemontem.
-I co ukończyłaś.?
-Szkołę sztuk pięknych w Edynburgu i kryminalistykę w innej uczelni. A ty.?
-Ja zdałem magisterkę, ale to juz było ze dwa lata temu. Teraz już nie pracuje na zmianach.
-A tak, pamiętam jak raz zakuwałeś. A twój brat cie potem przepytywał. Z Connorem i Dougalem się tak wtedy uśmieliśmy.
-Tak tez to pamiętam, ale wtedy dopiero zaczynałem. Długo cię tu już nie było.
-To prawda, tęskniłam za Nowym Yorkiem. Teraz skończyłam szkołę więc mogę tutaj dłużej posiedzieć.- uśmiechnęła się.- Wiesz co ja chyba będę już lecieć, bo jeszcze ojciec się wkurzy. Do zobaczenia.
-Narazie.- odwzajemnił uśmiech.
Przeszła przez korytarz, spotykając pare osób jak Radinka, Georgi, którzy jej gratulowali i mówili że wypiękniała. Jednak tutaj wiadomości szybko się rozchodzą. Weszła do gabinetu, jak widać niezauważona bo się tego nauczyła,należącego do Romana Draganesiego nie widziała ich twarzy ale ktoś mówił ze słodkim głębokim węgierskim akcentem.
-Widzieli ich. Tak jak mi opisywałeś, a pozatym Connor też ich widział. Wiesz że teraz twoja córka nie jest bezpieczna. Oni chcą ją zabić. Lady Pamela i Michał słyszeli jak rozawiają o niej jeszcze po starym nazwisku Blackwell, pradwa.?- kiedy Angus kiwnął kontynłował.- Wczoraj o tym słyszeli , więc pewnie niedługo dadzą ci znać. Angus twoja córka nie jest juz bezpieczna i nigdy nie była, a ty o tym wiesz. Dopóki nie złapiemy tych którzy chcieli zabić jej rodziców i nie zabijemy ich, ona będzie w niebezpieczeństwie. Powtarzam też że to sa Rosjanie, a oni nie odpuszczają, tak jak to było z Shanną czy Emmą. Musimy ich zabić.
-Nie wy tylko ja.- odparła cicho Lena ze złością, w ciemności niewiele widziała, ale zauważyła że się odwrócili.
-Lena, spokojnie. Jak się tu dostałaś.?- zapytał Angus
-Przyszłam i otworzyłam drzwi. Dlaczego nikt mi wcześniej o tym nie powiedział.?
-Kochanie, tylko spokojnie. Ja też dowiedziałam się dopiero teraz.
-Ja chcę wiedziec kim oni są. Roman ty na pewno wiesz. Powiedz mi bo tata nigdy w życiu mi nie powie.
-Ja...
-Roman nie mów jej. Nie może się dowiedzieć kto to jest, nie dasz sobie rady.
-A właśnie że dam, już jak miałam piętnaście lat potrafiłam pokonac Davego, czemu teraz sobie nie mam dać rady. Ja już jestem dorosła. Moim zadaniem jest pomścić rodziców.
-Teraz to gadasz jak twoja matka, kiedy ją pozałem.- tu Roman zachichotał.- Nie pozwolę ci walczyć sama Magdaleno.
-Ja i tak będę walczyć. Nie po to się latami szkoliłam.
-Widać że to twoja córka Angus, zacięta wojowniczka. Nabrała twoich nawyków.- powiedział mężczyzna z pięknym węgierskim akcentem. Kontynłował.-Oh wybacz moja droga. Jestem Zoltan Czakvar.
-Sory, ale nic nie widzę.- tu zapaliła światło. I jej oczom ukazał się pistolet ojca.
-Tak, fajnie. Nawet jak idziemy na cmentarz i odwiedzamy rodzinę bierzesz ze sobą pistolet.- tu jęknęła zrospaczona.-Sztylet nie wystarczył.?
-Nay.- odpowiedział ojciec. Potem jej uwagę zwrócił mężczyzna, po dwudziestkce, ciemne włosy, blada cera i te piękne złote oczy w podobnym do migdałów kształcie. Był idealnie zbudowany i co zabawne przyglądał jej się z nieskrywanym zainteresowaniem. Czyli to zapewne musiałbyć Zoltan Czakvar, przywódca klanu wampirów ze wschodniej części europy.
Z cmentarzu wracała właśnie trójka ludzi, dwie kobiety i jeden mężczyzna w kilcie. Niektórzy mogliby pomyśleć że to przyjaciele, albo kuzynostwo. Jednak tymi osobami byli nie kto inny jak Emma, Angus i Magdalena MacKay, która przyjęła nazwisko przybranych rodziców. Otóż dzisiaj jest piąta rocznica śmierci biologicznych rodziców Leny, dlatego cała trójka przyjechała, a raczej teleportowała się do Nowego Yorku. Długo już nie byli w Stanach, a zwłaszcza Lena która była pochłonięta nauką, i zamierzali odwiedzić przyjaciół. Można by pomyśleci że czas bardzo szybko zleciał. Po wakacjach pięć lat temu Lena wprowadziła się do zamku w szkocji i to tam się uczyła, ponieważ jej przybrani rodzice uważali że nie zdradzi ich sekretu. Lena ukończyła najpierw akademię sztuk pięknych w Edynburgu, następnie wydział kryminalistyczny na rozszerzonym poziomie. Regularnie ćwiczyła nie tylko sztuki walki, ale także grę na skrzypcach i fortepianie. Aktualnie jej nauka skończyła się w ten czerwiec z najwyższymi stopniami. Już od dawna było ustalone że po ukończeniu szkoły Lena dołączy do firmy MacKay UOD. Weszli w las obejżeli się czy nikogo nie ma, Angus złapał Lenę i z Emmą teleportowali się do Romatech Indrusties. Przywitał ich już naprawdę duży, rozbrykany, z anielskimi blond włosami Constantin.
-Część ciociu Emmo i wujku Angusie.- uściskał ich i zawołał.- Lena?!- rozpoznał ją i rzucił jej się w ramiona.- Tęskniłem, gdzie byłaś przez cały czas.?- zapytał z lekką urazą, ponieważ Lena od dawna już nie odwiedzała Draganestich.
-Ja też tęskniłam i to strasznie. Ale musiałam zdać egzaminy na studiach i się uczyć. Teraz kiedy nie muszę codziennie chodzić do szkoły będę cię częściej odwiedzać. Obiecuje.- młody uśmiechną się i stukneli się pięściami. Wtedy przybiegła Sofia krzycząc z daleka, co wszystkich trochę rozśmieszyło.
-Wujku Angusie, ciociu Emmo, Lena. Jesteście.- Mała wskoczyła na Magdalenę a ta zachwiała się na swoich czarnych szpilkach.- Tęskniłam. Dlaczego jesteś taka duża.?
-No mam na sobie wysokie buty, a pozatym dużo urosłam. Ale jaka ty już jesteś duża i śliczna.- mała Dragenesti zaczeła się śmiać, potem wskoczyła w ramiona Emmy.
Z daleka usłyszeli głos, chyba wściekłej Shanny Draganesti.
- Sofia, Constantino. Gdzie jesteście.? Jezu, dopomóż co za dzieci.- Lena zaczęła się śmiać, a Shanna zmaterlizowala się koło nich.
- O tu jesteście.- popatrzyła groźnie na dzieci.-Nie uciekajcie mi więcej.-dzieciaki zaczęły chichotać co rozluźniło Shannę. Następnie spojżała na Lenę.
-Lena, jak ty wyrosłaś. Ale się z ciebie kobieta zrobiła...
-..która właśnie skończyła studia z najlepszymi wynikami- wszedł jej w słowo Angus z dumnie uniesioną piersią.
- Ojeju, jak to cudownie. Gratulacje!- wykrzyczała Shanna.
- Tato.!- spojżała na Angusa, który się uśmiechał.- To narazie miała być tajemnica.- Z tym że Lena zaczęła się do swoich rodziców zastępczych wyszło tak że Lena miała koszmary tuż po wprowadzeniu się do zamku i kiedy w nocy zawsze do niej szybko przybiegali, raz powiedziała do nich "Mamo, Tato nie zostawiajcie mnie". To bardzo ich ucieszyło i tak juz zostało.
-Dlaczego tajemnica, przecież nikomu nie powiem, oprócz tych których znamy.- posłała im najsłodszy uśmiech.
- Wiesz co dzięki tato.
-Nie ma za co.- Angus się zaśmiał.
- Nie stójcie tak tylko chodźcie do stołówki, Lena coś niech zje bo jest strasznie blada.
-Okej.- ruszyli za Shanną. w stołówce nikogo nie było co oznacza że skończyła się zmiana śmiertelików i wampiry biorą się do dzialania. Lena wzięła sobie sałatkę i ciasteczka dla Sofii i Tina. Od razu się na nie rzucili.
- No to opowiadaj Lena, co teraz będziesz robić.- zagadnęła Shanna.
- No jak to co. Jestem zaciętą wojowniczką i artystką, która skończyła szkołę sztuk pięknych i kryminalistkę. To jasne że będę teraz pracowała jako detektyw w MacKay UOD. Prawda.?- tu swe śliczne oczka zwróciła ku Angusie.
- Oczywiście, przeciez musze mieć zdolną córkę w swoim zespole. Jak na śmiertelniczkę, nawet w wieku piętnastu lat udało jej się rozbroić mojego pracownka, który do tego jest wilkołakiem. Jak powiedziałem że to Lena będzie im ratować tyłki nie żartowałem. Dobra teraz idę do biura ochrony, później jeszcze przyjdę.
- Poczekaj tato, idę z tobę.- potem zwróciła się do Shanny.- Bardzo cię przepraszam ale chcę zobaczyć wszystko dokładnie. Może mama ci opowie co u mnie i jak tam nauka szła, a i o moich nastoletnich podbjach, bo w dorosłym życiu nie miałam.- tu zaczęła się smiać, a pytanie Sofii na dobre ją rozśmieszyło.
-Mamusiu,a co to są nastoletnie podboje.- wszyscy ryknęli śmiechem, nawet Angus. Następnie poszła z nim do biura ochrony. W której siedział Freemont, młodszy brat Phineasa McKinneya, którego kiedyś Lena pozała. Jak weszli wstał i przywitał się z Angusem oraz Magdaleną.
-Wszystko wporzątku.?- spojżał na monitory.
-Tak szefie. J.L Wang robi obchód. Zaraz tu powinien być.
-A gdzie jest Roman.?
- W swoim gabinecie. Zoltan Czakvar u niego jest.
-Zoltan.?
- Tak, Zoltan Czakvar.
- Dosyć długo go tu nie było z tego co wiem.- zdziwił się.
-Tak jak mnie tu długo nie było. Tato, kim jest ten Zoltan.?- zapytała Lena robiąc sobie kawę.
-Zoltan Czakvar, przywódca klanu środkowo europejskiego. Nie pamietasz kiedyś ci o nim mówiłem.- popatrzyl na nią.
-Musiałam zapomnieć. -popatrzyła na Fremonta.- Też chcesz.?
-Jasne.
-Dobra, ja tam idę. Musze coś jeszcze omówić z Romanem. Jak wypijesz kawę, przyjdź do jego gabinetu.- wychodził juz z biura.
-Okej.- wykrzyknęła.
Wypiła kawę i chwilę pogadała z Freemontem.
-I co ukończyłaś.?
-Szkołę sztuk pięknych w Edynburgu i kryminalistykę w innej uczelni. A ty.?
-Ja zdałem magisterkę, ale to juz było ze dwa lata temu. Teraz już nie pracuje na zmianach.
-A tak, pamiętam jak raz zakuwałeś. A twój brat cie potem przepytywał. Z Connorem i Dougalem się tak wtedy uśmieliśmy.
-Tak tez to pamiętam, ale wtedy dopiero zaczynałem. Długo cię tu już nie było.
-To prawda, tęskniłam za Nowym Yorkiem. Teraz skończyłam szkołę więc mogę tutaj dłużej posiedzieć.- uśmiechnęła się.- Wiesz co ja chyba będę już lecieć, bo jeszcze ojciec się wkurzy. Do zobaczenia.
-Narazie.- odwzajemnił uśmiech.
Przeszła przez korytarz, spotykając pare osób jak Radinka, Georgi, którzy jej gratulowali i mówili że wypiękniała. Jednak tutaj wiadomości szybko się rozchodzą. Weszła do gabinetu, jak widać niezauważona bo się tego nauczyła,należącego do Romana Draganesiego nie widziała ich twarzy ale ktoś mówił ze słodkim głębokim węgierskim akcentem.
-Widzieli ich. Tak jak mi opisywałeś, a pozatym Connor też ich widział. Wiesz że teraz twoja córka nie jest bezpieczna. Oni chcą ją zabić. Lady Pamela i Michał słyszeli jak rozawiają o niej jeszcze po starym nazwisku Blackwell, pradwa.?- kiedy Angus kiwnął kontynłował.- Wczoraj o tym słyszeli , więc pewnie niedługo dadzą ci znać. Angus twoja córka nie jest juz bezpieczna i nigdy nie była, a ty o tym wiesz. Dopóki nie złapiemy tych którzy chcieli zabić jej rodziców i nie zabijemy ich, ona będzie w niebezpieczeństwie. Powtarzam też że to sa Rosjanie, a oni nie odpuszczają, tak jak to było z Shanną czy Emmą. Musimy ich zabić.
-Nie wy tylko ja.- odparła cicho Lena ze złością, w ciemności niewiele widziała, ale zauważyła że się odwrócili.
-Lena, spokojnie. Jak się tu dostałaś.?- zapytał Angus
-Przyszłam i otworzyłam drzwi. Dlaczego nikt mi wcześniej o tym nie powiedział.?
-Kochanie, tylko spokojnie. Ja też dowiedziałam się dopiero teraz.
-Ja chcę wiedziec kim oni są. Roman ty na pewno wiesz. Powiedz mi bo tata nigdy w życiu mi nie powie.
-Ja...
-Roman nie mów jej. Nie może się dowiedzieć kto to jest, nie dasz sobie rady.
-A właśnie że dam, już jak miałam piętnaście lat potrafiłam pokonac Davego, czemu teraz sobie nie mam dać rady. Ja już jestem dorosła. Moim zadaniem jest pomścić rodziców.
-Teraz to gadasz jak twoja matka, kiedy ją pozałem.- tu Roman zachichotał.- Nie pozwolę ci walczyć sama Magdaleno.
-Ja i tak będę walczyć. Nie po to się latami szkoliłam.
-Widać że to twoja córka Angus, zacięta wojowniczka. Nabrała twoich nawyków.- powiedział mężczyzna z pięknym węgierskim akcentem. Kontynłował.-Oh wybacz moja droga. Jestem Zoltan Czakvar.
-Sory, ale nic nie widzę.- tu zapaliła światło. I jej oczom ukazał się pistolet ojca.
-Tak, fajnie. Nawet jak idziemy na cmentarz i odwiedzamy rodzinę bierzesz ze sobą pistolet.- tu jęknęła zrospaczona.-Sztylet nie wystarczył.?
-Nay.- odpowiedział ojciec. Potem jej uwagę zwrócił mężczyzna, po dwudziestkce, ciemne włosy, blada cera i te piękne złote oczy w podobnym do migdałów kształcie. Był idealnie zbudowany i co zabawne przyglądał jej się z nieskrywanym zainteresowaniem. Czyli to zapewne musiałbyć Zoltan Czakvar, przywódca klanu wampirów ze wschodniej części europy.
środa, 12 lutego 2014
Rozdział III
W salonie czekał na nich Angus z pochwą od katany.
-Patrzcie co znalazłem w piwnicy. Czy to twoje Lena.?- Lena kiwnęła głową, a Emma dodała:
- Lena ćwiczy juz od czterech lat. Prawda Lena.?
- Tak, trochę juz potrafię.- pochwaliła się dziewczyna
-Chcesz potem poćwiczć.?
-Jasne, ale gdzie.? I z kim.?
-W szkole. Na dworzu. I z każdym po trochu. Będziemy chcieli zobaczyć co potrafisz.
-Okej. Czemu nie. Dam radę.- uśmiechnęła się do Angusa, który odwzajemnił uśmiech
-To co zbieramy się. Masz już najpotrzebniejsze rzeczy.
-Tak, ale chcę jeszcze zabrać rolki i deskorolkę. Te co stoją na podwórku.
MacKay zabrał walizki i gitarę. Emma wzięła jej skrzypce i katanę. A Lena zabrała torbę z laptopem i torbę z aparatem i sprzętem do niego, zanim wyszli chwyciła jeszcze ładowarkę do telefonu.Wyłączyła światło i wyszła na podwórko, zamknęła drzwi na klucz. Zaniosła rzeczy do samochodu i pobiegła jeszcze po deskorolkę i rolki. Wrzuciła je do bagażnika i wsiadła do auta.
-Najpierw pojedziemy do kamienicy Romana na Upper East Side. To niedaleko. Tam zostawimy twoje rzeczy, potem teleportujemy się do Dragon Nest Academy.- oznajmiła Emma- Mogłabyś wziąść skrzypce i tam posłuchamy jak grasz.
-Dobrze. A czemu nie zostaje w szkole.
-Bo my mieszkamy w wakacje w kamienicy Romana i teraz ty tam też mieszkać, nie martw się w szkole będziemy codzinnie. A w dzień nie będziesz sama bo u Romana jest teraz Jack ze swoja żoną i dzieckiem, a także Connor z Marielle.
- Lubię Marielle. Roman mi powiedział że jest aniołem. Czy to prawda.?-spytała zaciekawiona
-Aye. Connor ją chronił przed demonem Dafaerem, który uważał ja za upadłego anioła.
-O jezu. Jeszcze kilka dni temu wierzyłabym tylko w wampiry w postaci Edwarda Cullena,a anioła w postaci Razjela z Darów Anioła.- Kiedy oboje spojżeli na nią zastanawiając się co mówi.- Chodzi mi o film "Zmierzch" i książki z serii "Dary Anioła". Dobrez nieważne muszę wam puścić filmy z cyklu Zmierzch.- uśmiechnęła się do nich. Po kilku minutah jazdy dojechali do dużej kamienicy. Angus poszedł wyłączyć alarm, kiedy go wyłączył, dziewczyny wzięły instrumenty i torby z laptopem i aparatem, resztę wziął Angus. Weszli do środka, Emma poszła od razu na klatkę schodową żeby zaprowadzić ją do pokoju. Był na drugim piętrze.
-Przez okres kiedy będziemy w Stanach będziesz tutaj mieszkała. Ten pokój kiedyś należal do wampirzycy o imieniu Pamela, spodoba ci się.- weszły do środka, w pokoju dominował kolor złoty i czerwony. Łóżko było z baldachimem, stała komoda, szafka nocna, jakaś szafa. I były drzwi do łazienki.
-Ładny.?
-Bardzo, baldachim jest piękny. Wiesz co chyba muszę sie przebrać skoro mamy ćwiczyć, a pozatym dłużej juz nie wytrzymam na tych butach.- Ściągnęła czarne szpilki. Angus się teleportował, a Lena podskoczyła.-Do tego też będę się musiała przyzwyczaić.- uśmiechnęła się. -Dobra to ja sie szybko przebiorę i możemy się tam no teleportować. Otworzyła walizkę i wzięła czarne leginsy na gumkę, szarą bluzę wkładaną z kapturem i czarne conversy. Poszła do łazienki, szybko się przebrała i umyła twarz. Włosy związła gumką w kucyka. Kiedy wyszła Angus już trzymał jej katanę, pokrowiec od skrzypiec i gitary.
-To ja lecę.- i zniknął, Lena chwyciła jeszcze swojego iphona. Emma objęła ją ramieniem i nakazała się jej mocno trzymać. Potem spowiła czerń i obie wylądowały w gabinecie, gdzie był Phil, Robby, Ian i Jack.
-Dobry wieczór.-zaćwierkotała Emma- panowie to jest Magdalena. Pewnie słyszeliście już co się stało i kto to jest, ale jeszcze nie widzieliście tej słodkiej buźki.
-Dobrzy wieczór.- powiedziała Lena.
-Cześć, jestem Phil Jones.- podał jej rękę która uścisnęła,
- Witaj- odezwał się mężczyzna z czarnymi włosami do ramion.- Jestem Giacomo, ale wszyscy do mnie mówią Jack. Miło mi cię poznać.- uścisnęła jego dłoń, a on potem ją ucałował.
-Czekaj, masz na imię jak Giacomo Casanova. Weneckie imie, bardzo ładne.
-Z tym Casanovą się nie pomyliłaś, był jego ojcem.-pierwszy szkot się zaśmiał, następnie się przedstawił.- Ja jestem Ian MacPhie. Mi także miło cię poznać.- uścisnęli sobie dłoń. Ale Lena była jeszcze w lekkim szoku.
-Jeju poznałam syna jedynej z postaci o której coś zapamiętałam.- była zachwycona. Wszyscy się zaczęli śmiać.
- No dobrze dobrane słowa. Ja jestem Robby.- uścisnęli sobie dłonie.
-Jestes Robby MacKay, prapraprawnuk Angusa.?
-Tak.
-Angus jest z resztą na dworzu.?- spytała Emma.
-Tak, są tam wszyscy. Użądzili sobie piknik, ale nocą.- Jack zachichotał.- Prawie wszyscy się zjechali.
Emma złapała Lenę pod rękę.-Chodźmy, zagrasz coś na dworzu. Wy też przyjdźcie posłuchac.
-Przecież idziemy z wami.
Poszli na dwór gdzie były porozstawiane stoły i krzesła. Krew dla wampirów i zwykłe jedzenie dla śmiertelników. Emma z Leną podeszła do jednego stolika gdzie siedziała Shanna którą Lena pamiętała, kobieta o kasztanowych włosach i blondynka.
-Dziewczyny, przedstawiam wam Magdalenę. - Emma była podekscytowana.
-Dobry wieczór.- Przez to podekscytowanie Emmy Lena nie mogła przestać się uśmiechać.
-Dobry wieczór moja droga, jestem Heather Echrape.
-O pani jest żoną Jean-Luca Echrape tego projektanta.?
-Tak.
-A ja jestem Darcy Erickson. Miło mi.
-Mi również- odpowiedziała.
-Cześć Lena i jak tam po pogrzebie rodziców.- powiedziała Shanna i ją przytuliła, Emmie sopchmurniała mina bo myślała że Lena się znowu rozpłacze, jednak tak się nie stało.
-Ja..ja myślę że już lepiej. Dzięki Emmie i Angusowi było lepiej.- uśmiechnęła się- Oni by nie chcieli żebym płakała i się użalała nad sobą.
-My tez tego nie chcemy.- dodała Emma.- A pozatym mamy dla was nową wiadomość. Razem z Angusem zostaniemy rodzicami zastępczymi dla Magdaleny. Czy to nie wspaniale.?- dziewczyny zaczęły im gratulować, a po Lenę przyszedł Angus, który tez chciał się pochwalić adoptowana córką.
-Chcesz poćwiczyć teraz.- zapytał jej
-O tak, byłoby super.
- Ale co poćwiczyć.?-zapytała sie Shanna.
- Lena od czterech lat trenuje szermierkę i walkę na miecze. -oznajmił Angus z dumą w głosie.
-No kto by pomyślał. Musimy to zobaczyć.
Kiedy wszystkie dzieci zostały odesłane do swoich mam Angus z kilkoma szkotami, a także Roman, Jack, Phil i jeszcze kilka osób zebrało się na trawie.
-Dlaczego was tak dużo.?- na to szkoci zachichotali z tym ich śmiesznym akcentem.
-A dlaczego nie.?
-No dobrze, to który pierwszy.?
-Może ja pierwszy.?- zapytał chłopak, pewnie ma jakieś dziewietnaście lub dwadzieścia lat.
-Dobra Davy, tylko nie bądź zbyt ostry.- oznajmił Angus.
-To drugie chyba miało być do mnie.- oznajmiła Lena i to z pewnościa poprawiło jej humor, zaczęła się smiać. Odeszli kilkanaście matrów dalej, Lena się ustawiła w odpowiedniej pozycji, jak zauważyła Davy, zrobił tak samo. Zaczęli się okrążać, trochę to trwało i była już trochę zniecierpliwiona więc zaatakowała pierwsza serią uderzeń, prawie wszystkie odparowywał, te inne potem trafiały w powietrze. Potem on zaatakował, oddała mu pieknym za nadobne i tak przez cały czas, albo on atakował, albo ona. Wkońcu się wytężyła i jednym uderzeniem wyrwała mu miecz z ręki, pewnie nie trzymał miecza mocno, który poleciałkilka metrów dalej. Dwoma susłami znalazła się przy mieczu, a potem spostrzegła że Davy patrzy na nią z otwartymi ustami. Inni mi się przyglądali ze zdziwieniem, a inni z zachwytem tak jak Angus. Ładnie się ukłoniła, oddała spowrotem miecz Davemu i wróciła do reszty mężczyzn.
-To kto teraz.?-Każdy się na siebie patrzał.
-Robby ty idź.- oznajmił Angus.
Tym razem Lena od razu zaatakowała i nie bawiła się w kółeczka. Było jej bardzo ciężko bo teraz walczła ze szkockim wojownikiem. Za każdym razem udało jej się odparowywać z trudnością i chodź już się strasznie męczyła. Była pewna że to on wygra i bardzo niewiele mu do tego brakowało. Momentalnie się odsunęła i resztkami sił zrobiła przeżut i kopnęła w Robbego miecz który upadł. Sama nie mogła w to uwierzyć i otworzyła usta ze zdziwienia. Czuła że się spociła i musiała coś zjeść bo robiło jej się trochę słabo. Odwróciła się do pozostałych, i tak jak przypuszczała mieli takie same miny jak ona przed chwilą. Podeszła do Angusa.
-Dobrze się czujesz.?- zapytał widząc jej twarz
-Wszystko będzie dobrze tylko nic nie jadłam i trochę mi słabo. Muszę coś zjeść.
-Okej, tylko napewno coś zjedz.- odpowiedział z opiekuńczością, ponieważ dziewczyna za dużo nie jadła od pogrzebu rodziców. Odchodząc nastolatka usłyszała jeszcze słowa Robbego.
-Ale jak ona to zrobiła.? Przecież...- tu urwał bo wszyscy się zaczęli śmiać.
-Dziewczyna jest zdolna i chyba bardzo szybko się uczy.
-Robby, piętnastolatka cię pokonała.!- Phineas sie zaśmiał.
-Nie martw się, ciebie też by pokonała. Tak samo jak mnie i Davego.- tu na niego spojżał, a ten oznajmił.
-Nie wieżę, tyle pracy żeby stać się alfą, a tu piętnastolatka cię pokonuje. -zaczął się śmiać.
-Haha.-zaśmiał się Phineas.-Tyle pracy. Chłopie dali ci się naćpać i odkryć swoje ja.-wszyscy zaczeli się śmiać, a Davy zmarszczył nos.
-Tak, widać że użyła także dużo sprytu.- powiedział Roman.-Wiedziała że z Robbym nie wygra i nie wyrwie mu miecza tak jak Davemu, więc musiała coś wymyślić.
-I wymyśliła doskonale. Weźcie się za siebie, albo niedługo to ona będzie wam ochraniać tyłki.- dodał Angus i się zaczął śmiać.
Lena podeszła do stolika gdzie siedziała Emma.
-Chodź, zjesz coś.- dziewczyna usiadła, a przybrana matka nałożyła jej na talerz kilka kanapek i krakersów serowych, nalała jej jeszcze soku do szklanki.- Lena to było cudowne.! Pokonałaś dwóch wyszkolonych wojowników.!- zapiszczała.
-Tak, ale się nieźle zmęczyłam.- zjadła kanapkę i popiła ją sokiem.
-Jeszcze się słabo czujesz.?- zapytała patrząc na nią opiekuńczo.
-Już lepiej, zjadłam i przestało mi być słabo.- uśmiechnęła się do kobiet przegryzając krakersy.
-To dobrze, jak zjesz to możesz coś zagrać.?- kiedy dziewczyna kiwnęła przyjaźnie głową, Emma i reszta obecnych kobiet zapiszczała przyjaźnie. Po posiłku, to Emma pomogła wyjąć nuty i skrzypce z pokrowca. Lena ułożyła sobie skrzypce między szyją a barkami przeciągnęła kilka razy po strunach i zaczęla grać. Muzyka rozniosła się po całym podwórku, rozmowy od razu ucichły i speszona Magdalena przestała grać.
-Lena, graj dalej nic się nie dzieje.- poprosiła ja Emma.
-Dobrze.- wzięła kilka głębokich wdechów i zaczęła od nowa. Muzyka poleciała z lekką gracją i z wielką pasją. Zagrała balladę, którą zawsze grała tylko rodzicą, pod koniec poczuła że gra to odpowiednim osobą, swojej nowej rodzinie. Po skończeniu zwróciła oczy na Emmę, i się wzruszyła bo ta płakała raczej ze szczęścia. Usłyszała klaskanie i dopiero wtedy się otrząsnęła. Angus za nią stał i klaskał chyba najgłośniej ze wszystkich. Lenie poleciała łezka, a Emma zaczęła się śmiać.
-Lena nie płacz, wystarczy że ja sie rozpłakałam.- powiedziała ocierając łzy.
-Okej, ale ty też przestań płakać.- zaśmiała się
-Santo cielo.- wykrzyczał Jack.- Jak to pięknie brzmiało.
-Dziękuje.- wzdrygnęła bo ktoś ją załpał na drugi bark, spojżała ale to był tylko Angus który się uśmiechał, ona również wyszczerzyła do niego zęby.
- Kochanie możesz coś zagrać na gitarze.?- zapytała Shanna- Jestem ciekawa jak grasz.
-A tak, jasne.- odłożyła skrzypce i wyjęła gitarę z pokrowca. Szybko powtórzyła sobie chwyty do jej ulubionej piosenki, naciągnęła jeszcze jedną strunę. Przeciągała po nich, ustawiła palce do chwytu i zaczęła grać. Po kilku chwytach zaczęła śpiewać. O tym że każdy ją słucha zorientowała się w połowie piosenki, dalej kontynłowała, ale trochę sie wstydziła bo uważała że nie umie śpiewać. Koniec piosenki oznaczał ponowny arsenał oklasków. Potem gratulacje i podziw jej talentu w tak młodym wieku. Przez resztę wieczoru Lena poznawała nowych ludzi, zanim zasnęła bawiła się jeszcze z małą Sofią, córką Shanny i Romana, której podobało się jak Lena gra kołysanki na gitarze. Po kilku brzęknięciach gitary obie zasnęły na kocu. Lena zasypiając myślała o tym jakie będzie miała przygody ze swoją nową wielką rodziną.
Uwaga zapraszam na mojego chomika. Tam są dostępne książki z serii "love at stake", jakbyście chcieli poznać historie niektórych bohaterów. http://chomikuj.pl/asia1561
-Patrzcie co znalazłem w piwnicy. Czy to twoje Lena.?- Lena kiwnęła głową, a Emma dodała:
- Lena ćwiczy juz od czterech lat. Prawda Lena.?
- Tak, trochę juz potrafię.- pochwaliła się dziewczyna
-Chcesz potem poćwiczć.?
-Jasne, ale gdzie.? I z kim.?
-W szkole. Na dworzu. I z każdym po trochu. Będziemy chcieli zobaczyć co potrafisz.
-Okej. Czemu nie. Dam radę.- uśmiechnęła się do Angusa, który odwzajemnił uśmiech
-To co zbieramy się. Masz już najpotrzebniejsze rzeczy.
-Tak, ale chcę jeszcze zabrać rolki i deskorolkę. Te co stoją na podwórku.
MacKay zabrał walizki i gitarę. Emma wzięła jej skrzypce i katanę. A Lena zabrała torbę z laptopem i torbę z aparatem i sprzętem do niego, zanim wyszli chwyciła jeszcze ładowarkę do telefonu.Wyłączyła światło i wyszła na podwórko, zamknęła drzwi na klucz. Zaniosła rzeczy do samochodu i pobiegła jeszcze po deskorolkę i rolki. Wrzuciła je do bagażnika i wsiadła do auta.
-Najpierw pojedziemy do kamienicy Romana na Upper East Side. To niedaleko. Tam zostawimy twoje rzeczy, potem teleportujemy się do Dragon Nest Academy.- oznajmiła Emma- Mogłabyś wziąść skrzypce i tam posłuchamy jak grasz.
-Dobrze. A czemu nie zostaje w szkole.
-Bo my mieszkamy w wakacje w kamienicy Romana i teraz ty tam też mieszkać, nie martw się w szkole będziemy codzinnie. A w dzień nie będziesz sama bo u Romana jest teraz Jack ze swoja żoną i dzieckiem, a także Connor z Marielle.
- Lubię Marielle. Roman mi powiedział że jest aniołem. Czy to prawda.?-spytała zaciekawiona
-Aye. Connor ją chronił przed demonem Dafaerem, który uważał ja za upadłego anioła.
-O jezu. Jeszcze kilka dni temu wierzyłabym tylko w wampiry w postaci Edwarda Cullena,a anioła w postaci Razjela z Darów Anioła.- Kiedy oboje spojżeli na nią zastanawiając się co mówi.- Chodzi mi o film "Zmierzch" i książki z serii "Dary Anioła". Dobrez nieważne muszę wam puścić filmy z cyklu Zmierzch.- uśmiechnęła się do nich. Po kilku minutah jazdy dojechali do dużej kamienicy. Angus poszedł wyłączyć alarm, kiedy go wyłączył, dziewczyny wzięły instrumenty i torby z laptopem i aparatem, resztę wziął Angus. Weszli do środka, Emma poszła od razu na klatkę schodową żeby zaprowadzić ją do pokoju. Był na drugim piętrze.
-Przez okres kiedy będziemy w Stanach będziesz tutaj mieszkała. Ten pokój kiedyś należal do wampirzycy o imieniu Pamela, spodoba ci się.- weszły do środka, w pokoju dominował kolor złoty i czerwony. Łóżko było z baldachimem, stała komoda, szafka nocna, jakaś szafa. I były drzwi do łazienki.
-Ładny.?
-Bardzo, baldachim jest piękny. Wiesz co chyba muszę sie przebrać skoro mamy ćwiczyć, a pozatym dłużej juz nie wytrzymam na tych butach.- Ściągnęła czarne szpilki. Angus się teleportował, a Lena podskoczyła.-Do tego też będę się musiała przyzwyczaić.- uśmiechnęła się. -Dobra to ja sie szybko przebiorę i możemy się tam no teleportować. Otworzyła walizkę i wzięła czarne leginsy na gumkę, szarą bluzę wkładaną z kapturem i czarne conversy. Poszła do łazienki, szybko się przebrała i umyła twarz. Włosy związła gumką w kucyka. Kiedy wyszła Angus już trzymał jej katanę, pokrowiec od skrzypiec i gitary.
-To ja lecę.- i zniknął, Lena chwyciła jeszcze swojego iphona. Emma objęła ją ramieniem i nakazała się jej mocno trzymać. Potem spowiła czerń i obie wylądowały w gabinecie, gdzie był Phil, Robby, Ian i Jack.
-Dobry wieczór.-zaćwierkotała Emma- panowie to jest Magdalena. Pewnie słyszeliście już co się stało i kto to jest, ale jeszcze nie widzieliście tej słodkiej buźki.
-Dobrzy wieczór.- powiedziała Lena.
-Cześć, jestem Phil Jones.- podał jej rękę która uścisnęła,
- Witaj- odezwał się mężczyzna z czarnymi włosami do ramion.- Jestem Giacomo, ale wszyscy do mnie mówią Jack. Miło mi cię poznać.- uścisnęła jego dłoń, a on potem ją ucałował.
-Czekaj, masz na imię jak Giacomo Casanova. Weneckie imie, bardzo ładne.
-Z tym Casanovą się nie pomyliłaś, był jego ojcem.-pierwszy szkot się zaśmiał, następnie się przedstawił.- Ja jestem Ian MacPhie. Mi także miło cię poznać.- uścisnęli sobie dłoń. Ale Lena była jeszcze w lekkim szoku.
-Jeju poznałam syna jedynej z postaci o której coś zapamiętałam.- była zachwycona. Wszyscy się zaczęli śmiać.
- No dobrze dobrane słowa. Ja jestem Robby.- uścisnęli sobie dłonie.
-Jestes Robby MacKay, prapraprawnuk Angusa.?
-Tak.
-Angus jest z resztą na dworzu.?- spytała Emma.
-Tak, są tam wszyscy. Użądzili sobie piknik, ale nocą.- Jack zachichotał.- Prawie wszyscy się zjechali.
Emma złapała Lenę pod rękę.-Chodźmy, zagrasz coś na dworzu. Wy też przyjdźcie posłuchac.
-Przecież idziemy z wami.
Poszli na dwór gdzie były porozstawiane stoły i krzesła. Krew dla wampirów i zwykłe jedzenie dla śmiertelników. Emma z Leną podeszła do jednego stolika gdzie siedziała Shanna którą Lena pamiętała, kobieta o kasztanowych włosach i blondynka.
-Dziewczyny, przedstawiam wam Magdalenę. - Emma była podekscytowana.
-Dobry wieczór.- Przez to podekscytowanie Emmy Lena nie mogła przestać się uśmiechać.
-Dobry wieczór moja droga, jestem Heather Echrape.
-O pani jest żoną Jean-Luca Echrape tego projektanta.?
-Tak.
-A ja jestem Darcy Erickson. Miło mi.
-Mi również- odpowiedziała.
-Cześć Lena i jak tam po pogrzebie rodziców.- powiedziała Shanna i ją przytuliła, Emmie sopchmurniała mina bo myślała że Lena się znowu rozpłacze, jednak tak się nie stało.
-Ja..ja myślę że już lepiej. Dzięki Emmie i Angusowi było lepiej.- uśmiechnęła się- Oni by nie chcieli żebym płakała i się użalała nad sobą.
-My tez tego nie chcemy.- dodała Emma.- A pozatym mamy dla was nową wiadomość. Razem z Angusem zostaniemy rodzicami zastępczymi dla Magdaleny. Czy to nie wspaniale.?- dziewczyny zaczęły im gratulować, a po Lenę przyszedł Angus, który tez chciał się pochwalić adoptowana córką.
-Chcesz poćwiczyć teraz.- zapytał jej
-O tak, byłoby super.
- Ale co poćwiczyć.?-zapytała sie Shanna.
- Lena od czterech lat trenuje szermierkę i walkę na miecze. -oznajmił Angus z dumą w głosie.
-No kto by pomyślał. Musimy to zobaczyć.
Kiedy wszystkie dzieci zostały odesłane do swoich mam Angus z kilkoma szkotami, a także Roman, Jack, Phil i jeszcze kilka osób zebrało się na trawie.
-Dlaczego was tak dużo.?- na to szkoci zachichotali z tym ich śmiesznym akcentem.
-A dlaczego nie.?
-No dobrze, to który pierwszy.?
-Może ja pierwszy.?- zapytał chłopak, pewnie ma jakieś dziewietnaście lub dwadzieścia lat.
-Dobra Davy, tylko nie bądź zbyt ostry.- oznajmił Angus.
-To drugie chyba miało być do mnie.- oznajmiła Lena i to z pewnościa poprawiło jej humor, zaczęła się smiać. Odeszli kilkanaście matrów dalej, Lena się ustawiła w odpowiedniej pozycji, jak zauważyła Davy, zrobił tak samo. Zaczęli się okrążać, trochę to trwało i była już trochę zniecierpliwiona więc zaatakowała pierwsza serią uderzeń, prawie wszystkie odparowywał, te inne potem trafiały w powietrze. Potem on zaatakował, oddała mu pieknym za nadobne i tak przez cały czas, albo on atakował, albo ona. Wkońcu się wytężyła i jednym uderzeniem wyrwała mu miecz z ręki, pewnie nie trzymał miecza mocno, który poleciałkilka metrów dalej. Dwoma susłami znalazła się przy mieczu, a potem spostrzegła że Davy patrzy na nią z otwartymi ustami. Inni mi się przyglądali ze zdziwieniem, a inni z zachwytem tak jak Angus. Ładnie się ukłoniła, oddała spowrotem miecz Davemu i wróciła do reszty mężczyzn.
-To kto teraz.?-Każdy się na siebie patrzał.
-Robby ty idź.- oznajmił Angus.
Tym razem Lena od razu zaatakowała i nie bawiła się w kółeczka. Było jej bardzo ciężko bo teraz walczła ze szkockim wojownikiem. Za każdym razem udało jej się odparowywać z trudnością i chodź już się strasznie męczyła. Była pewna że to on wygra i bardzo niewiele mu do tego brakowało. Momentalnie się odsunęła i resztkami sił zrobiła przeżut i kopnęła w Robbego miecz który upadł. Sama nie mogła w to uwierzyć i otworzyła usta ze zdziwienia. Czuła że się spociła i musiała coś zjeść bo robiło jej się trochę słabo. Odwróciła się do pozostałych, i tak jak przypuszczała mieli takie same miny jak ona przed chwilą. Podeszła do Angusa.
-Dobrze się czujesz.?- zapytał widząc jej twarz
-Wszystko będzie dobrze tylko nic nie jadłam i trochę mi słabo. Muszę coś zjeść.
-Okej, tylko napewno coś zjedz.- odpowiedział z opiekuńczością, ponieważ dziewczyna za dużo nie jadła od pogrzebu rodziców. Odchodząc nastolatka usłyszała jeszcze słowa Robbego.
-Ale jak ona to zrobiła.? Przecież...- tu urwał bo wszyscy się zaczęli śmiać.
-Dziewczyna jest zdolna i chyba bardzo szybko się uczy.
-Robby, piętnastolatka cię pokonała.!- Phineas sie zaśmiał.
-Nie martw się, ciebie też by pokonała. Tak samo jak mnie i Davego.- tu na niego spojżał, a ten oznajmił.
-Nie wieżę, tyle pracy żeby stać się alfą, a tu piętnastolatka cię pokonuje. -zaczął się śmiać.
-Haha.-zaśmiał się Phineas.-Tyle pracy. Chłopie dali ci się naćpać i odkryć swoje ja.-wszyscy zaczeli się śmiać, a Davy zmarszczył nos.
-Tak, widać że użyła także dużo sprytu.- powiedział Roman.-Wiedziała że z Robbym nie wygra i nie wyrwie mu miecza tak jak Davemu, więc musiała coś wymyślić.
-I wymyśliła doskonale. Weźcie się za siebie, albo niedługo to ona będzie wam ochraniać tyłki.- dodał Angus i się zaczął śmiać.
Lena podeszła do stolika gdzie siedziała Emma.
-Chodź, zjesz coś.- dziewczyna usiadła, a przybrana matka nałożyła jej na talerz kilka kanapek i krakersów serowych, nalała jej jeszcze soku do szklanki.- Lena to było cudowne.! Pokonałaś dwóch wyszkolonych wojowników.!- zapiszczała.
-Tak, ale się nieźle zmęczyłam.- zjadła kanapkę i popiła ją sokiem.
-Jeszcze się słabo czujesz.?- zapytała patrząc na nią opiekuńczo.
-Już lepiej, zjadłam i przestało mi być słabo.- uśmiechnęła się do kobiet przegryzając krakersy.
-To dobrze, jak zjesz to możesz coś zagrać.?- kiedy dziewczyna kiwnęła przyjaźnie głową, Emma i reszta obecnych kobiet zapiszczała przyjaźnie. Po posiłku, to Emma pomogła wyjąć nuty i skrzypce z pokrowca. Lena ułożyła sobie skrzypce między szyją a barkami przeciągnęła kilka razy po strunach i zaczęla grać. Muzyka rozniosła się po całym podwórku, rozmowy od razu ucichły i speszona Magdalena przestała grać.
-Lena, graj dalej nic się nie dzieje.- poprosiła ja Emma.
-Dobrze.- wzięła kilka głębokich wdechów i zaczęła od nowa. Muzyka poleciała z lekką gracją i z wielką pasją. Zagrała balladę, którą zawsze grała tylko rodzicą, pod koniec poczuła że gra to odpowiednim osobą, swojej nowej rodzinie. Po skończeniu zwróciła oczy na Emmę, i się wzruszyła bo ta płakała raczej ze szczęścia. Usłyszała klaskanie i dopiero wtedy się otrząsnęła. Angus za nią stał i klaskał chyba najgłośniej ze wszystkich. Lenie poleciała łezka, a Emma zaczęła się śmiać.
-Lena nie płacz, wystarczy że ja sie rozpłakałam.- powiedziała ocierając łzy.
-Okej, ale ty też przestań płakać.- zaśmiała się
-Santo cielo.- wykrzyczał Jack.- Jak to pięknie brzmiało.
-Dziękuje.- wzdrygnęła bo ktoś ją załpał na drugi bark, spojżała ale to był tylko Angus który się uśmiechał, ona również wyszczerzyła do niego zęby.
- Kochanie możesz coś zagrać na gitarze.?- zapytała Shanna- Jestem ciekawa jak grasz.
-A tak, jasne.- odłożyła skrzypce i wyjęła gitarę z pokrowca. Szybko powtórzyła sobie chwyty do jej ulubionej piosenki, naciągnęła jeszcze jedną strunę. Przeciągała po nich, ustawiła palce do chwytu i zaczęła grać. Po kilku chwytach zaczęła śpiewać. O tym że każdy ją słucha zorientowała się w połowie piosenki, dalej kontynłowała, ale trochę sie wstydziła bo uważała że nie umie śpiewać. Koniec piosenki oznaczał ponowny arsenał oklasków. Potem gratulacje i podziw jej talentu w tak młodym wieku. Przez resztę wieczoru Lena poznawała nowych ludzi, zanim zasnęła bawiła się jeszcze z małą Sofią, córką Shanny i Romana, której podobało się jak Lena gra kołysanki na gitarze. Po kilku brzęknięciach gitary obie zasnęły na kocu. Lena zasypiając myślała o tym jakie będzie miała przygody ze swoją nową wielką rodziną.
Uwaga zapraszam na mojego chomika. Tam są dostępne książki z serii "love at stake", jakbyście chcieli poznać historie niektórych bohaterów. http://chomikuj.pl/asia1561
Pozdrawiam Marielle ♥
sobota, 8 lutego 2014
Rozdział II
Minęły dwie noce od kiedy teleportowano Lenę do Dragon Nest Academy. Był wieczór i właśnie odbył się pogrzeb jej rodziców. W papierach z sekcji wynikło że panstwu Blackwell poderżnięto gardła. Oczywiście nie obyło sie bez pomocy wampirów. Po ceremoni wszyscy przyjaciele i ludzie z którymi pracowali rodzice Leny się rozeszli. Ponieważ Lena nie miała żadnej rodziny, na razie mieszkała w Dragon Nest Academy. Lecz przez te dwa dni kiedy nie byli w śmiertelnym śnie Angus i Emma spędzali z nią czas i pomagali się przystosować do całej zaistniałej sytuacji. Teraz stali koło niej przed grobem jej jedynej rodziny. Lena już nie płakała i pogodziła się z tym że oni juz nie wrócą właśnie się z nimi żegnała. Emma zabrała ją do samochodu, a Angus zacząl rozmowę z Connorem.
-Chcemy ją z Emmą adoptować. Rozmawialiśmy juz z Sabriną, powiedziała że jeśli mała się zgodzi to możemy ją do siebie wziąść.
-I kiedy chcecie to zrobić.- spytał się Connor.
-Dzisiaj lub jutro chcemy się zapytać, czy chce żebyśmy zostali jej przyszywanymi rodzicami.- Angus się przyglądał jak Emma wyprowadza Lenę z cmentarza.-Uważam że będzie chciała z nami zostać.
-Każdy tak uważa. Tylko z wami chciała rozmawiać i Romanem, dopiero wczoraj zauważyłem że rozmawia z Tinem. Zaczął ją rozśmieszać co podziałało.
-Tak też to zauważyłem.- właśnie podeszła do nich Emma- Kochanie Lena chciałaby już wracać. Idziesz z nami.?
-Tak, już idę. Connor jutro narada w Romatechu. Chciałbym się dowiedziec czy są jakieś informacje o innych zabójstwach. Zawiadom wszystkich pracowników. Chcę widzieć także Whelana.
-Aye, zajmę się tym. Do zobaczenia.
-Do później.- udali się z Emmą do samochodu gdzie siedziała na tylnych siedzeniach Lena.
Minął następny tydzień i Lena uznała że powinna pojechać choć po część swoich rzeczy, bo wiedziała że nie może sama zamieszkać w tym domu. Poprosiła Angusa i Emmę żeby się z nią tam wybrali. Przez cały tydzień któreś z nich i nie tylko było z nią przez cały czas i czuła się już lepiej, przynajmniej nie miała koszmarów z tamtej nocy. Najpierw teleportowali się ze szkoły do Romatech Indrusties, następnie pojechali samochodem, żeby nic nie wyglądało podejżanie, na Manhatan pod adres który podała im dziewczyna. Zatrzymali się przed domem z ogrodzeniem. Przed domem stała para rolek, deskorolka i rower.
-Lena, czy to twoje.?- zapytał Angus kiedy wyszli z samochodu.
-Tak, musiałam zostawić wszystko na podwórku, zwykle chowam wszystko w garażu. Musiałam zapomnieć.- skwitowała.
-Chcesz wziąść rower i resztę ze sobą.?-zapytała Emma
-Nawet nie wiem gdzie trafie, więc to może poczekać.- powiedziała posyłając im smutny uśmiech.
-Lena, mu chcemy ci o czym z Angusem powiedzieć. Pamiętasz jak nam powiedziałaś że nie chcesz iść do domu dziecka, że chcesz miec rodzinę która będzie cię kochac.- kiedy kiwnęła głową wampirzyca kontynłowała-wiesz my rozmawialiśmy z Sabriną na twój temat. I chielibyśmy cię adoptować. To znaczy jeżeli będziesz chciała. To jak chciałabyś mieć nową rodzinę.?
-Oczywiście nie musisz teraz opowiadać.- dodał Angus.
-Nie, to znaczy tak. Tak chciałabym mieć nową rodzinę. I jeżeli wy nią zostaniecie będę bardzo szczęsliwa. Jesteście dla mnie bardzo ważni i nie przeszkadza mi nawet to że moi przyszywani rodzice są wampirami.- Uśmiechnęła się i poleciały jej łzy, które tym razem zagościły również u Emmy i Angusa.
-Czyli się zgadzasz.?
-Tak, czyli się zgadzam.- podeszła i przytuliła ich.- Nikt tyle oprócz moich rodziców dla mnie nie zrobił. Będę wam wdzięczna do końca życia. -oderwała się od nich.- A tak nie w temacie ale gdzie wy dokładnie mieszkacie.?
-W Szkocji. -odpowiedział Angus.- Spodoba ci się tam.- dodał widząc jej minę- I nie bój się jak będziesz chciała kogos odwiedzić to się szybko teleportujemy.
-No dobrze. To może chodźmy do środka.- dodała Emma. Podeszli do drzwi, Lena dała klucz Angusowi bo ręce jej się trzęsły. Ten otworzył drzwi. Weszli do korytarzu na ścianach było pełno zdjęć przedstawiających ją z rodzicami i inne. Angus poszedł się rozejżeć po domu, a Lena z Emmą poszły ja spakować. Pokój wyglądał jak u normalniej nastolatki, łóżko nie pościelone. Emma przyglądała się książką które stały na dosyć dużym regale.
-Widzę że lubisz czytać.
-Tak, od małego. Zaczęło się od Harrego Pottera, jak byłam mała to prosiłam tatę żeby mi je czytał bo sama nie potrafiłam. Nawet ostatnio przeczytałam to jeszcze raz, a i obejrzałam kilka części filmu z tej serii
- Widzę że interesujesz się wieloma rzeczami.- uśmiechnęła się do niej.
-Tak, gram na skrzypcach, fortepianie, a ostatnio rodzice kupili mi gitarę. Kocham robić zdjęcia, zresztą widać juz nawet w korytarzu że zdjęć to ja nie mało zrobiłam. Jeszcze rysuję, tu gdzieś powinny być szkicowniki.- zaczęła szukać pod łóżkiem i wyjęła duży szkicownik.- Proszę zobacz.
Emma wzięła do ręki szkicownik i zaczęła go kartkować, jej oczom ukazały się postacie, niektóre kojażyła z filmu o Harrym Potterze. Inne przedstawiały krajobrazy. Jednak jeden się jej spodobał. To była dzieczyna stała na polanie, a dookoła niej powiewały dmuchawce.
- To jest bardzo piękne. Masz niespotykany talent. Widać że interesujesz się sztuką.
-Tak rodzice też tak myśleli dopóki w wakcje cztery lata temu zainteresowałam się bronią. Po wielu błaganiach zgodzili się żebym brała lekcje szermierki i walki z bronią. Wybrałam sobie katanę. Nie pozwolili mi jej trzymać w sypialni więc jest w piwnicy. A no i brałam przez trzy lata lekcji karate. Tak myślałam czy mogłabym zabrać katanę ze sobą.? Czy to nie byłby problem.?
- Nie oczywiście że nie. Mój mąż nie rusza się bez swojego sztyletu. A w zamku jest pełno broni, oczywiście my też nie pozwolimy ci jej trzymać narazie w swoim pokoju.- zaśmiała się, gdy zobaczyła minę Leny.- Co się stało.?
- Ty powiedziałaś zamek. Czy się przesłyszałam.?
- Nie dobrze usłyszałaś. Z nami będą mieszkają Angusa praprapraprawnuk Robby, jego żona Olivia która jest wciąży.
- Aaa. Jeju musze się przyzwyczaić do tych wszystkich nowych imion.
-Dasz radę.- Lena znalazła w szafie dwie walizki i zaczęły pakować z Emma ubrania. Szatynka w szafie znalazła kilka sukienek i je wpakowała do walizki.- Masz mało sukienek, nie lubisz ich nosić.?
-Powiem tak, do sukienki nie pasują conversy i inne trampki. Chciaż mam jedną do której by pasowały.- pakowały różne rzeczy kiedy nasunął się Emmie strój od mundurka.
- Gdzie chodzisz do szkoły.?
-Chodziłam. Concordia Prep. Nie lubiłam tej prywatnej szkoły. Wszędzie łaziły te nadęte dziewczyny. Wytrzymałam rok. Potem rodzice przenieśli mnie do publicznej szkoły, tam było lepiej bo każdy akceptował to że lubiłam jeździć z chłopakami z klasy na deskach podczas przerwy.
-A mundurek na pamiątkę.?
- Tak żeby mi przypominał o tych nadętych dziewczynach, które interesowały się tylko błyszczykiem i tuszem do rzęs.- to jej poprawiło chumor i zaczęła się smiać.- Gadam jak poparzona. Przecież też się maluje. No dobrze to teraz muszę jeszcze wziąść laptop.- znalazła go włożyła do torby z nike. Spakowała tam też słuchawki i ładowarkę.
-Nie chcesz wziąść skrzypiec.?
-Tak, chcę. Czekaj, już nie weim co mam wziąść.
-Poźniej tu wrócimy i zabierzesz wszystko oprócz mebli. Wybierzemy ci nowe meble do nowego pokoju.
-Dziękuje.
- Nie ma za co. Dobra to bierzemy jeszcze skrzypce gitarę, chcę usłyszeć jak grasz. A no i katanę. Moja mała wojowniczka.
-Dobrze, dobrze. Chciałabym jeszcze wziąść coś z sypialni rodziców.
-Okej to chodźmy.- poszły do pokoju który był naprzeciwko, ściany były zielone łóżko ładnie zasłane. Lena podeszła do toaletki i wyjęła pudełeczko. Otworzyła go, a w nim był złoty łańcuszek z krzyżykiem.
-Był mojej mamy. Miałam go dostać na szesnaste urodziny. Ale chyba dostanę wcześniej.- poleciala jej łza z oka więc ją wytarła. Uśmiechnęła się do Emmy przyjaźnie. Wyszły z pokoju i Lena zamknęła drzwi od byłej sypialni jej rodziców.
-Chcemy ją z Emmą adoptować. Rozmawialiśmy juz z Sabriną, powiedziała że jeśli mała się zgodzi to możemy ją do siebie wziąść.
-I kiedy chcecie to zrobić.- spytał się Connor.
-Dzisiaj lub jutro chcemy się zapytać, czy chce żebyśmy zostali jej przyszywanymi rodzicami.- Angus się przyglądał jak Emma wyprowadza Lenę z cmentarza.-Uważam że będzie chciała z nami zostać.
-Każdy tak uważa. Tylko z wami chciała rozmawiać i Romanem, dopiero wczoraj zauważyłem że rozmawia z Tinem. Zaczął ją rozśmieszać co podziałało.
-Tak też to zauważyłem.- właśnie podeszła do nich Emma- Kochanie Lena chciałaby już wracać. Idziesz z nami.?
-Tak, już idę. Connor jutro narada w Romatechu. Chciałbym się dowiedziec czy są jakieś informacje o innych zabójstwach. Zawiadom wszystkich pracowników. Chcę widzieć także Whelana.
-Aye, zajmę się tym. Do zobaczenia.
-Do później.- udali się z Emmą do samochodu gdzie siedziała na tylnych siedzeniach Lena.
Minął następny tydzień i Lena uznała że powinna pojechać choć po część swoich rzeczy, bo wiedziała że nie może sama zamieszkać w tym domu. Poprosiła Angusa i Emmę żeby się z nią tam wybrali. Przez cały tydzień któreś z nich i nie tylko było z nią przez cały czas i czuła się już lepiej, przynajmniej nie miała koszmarów z tamtej nocy. Najpierw teleportowali się ze szkoły do Romatech Indrusties, następnie pojechali samochodem, żeby nic nie wyglądało podejżanie, na Manhatan pod adres który podała im dziewczyna. Zatrzymali się przed domem z ogrodzeniem. Przed domem stała para rolek, deskorolka i rower.
-Lena, czy to twoje.?- zapytał Angus kiedy wyszli z samochodu.
-Tak, musiałam zostawić wszystko na podwórku, zwykle chowam wszystko w garażu. Musiałam zapomnieć.- skwitowała.
-Chcesz wziąść rower i resztę ze sobą.?-zapytała Emma
-Nawet nie wiem gdzie trafie, więc to może poczekać.- powiedziała posyłając im smutny uśmiech.
-Lena, mu chcemy ci o czym z Angusem powiedzieć. Pamiętasz jak nam powiedziałaś że nie chcesz iść do domu dziecka, że chcesz miec rodzinę która będzie cię kochac.- kiedy kiwnęła głową wampirzyca kontynłowała-wiesz my rozmawialiśmy z Sabriną na twój temat. I chielibyśmy cię adoptować. To znaczy jeżeli będziesz chciała. To jak chciałabyś mieć nową rodzinę.?
-Oczywiście nie musisz teraz opowiadać.- dodał Angus.
-Nie, to znaczy tak. Tak chciałabym mieć nową rodzinę. I jeżeli wy nią zostaniecie będę bardzo szczęsliwa. Jesteście dla mnie bardzo ważni i nie przeszkadza mi nawet to że moi przyszywani rodzice są wampirami.- Uśmiechnęła się i poleciały jej łzy, które tym razem zagościły również u Emmy i Angusa.
-Czyli się zgadzasz.?
-Tak, czyli się zgadzam.- podeszła i przytuliła ich.- Nikt tyle oprócz moich rodziców dla mnie nie zrobił. Będę wam wdzięczna do końca życia. -oderwała się od nich.- A tak nie w temacie ale gdzie wy dokładnie mieszkacie.?
-W Szkocji. -odpowiedział Angus.- Spodoba ci się tam.- dodał widząc jej minę- I nie bój się jak będziesz chciała kogos odwiedzić to się szybko teleportujemy.
-No dobrze. To może chodźmy do środka.- dodała Emma. Podeszli do drzwi, Lena dała klucz Angusowi bo ręce jej się trzęsły. Ten otworzył drzwi. Weszli do korytarzu na ścianach było pełno zdjęć przedstawiających ją z rodzicami i inne. Angus poszedł się rozejżeć po domu, a Lena z Emmą poszły ja spakować. Pokój wyglądał jak u normalniej nastolatki, łóżko nie pościelone. Emma przyglądała się książką które stały na dosyć dużym regale.
-Widzę że lubisz czytać.
-Tak, od małego. Zaczęło się od Harrego Pottera, jak byłam mała to prosiłam tatę żeby mi je czytał bo sama nie potrafiłam. Nawet ostatnio przeczytałam to jeszcze raz, a i obejrzałam kilka części filmu z tej serii
- Widzę że interesujesz się wieloma rzeczami.- uśmiechnęła się do niej.
-Tak, gram na skrzypcach, fortepianie, a ostatnio rodzice kupili mi gitarę. Kocham robić zdjęcia, zresztą widać juz nawet w korytarzu że zdjęć to ja nie mało zrobiłam. Jeszcze rysuję, tu gdzieś powinny być szkicowniki.- zaczęła szukać pod łóżkiem i wyjęła duży szkicownik.- Proszę zobacz.
Emma wzięła do ręki szkicownik i zaczęła go kartkować, jej oczom ukazały się postacie, niektóre kojażyła z filmu o Harrym Potterze. Inne przedstawiały krajobrazy. Jednak jeden się jej spodobał. To była dzieczyna stała na polanie, a dookoła niej powiewały dmuchawce.
- To jest bardzo piękne. Masz niespotykany talent. Widać że interesujesz się sztuką.
-Tak rodzice też tak myśleli dopóki w wakcje cztery lata temu zainteresowałam się bronią. Po wielu błaganiach zgodzili się żebym brała lekcje szermierki i walki z bronią. Wybrałam sobie katanę. Nie pozwolili mi jej trzymać w sypialni więc jest w piwnicy. A no i brałam przez trzy lata lekcji karate. Tak myślałam czy mogłabym zabrać katanę ze sobą.? Czy to nie byłby problem.?
- Nie oczywiście że nie. Mój mąż nie rusza się bez swojego sztyletu. A w zamku jest pełno broni, oczywiście my też nie pozwolimy ci jej trzymać narazie w swoim pokoju.- zaśmiała się, gdy zobaczyła minę Leny.- Co się stało.?
- Ty powiedziałaś zamek. Czy się przesłyszałam.?
- Nie dobrze usłyszałaś. Z nami będą mieszkają Angusa praprapraprawnuk Robby, jego żona Olivia która jest wciąży.
- Aaa. Jeju musze się przyzwyczaić do tych wszystkich nowych imion.
-Dasz radę.- Lena znalazła w szafie dwie walizki i zaczęły pakować z Emma ubrania. Szatynka w szafie znalazła kilka sukienek i je wpakowała do walizki.- Masz mało sukienek, nie lubisz ich nosić.?
-Powiem tak, do sukienki nie pasują conversy i inne trampki. Chciaż mam jedną do której by pasowały.- pakowały różne rzeczy kiedy nasunął się Emmie strój od mundurka.
- Gdzie chodzisz do szkoły.?
-Chodziłam. Concordia Prep. Nie lubiłam tej prywatnej szkoły. Wszędzie łaziły te nadęte dziewczyny. Wytrzymałam rok. Potem rodzice przenieśli mnie do publicznej szkoły, tam było lepiej bo każdy akceptował to że lubiłam jeździć z chłopakami z klasy na deskach podczas przerwy.
-A mundurek na pamiątkę.?
- Tak żeby mi przypominał o tych nadętych dziewczynach, które interesowały się tylko błyszczykiem i tuszem do rzęs.- to jej poprawiło chumor i zaczęła się smiać.- Gadam jak poparzona. Przecież też się maluje. No dobrze to teraz muszę jeszcze wziąść laptop.- znalazła go włożyła do torby z nike. Spakowała tam też słuchawki i ładowarkę.
-Nie chcesz wziąść skrzypiec.?
-Tak, chcę. Czekaj, już nie weim co mam wziąść.
-Poźniej tu wrócimy i zabierzesz wszystko oprócz mebli. Wybierzemy ci nowe meble do nowego pokoju.
-Dziękuje.
- Nie ma za co. Dobra to bierzemy jeszcze skrzypce gitarę, chcę usłyszeć jak grasz. A no i katanę. Moja mała wojowniczka.
-Dobrze, dobrze. Chciałabym jeszcze wziąść coś z sypialni rodziców.
-Okej to chodźmy.- poszły do pokoju który był naprzeciwko, ściany były zielone łóżko ładnie zasłane. Lena podeszła do toaletki i wyjęła pudełeczko. Otworzyła go, a w nim był złoty łańcuszek z krzyżykiem.
-Był mojej mamy. Miałam go dostać na szesnaste urodziny. Ale chyba dostanę wcześniej.- poleciala jej łza z oka więc ją wytarła. Uśmiechnęła się do Emmy przyjaźnie. Wyszły z pokoju i Lena zamknęła drzwi od byłej sypialni jej rodziców.
czwartek, 6 lutego 2014
Rozdział I
Emma MacKay właśnie się teleportowała do Dragon Nest Academy, gdzie był jej mąż Angus. Poszła w stroną gabinetu dyrektora, którym była Toni MacPhie. Zapukała, weszła i jak się spodziewała zastała tam Toni, Angusa, Connora i jego żonę Marielle która aktualnie jest wciąży.
-Cześć.-mąż uściskał ją na przywitanie- Co jest.?-uśmiech znikł jej z twarzy, gdy zobaczyła ich miny.
-Malkontenci zaatakowali, pewną rodzinę w Central Parku. Akurat tam byliśmy z Connorem, ale rodzice już nie żyli. Mieli córkę..-Emma zachłysnęła się powietrzem z przerażenia- która przeżyła -kontynłował jej mąż, a ona poczułą ulgę- Jest trochę poobijana i zadrapana. Roman się nią teraz zajmuje, jest z nim Sabrina. Nie wiemy kto ich zaatakował, a mała jest w szoku żeby odpowiedzieć.
-Wiecie co się z nią stanie.?- zapytała ze współczuciem wampirzyca.
-I tu jest problem.- zaczęła Toni- Najpierw dowiemy się czy ma jeszcze jakąś rodzinę. Jeżeli nie to ja chciałam ją wziąść tutaj do szkoły, ale Sabrina protestuje i mówi że by ją zabrać do jej domu dziecka. Trochę się o to martwię bo nie każdy chce adoptować takie duże dziecko.
-A ile ona ma lat.?-zaciekawiła się Emma
-Piętnaście.Trochę dużo i nie wiadomo czy ktoś będzie chciał ją adoptować,a pozatym będzie miała traumę jak nie zechce żeby ktoś jej wykasował te wspomnienia.
-A chciała z kimś rozmawiać.?
-Próbowałyśmy z Toni, ale zaczęła krzyczeć że to się nie mogło stać, i pytać dlaczego zamordowano jej rodziców.-odpowiedziała Marielle
-Ja do niej pójdę. Może mi coś powie.- oznajmiła,a Angus pocałował ją w czoło.
-Dobrze, jakbyś mogła dowiedz się kim byli jej rodzice. Zanim ją teleportowaliśmy zabrała z parku swoją i jej mamy torebkę. Nie chce nikomu tego dać.
-Okej. A gdzie są.?
- W sali medycznej.
-To idę.- wyszła i skierowała się do sali medycznej, po drodzę spotkała Shannę, która jej oznajmiła że nadal nic nie chce mówić. Teraz stała przed drzwiami do danej sali, zapukała i weszła. Uderzył ja zapach środków dezynfekujących. Na łóżku szpitalnym siedziała nastolatka, Emmie dech zaparło, była bardzo ładne. Miała długie proste włosy o złocistym odcieniu , mały zadarty nosek,a wokół niego kilka piegów. Była ubrana w błękitną koszulę na guziki, obcisłe rurki i trampki. Kiedy się do niej odwróciła Emma spostrzegła że ma zielone oczy, takiego samego koloru jakie ma Angus i Robby. W tych słodkich oczach były łzy rozpacz, złość i przygnębienie. Szatynce zrobiło się przykro z powodu tego co spotkało tą dzieczynę.
-Cześć.-kiwnęła Romanowi i Sabrinie, potem zwróciła się do dziewczyny- Czy mogłybyśmy przez chwilę porozmawiać.
-Dobrze.- szepnęła. Poczekały aż Roman zrobił jej poatrunek, a potem On i Sabrina wyszli.
Zapadła grobowa cisza którą przerwała Emma.
- Jestem Emma MacKay, a ty jak masz na imię.?-usiadła koło dziewczyny.
-Mam na imię Lena Blackwell.- znowu szepnęła jakby bała się coś głośnio powiedzieć.
-Łanie. A Lena to skrót od..
-Magdaleny.- dokończyła Lena.
-Bardzo ładne imię. A mogłabyś mi powiedzieć imiona twoich rodziców.?-Lena pokręciła głową, zaczęła płakać i powiedziała.
-Mieli na imię Erin i Seth Blackwell.-zaniosła się szlochem więc Emma objęła ją ramieniem.
-A wiesz gdzie pracowali.?
-W FBI.- wtedy dotarło do Emmy że to mógł być nie tylko przypadkowy atak, tylko że Malkontenci musieli chcieć ich śmierci.
-No dobrze. A czy rodzice mieli wrogów.?
-Nie wiem. Ale ostrzegali mnie żebym nigdzie nie chodziła sama wieczorami i żebym ogólnie uważała na siebie. Myśli pani że oni chcieli ich śmierci.?
-Proszę mów mi Emma. I nie wiem, może tak, a może nie. Nie bój się zajmiemy się tym. A czy masz jakąś rodzinę.?- dziewczyna przez cały czas płakała.
-Nie. Miałam tylko rodziców.- znowu zaczęła się zanosić płaczem-Dlaczego oni to zrobili. Ja nie mogę uwierzyć że wampiry naprawdę istnieją i zabili mi rodziców.!!
-Już spokojnie.-Przytuliła ją i zaczęła ją głaskać po głowie.- Czy pamiętasz co się tam działao.?
-Ja...ja tak. I gdyby te dobre wampiry, to znaczy ci dwaj panowie w kiltach się nie pojawili ja też pewnie bym nie żyła. czy jest więcej takich wampirów.?
-Tak. Wiesz co ja też jestem wampirem.
-Naprawdę.?- Lena szeroko otworzyła oczy z przerażenia- Ale ty jesteś ta dobra i nie zrobisz mi krzywdy.- Lena wyczekiwała na odpowiedź lekko wystraszona.
-Oczywiście że nie zrobię ci krzywdy. Jak mogłabym skrzywdzić dziecko, i to takie jak ty.-dziewczyna odetchnęła z ulgą a potem siedziały przez kilka minut kiedy Lena oznajmiła.
-Ja nie chce iść do domu dziecka. Ta pani chce mnie tam zabrać, ale ja nie chcę. Ja chcę mieć rodziców.-znowu zaczęła płakać.
- Nie bój się jak nie chcesz iść do domu dziecka to nie pójdziesz.- Emma właśnie w tej chwili zauważyła że Lena jest dokładnie taka sama jak ona. Straciła rodzinę i szuka nowej. Chce sobie poradzić, a ona jej w tym pomoże. Patrząc na Lenę młoda wampirzyca zauważyła, jak bardzo chciałaby mieć dziecko, nawet nastoletnie. Czuła że chyba pokocha Lenę. Natychmiast przyszła jej myśl żeby to ją adoptować, tylko musiałaby jeszcze porozmawiać z Angusem. Jak na zawołanie jej małżonek wszedł do pomieszczenia. Zobaczył jak Emma przytula dziewczynę i się uśmiechną, ładnie razem wyglądały. Podszedł do nich i siadł po drugiej stronie koło Leny.
-To co już wiemy jak dziewczna ma na imię.?-zapytał Emmy
-Lena, mam na imię Lena. I dziękuję bardzo za uratowanie życia.- spojżała na niego i próbowała się uśmiechnąć lecz nijak jej to wychodziło. Znowu się przytuliła do ramienia Emmy.
-Lena, Magdalena. Bardzo piękne imię. I cieszę się że mogłem ci uratowac życię.- poklepał ją po plecach.
Do sali wszedł Roman. Lena nawet się nie obejżała. Draganesti dał Emmie znak żeby do niego podeszła. Zostawiła ją z Angusem, który objął małą ramieniem i podeszła do niego.
-Czy coś ci powiedziała.?- zapytał Roman
-Tak wszystko o co pytałam.- zobaczyła minę Romana i dodała-No co.?
-Chodzi o to że z Sabriną pytaliśmy ją o różne rzeczy ale nic nie chiała powiedzieć. A co mówiła.?
-Powiedział mi podstawowe informacje i to że nie chce iść do domu dziecka.-popatrzyła smutno na Romana.-Musimy jej jakoś pomóc.- jednak Roman nie patrzył na nią tylko przyglądał się Angusowi.
-Wiesz co, Angus mi kiedyś opowiadał że chciałby miec dziecko, a najlepiej córeczkę.-uśmiechną się do Emmy.-Może to pora żeby powiększyć waszą rodzinę. Razem fajne wyglądają, nawet mają podobny kolor oczu i włosów.
-Myślisz że by chciała. No wiesz powiedziała mi że nie miała żadnej rodziny oprócz rodziców i nie chce zostać sama, ale czy zechce żeby jej rodzicami zastępczmi zostało małżeństwo wampirów.
-Wiesz, jak robiłem jej opatrunki. Wytłumaczyłem jej że są dobre i złe wampiry, a no jak zapytała czy kąsimy ludzi odpowiedziałem że pijemy krew syntetyczną.
-To dlatego tak łagodnie zareagowała jak powiedziałam że jestem wampirem. A wie że ty nim jesteś.?
-Tak i że Angus,Connor i Shanna są wampirami też wie. Toni kłóciła się z Sabriną bo ta uważa że trzeba jej wykasować pamięć i przenieść do domu dziecka.
-Tak wiem o tym. -Angus właśnie zaczął mówić do Leny że wszystko się jakoś ułoży i że jej wszyscy pomożemy.
-Powinniście ją adoptować.-doradził Roman
-Myślisz że Angus się zgodzi.
-Tak, myślę że pokocha ją tak mocno jak ona was pokocha.- Emma się usmiechnęła na te słowa. Poszła z powrotem do Leny, Angus puścił ja z objęć i teraz to ona ją zaczęła przytulać. Angus natomiast podszedł do Romana.
-Naprawdę uważasz że ma podobny kolor oczu do moich.?
-Tak. Takie same szafirowe oczy.- Angus zaczął się śmiać.
-Fajna dziewuszka.
-Polubiłes ją co.?- zapytał Draganesti
-Aye. Dlaczego powiedziałeś Emmie że chciałbym mieć dziecko.?
-Bo ona tez chce miec dziecko. A widac że także polubiła ta dziewczynę. No i jak widać tylko wam ufa na tyle żeby wyjawić infomacje. Ona potrzebuje rodziców a wy chcecie mieć dziecko, o którym będziecie się opiekowac i doświadczać rodzicielstwa. Myślę że to genialny pomysł.
- Ciekawe czy mała będzie chciała.
-Tak, widać że was polubiła.
A o to i pierwszy rozdział. :) Mam nadzieje że się spodoba, akcja rozkręci się za kilka rodziałów. Mam nadzieje że będzie się lekko czytało. Jak są jakieś pytania, a wiem że osoby które nie czytały tej serii będą trochę niepoinformowani, chętnie na nie odpowiem. ;*
Pozdrawiam Marielle. ♥
Witam, witam. ;)
To jest mój nowy blog i na wstępie uprzedzam że pierwszy. ;* Będzie on dotyczył różnych historii, a zacznę od opowiadania na tematyce książek z serii "love at stake" Kerrelyn Sparks. <3
Subskrybuj:
Posty (Atom)